Zaloguj się
Nazwa użytkownika:   Hasło:   Loguj mnie automatycznie  
Dzisiaj jest 30 maja 2020, 0:49

Strefa czasowa UTC [letni]





Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 15 ] 
Autor Wiadomość
Post: 03 wrz 2012, 14:17 
Offline
Intimate Secretary * 6th Degree
Intimate Secretary * 6th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 08 sie 2011, 10:16
Posty: 50
Lokalizacja: Bydgoszcz/Dublin
Płeć: kobieta
Lokalizacja: Bydgoszcz
Mam nadzieję że nie powielam jakiegoś wątku.

Może znacie jakieś powieści science fiction które ukazują świat jakby już po tych przemianach? Utopijna fantastyka?
Po tej całej jakby transformacji ?

Nie musi być to strikte tematyka przemiany cywilizacji, ale świata jakotakiego PO, świata z przyszłości.
( system polityczno-kulturowy, energetyczny, społeczny, relacje międzyludzkie)

Skoro myśli tworzą rzeczywistość, może przyjemniej było by poczytać o czymś pozytywnym, o czymś co z aktualnego punktu widzenia wydaje się nierealnym, ale jednocześnie możliwym.

Jedyny tytuł powiedzmy bliski tematyki jaki udało mi się znaleść to :
Nowy wspaniały świat - powieść Aldousa Huxleya napisana w 1932 roku. (nie czytałam jeszcze)
Tematyka zbliżona, aczkolwiek antyutopijna powieść.


2.
Czy znacie jakieś powieści o życiu innych cywilizacji ??
Chodzi mi konktetnie o życie w całkiem innej cywilizacji, na innej planecie itp.
Mogliby nam podrzucić jakąś swoją powieść :) Powieść np z Plejad, Syriusza itp

Nie wiem czy takowe powieści wogóle istnieją, więc jest może i dużo pole dla autorów do tworzenia czegoś swojego.... unikatowego.



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

UDOSTĘPNIJ:

Share on Facebook FacebookShare on Twitter TwitterShare on Tuenti TuentiShare on Sonico SonicoShare on FriendFeed FriendFeedShare on Orkut OrkutShare on Digg DiggShare on MySpace MySpaceShare on Delicious DeliciousShare on Technorati TechnoratiShare on Tumblr TumblrShare on Google+ Google+

: 03 wrz 2012, 14:17 
Offline
VIP Member
Awatar

Rejestracja: 17 kwie 2009, 22:37
Posty: 10000
Lokalizacja: PL



Na górę
   
 
 
Post: 03 wrz 2012, 14:23 
Nic nie wydarza się dwa razy tak samo...


Może ''Malazańska Księga Poległych'' Stevena Eriksona? :twisted:


Ostatnio zmieniony 03 wrz 2012, 14:57 przez Allanntaniel, łącznie zmieniany 2 razy


Na górę
   
 
 
Post: 03 wrz 2012, 14:42 
Robert Monroe( ten od oobe) pisał coś o ziemi z roku 3 tysięcznego. Bardzo, bardzo pozytywna wizja. Nie pamiętam dokładnie w której książce, w drugiej lub w trzeciej części swojej trylogii o podróżach poza ciałem.



Na górę
   
 
 
Post: 03 wrz 2012, 15:03 
Offline
Admin junior
Admin junior
Awatar użytkownika

Rejestracja: 11 paź 2011, 22:49
Posty: 542
Lokalizacja: Temple of NOD
Powieści Van Vogta są świetne, Philipa Dicka - szaleniec ale przez to dobry pisarz,
Janusza Zajdla nie trzeba reklamować, Harry Harrisona, Stanleya Weinbauma oraz cykl
przygodowy dotyczący Marsa pisany przez Burroughsa (o ile ktoś lubi starą fantastykę heroiczną),
są do przeczytania w calości na http://www.barsoomian.net, jest jeszcze Brian Aldiss.
Wszyscy dobrze piszą ale raczej antyutopijnie, taka całkowita utopia jest mało
atrakcyjnym materiałem dla pisarza SF z wiadomych względów zresztą.

Dystopia jest o wiele bardziej wdzięczna literacko i filmowo tak w odbiorze jak i adaptacji.

Dużo książek z zakresu fantastyki znajdziesz na http://www.exsite.pl po zalogowaniu.


Ostatnio zmieniony 03 wrz 2012, 20:04 przez Redimix, łącznie zmieniany 8 razy


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 03 wrz 2012, 19:41 
Huxley "Nowy Wspaniały Świat" ;p



Na górę
   
 
 
Post: 03 wrz 2012, 19:56 
Offline
Administrator
Administrator
Awatar użytkownika

Rejestracja: 04 wrz 2011, 14:46
Posty: 1119
Płeć: mężczyzna
czarnamewa pisze:
Mogliby nam podrzucić jakąś swoją powieść Powieść np z Plejad, Syriusza itp


Mówisz i masz :D

http://kosmita.ofp.pl/index.html


Taka w sobie książeczka quasi literatura faktu :język: czyli coś w rodzaju "Thiaoouba Prophecy" w Polsce znana jako "Misja" Michela Desmarquet.

Opisuje pobyt kosmity na ziemi z elementami życia na jego planecie i mase porównań. Przyjemne się czyta ale nie jest to nic wybitnego. Ale jeśli szukasz takiej literatury to polecam, lekkie i przyjemne.

Książka jest w pełni darmowa zarówno w postaci PDFa jaki i na stronie. Oczywiscie wszystko to prawda Mruga

Zresztą "Misje" też się przyjemnie czyta.Możliwe że także znajdziesz tam jakieś inspiracje.
Książka także widziałem do pobrania za darmo ze strony domowej http://www.thiaoouba.com/micpol.htm
Ale widzę że potrzeba rejestracji czy wypełnienia jakiegoś formularza.

_________________
Czas przestać zgrywać oświeconych dupków i stać się po prostu ludźmi.



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 01 paź 2012, 20:48 
Offline
Master Elect of Nine * 9th Degree
Master Elect of Nine * 9th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 gru 2011, 12:14
Posty: 367
Lokalizacja: Płd. - wsch. Łodzi
Płeć: mężczyzna
Ilość fantastyki przeczytanej w moim obecnym życiu mógłbym liczyć chyba na tony.

Moje subiektywne propozycje nowych (i w miarę nowych) książek, które uważam co najmniej za doskonałe:

1. "Szklany dom" Charles Stross - postludzkość, podejrzanie zbliżone z forum DI koncepcje tego, kim jesteśmy i być możemy :tak:

2. "Ślepowidzenie" Peter Watts - bardzo twarda SF, postludzkość, pierwszy kontakt z obcymi

3. "Nakręcana dziewczyna. Pompa numer sześć" Paolo Bacigalupi - książka wybitna - katastrofa bioinżynieryjna i techniczna, jej skutki, powstająca postludzkość

4. "Accelerando" Charles Stross - postludzkość

5. "Rzeka Bogów" Ian McDonald - ekstrapolacja rozwoju technologii

6. "Dom Derwiszy. Dni Cyberdadu" Ian McDonald - j.w. + nanotechnologia


:hejka:



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 01 paź 2012, 21:37 
levibc pisze:
... Zresztą "Misje" też się przyjemnie czyta. Możliwe że także znajdziesz tam jakieś inspiracje.
Książka także widziałem do pobrania za darmo ze strony domowej http://www.thiaoouba.com/micpol.htm
Ale widzę że potrzeba rejestracji czy wypełnienia jakiegoś formularza.


Niczego nie trzeba wypełniać ani się rejestrować. Link direct jest najprostszy z możliwych:

www.thiaoouba.com/misja.pdf



Na górę
   
 
 
Post: 01 paź 2012, 22:05 
Offline
Provost and Judge * 7th Degree
Provost and Judge * 7th Degree

Rejestracja: 05 cze 2011, 20:26
Posty: 127
intresujacy temat moja propozycja to Bill bohater galaktyki Harry Harrisona



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 02 paź 2012, 6:12 
Polecam kilka pozycji ,które zapadły mi szczególnie w pamięci i na pewno nie będzie to zmarnowany czas dla czytelników :
1.Kate Wilhelm "Gdzie dawniej śpiewał ptak "
2.J.P. Hogan "Najazd z przeszłości"
3.Brian Aldiss " Cieplarnia"
4.James Tiptree Jr. -wszystko co ta baba napisała:) (np. opowiadanie "My ,którzy wykradliśmy "Sen") ,tak jest to pseudonim pewnej już nieżyjącej szacownej pani ,która ukrywała się pod tym pseudonimem przez kilka lat i wiąże sie z tym pewna anegdota:
Pewien krytyk literacki nie wiedząc kim jest ten "jegomość" po przeczytaniu kilku jej książek napisał ,że James Tiptree JR "kunsztem i finezją przewyższyć może nawet kobiety"

Nie będę pisał recenzji o tych klasykach ,ale chciałbym zwrócić uwage ,że problemy poruszane w tych powieściach napisanych kilkadziesiąt lat temu są ciągle aktualne .Jest to mój ulubiony gatunek socjologicznej s-f !
Te powieści idealnie pasują do tematyki poruszanej na tym forum ,ich rozmach i wizjonerstwo dają wiele do myślenia o przyszłości gatunku ludzkiego na tej planecie,tym bardziej ,że mocno są osadzone w tzw. "korzeniach " !Polecam je zwłaszcza dla tych forumowiczów ,którzy lubią za bardzo "odlatywać" :twisted:



Na górę
   
 
 
Post: 02 paź 2012, 10:54 
Offline
Provost and Judge * 7th Degree
Provost and Judge * 7th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 14 mar 2011, 10:46
Posty: 102
R.A.Monroe "Dalekie Podróże"

WYCIECZKA W PRZYSZŁOŚĆ W OKRES PO 3000 ROKU (MIŁYCH LOTÓW :spoko: :tak: :roza: ) :hura:

Czas: 2.32 po północy... obudziłem się w pełni wypoczęty, a wtedy dotarł do mnie znajomy sygnał INSPEKÓW, nie był natarczywy, lecz łagodny, ale skąd tutaj... dawało mi to poczucie bezpieczeństwa, więc skoncentrowałem się przez moment, po czym uwolniłem się najpierw od fizycznego, a potem od drugiego ciała... przypominało to dwa powolne półobroty zrobione przez samolot... nakierowałem się na ident i prawie nie czując tego, że się poruszam, znalazłem się wśród INSPEKÓW, w naszym stałym miejscu spotkań. Wiedziałem już, że nie przekroczę tego punktu, nie znajdę się ponownie na ich terytorium, dopóki całkowicie nie pozbędę się ciała fizycznego. Chociaż perspektywa uwolnienia się od ciała na zawsze i dostania się za wrota była niezmiernie kusząca, wierzyłem, że uda mi się opanować chęć, by uczynić coś takiego, przynajmniej na razie.

(Podobają nam się wasze ludzkie określenia. Niektóre są bardzo obrazowe i wieloznaczne. My też uczymy się od ciebie.)

Nadal trudno mi było pojąć, że ONI mogą nauczyć się ode mnie czegoś wartościowego, ale skoro tak uważają, tym lepiej.

(Wielu ważnych rzeczy uczymy się od ciebie, Ashaneen.)

Wciąż miałem w pamięci tę chwilę, kiedy po raz pierwszy uświadomiłem sobie, że nie muszę formułować pytań, gdyż znają każdą moją myśl i pytania, których jeszcze nie zdążyłem wypowiedzieć. Wówczas mnie to speszyło. Uspokoiłem się dopiero wtedy, gdy zdałem sobie sprawę, że z ich strony nie padła żadna opinia na temat moich typowo ludzkich – myśli, wierzeń bądź reakcji emocjonalnych. Co za radosna wolność!

(Jednakże nie czułbyś się teraz wolny, gdybyś uprzednio nie doświadczał ograniczeń.)

(Tak, wydaje się, że element porównania jest niezbędny. Bez niego, być może, nie byłoby zmian, a przynajmniej nikt nie zdawałby sobie z nich sprawy.)

(Chyba jesteś już gotów do zmiany świadomości. Możesz teraz ocenić swoje szansę zrobienia tego, co zamierzasz. To nie znaczy, że uda ci się wykorzystać te możliwości na Ziemi, jeśli będziesz działał w pojedynkę. Jesteś bowiem tylko malutką częścią całości, która może powstać wyłącznie przy pomocy i poparciu wielu, wielu innych. Każdy z nich, tak jak i ty, wnosi swój wkład, swoją małą cząstkę do zbudowania tej całości. Ale wysiłek, który właśnie podejmujesz i w efekcie którego wykonasz przypadającą na ciebie część pracy, może pozwoli ci na powrót do domu, gdzie będziesz dzielić się owocami, do których dojrzewania się przyczyniłeś. Właśnie te owoce waszej działalności chcemy ci teraz pokazać.)

Kiedy użyli słowa “Dom", poczułem tak silną nostalgię, że zwróciłem się do wewnątrz i zamknąłem. Odezwały się echem wspomnienia – fragmenty roty, której nigdy nie mogłem całkowicie wyrazić: pogoda ducha, silne poczucie przynależności, witalność, o której zapomniałem, uczucie świeżości, rozgrzewającej jasności... ale to nie było jeszcze wszystko. Czegoś brakowało, coś pozostało głęboko ukryte, lub ja... Otworzyłem się.

(Pokażemy ci coś, co naszym zdaniem może być dla ciebie ważne. Będziesz to oglądał z pozycji obserwatora, nie uczestnika zdarzeń.)

Wibrowałem i bladłem jednocześnie. Skoro ONI to zaplanowali, to musi być wielka rzecz, lecz nie potrafiłem tak dobrze czytać w ich myślach, jak oni w moich. Co...

(Możemy cię przenieść w przyszłość – w okres po 3000 roku, licząc według waszych norm czasu. Zobaczysz, jak wówczas będzie wyglądała Ziemia, co się na niej zmieniło, jak ludzie wykorzystali swe możliwości. Głównymi mieszkańcami tej planety będą w tym czasie istoty, które nazwaliśmy “Nowymi Ludźmi" (ang. humans plus – przyp. tłum.). Ta nazwa ma podkreślić zmianę, jaka zaszła w ludziach przez te wszystkie lata. W swojej obecnej postaci będziesz tam tylko gościem.)

Dobrze! A więc to tak! Dotąd odbyłem tylko kilka wycieczek w przyszłość. Sam nigdy bym się nie odważył zrobić tak wielkiego skoku, lecz z nimi...

(Zamknij się mocno. Tak będzie lepiej.)

Byłem bardzo podniecony – cały wibrowałem – więc zwróciłem się do wewnątrz, zwinąwszy się z powrotem w pętlę i zamknąłem się. To będzie prawdziwa rota,

nie jakieś tam fantazje czy wyobrażenia tych, którzy obserwują niewielkie zmiany, które zawsze...

KLIK!

Znajdowaliśmy się wysoko nad Ziemią, mniej więcej w połowie drogi na widoczny za nami Księżyc. Ziemia miała nadal błękitno-zieloną barwę, teraz przykrywał ją biały płaszcz chmur, częściowo zasłaniający ląd, nad którym akurat przelatywaliśmy. W miarę, jak wytrwale posuwaliśmy się naprzód, z radością stwierdzałem brak ciemnoszarych i ciemnobrązowych pierścieni. Oznaczało to usunięcie blokady. Doskonale! A więc nie będzie już więcej “powtarzających". Moją uwagę przyciągnęła jakaś nowa osobliwość. Ziemię opasywał pojedynczy pierścień, taki jak pierścienie znajdujące się wokół Saturna. Promieniował i błyszczał, lecz nie był odbiciem Słońca, świecił własnym światłem.

(Zrozumiesz, jaką ten pierścień odgrywa rolę. kiedy się do niego zbliżymy.)

Gdy posuwaliśmy się po obrzeżu pierścienia, nie wchodząc do jego wnętrza, uświadomiłem sobie następną różnicę między nim a pierścieniami sprzed tysiąca lat. Wiązka M była pełna informacji, ale nie zawierała szumu. Nie zawierała szumu! To może oznaczać tylko jedno – człowiekowi udało się w końcu zintegrować! Przemawiał za tym również brak mgły, którą powodował szum Wiązki M. A więc ludzie uwolnili się od bezładu przypadkowych myśli! Dzięki poczynionym obserwacjom zorientowałem się, czego mogę spodziewać się po swojej wizycie.

Zniżyliśmy się na wysokość około trzech tysięcy metrów i zaczęliśmy okrążać Ziemię od strony półkuli północnej, ze wschodu na zachód, w pobliżu 28 równoleżnika, kilka kilometrów od lądu, który wyglądał na Japonię. Morze było lekko zielonkawej barwy, na jego powierzchni majestatycznie unosiły się łagodne fale. W głębinie widziałem ławice tysięcy leniwie płynących wzdłuż wybrzeża ryb – połyskiwały srebrzyście podczas gwałtownej zmiany kierunku. Istotnie, niemało musiało się zmianie, jeśli trzymały się tak blisko brzegu i skoro było ich tak dużo. Widok wydawał mi się znajomy, ale czegoś w nim brakowało. Dokładnie przyjrzałem się powierzchni oceanu i nagle zrozumiałem, w czym rzecz.

Nie było widać okrętów. Wybiegłem wzrokiem daleko poza linię horyzontu – nie zauważyłem żaglowca czy choćby łodzi. Spojrzałem w górę, na niebo upstrzone białymi kumulusami. Nie zobaczyłem na nim samolotów, jedynie mewy i rybitwy mknące wśród przestworzy i nurkujące w ciężkich chmurach. A ponad chmurami nie było już nic. Nie było widać smug, jakie zostawiają za sobą odrzutowce, ani samych odrzutowców.

Minęliśmy wybrzeże i znaleźliśmy się nad Japonią. Na północy królowała Fudżijama; jej biały szczyt lśnił w słońcu. Pod nami rozpościerał się elegancki dywan ułożonych w szachownicę jasnozielonych poletek. Spośród tej zieleni wyłaniały się różnokolorowe kępki – jasnopomarańczowe, ciemnoniebieskie, białe, czerwone – kwitnących kwiatów, krzewów i roślin, które sądząc po ich rozmiarach, musiały stanowić skrzyżowanie tych obydwu. Ten olbrzymi wielobarwny bukiet na jasnozielonym tle tworzył wzór, który mógł być widoczny wyłącznie z lotu ptaka, a przecież nie zauważyłem samolotów. – Zaczął mi świtać słaby percept.

W miarę, jak przesuwaliśmy się na zachód wciąż uświadamiałem sobie, że czegoś brakuje. Nie było szos ani nawet dróg prowadzących na pola. Nie było budynków i domów, nie było chałup i zabudowań gospodarczych. Rozglądałem się na wszystkie strony – nie było ich nigdzie. Nie było ani miast, ani miasteczek, nie było wsi i nie było linii wysokiego napięcia, nie było samochodów, ciężarówek i rowerów – wszystko to gdzieś zniknęło. Przejrzyste powietrze nie zawierało dymu, ani smogu. Nagle błysnął mi percept. Nie ma ludzi! To właśnie ich wciąż wypatrywałem – mężczyzn, kobiet i dzieci. Musiał ich zabrać jakiś straszliwy kataklizm.

(Są tutaj. Jest ich wprawdzie znacznie mniej niż kiedyś, ale nie z powodu kataklizmu. To, co widzisz, zostało zaplanowane.)

Teraz posuwaliśmy się znacznie szybciej w kierunku zachodnim, ponad nie kończącymi się szpalerami kolorowych bukietów porozrzucanych wśród zieleni; niektóre z nich były tak wielkie, że sprawiały wrażenie ciągnących się kilometrami. I znów znaleźliśmy się nad wodą – o ile dobrze sobie przypominałem, było to Morze Japońskie – i nadal nie widziałem okrętów, na tym tak niegdyś ruchliwym szlaku wodnym. Ponownie pędziliśmy nad lądem – chyba Półwyspem Koreańskim. Tutaj krajobraz tworzył inny wzór: wszędzie rosły wysokie, majestatyczne drzewa nie znanego mi gatunku, mające gałęzie zawinięte do góry... i wciąż ani śladu człowieka czy ludzkiej działalności.

(Twój percept jest – jak byście powiedzieli? – przestarzały.)

Jeszcze nie zdążyłem zwrócić się do wewnątrz, by to przemyśleć, a oto znów byliśmy nad wodą. Przyśpieszyliśmy tempo i ponownie znaleźliśmy się nad lądem. To muszą być Chiny. Pomyślałem, że ponieważ Chińczyków są całe miliony, więc będzie może zobaczyć przynajmniej część z nich. A tu nic. Najwyraźniej nie było żadnego człowieka. Mknęliśmy, a pod nami ciągnęły się, kilometr za kilometrem, ciemnozielone lasy gdzieniegdzie poprzecinane szerokimi rzekami i strumieniami. Od czasu do czasu mignęła polana porośnięta bujną trawą. Gdzie podziały się pola ryżu, który stanowi podstawę wyżywienia ludności?

(Jest ich kilka, ale śluzą czemu innemu. To rezerwaty ptactwa.)

Ląd pod nami stawał się coraz bardziej nierówny i wkrótce znaleźliśmy się nad górzystym terenem. Gdy przemykaliśmy się między pasmami gór z prędkością podwójnie przekraczającą szybkość dźwięku, nie widzieliśmy bujnej roślinności, tylko połyskujące w słońcu ośnieżone wierzchołki gór. Czułbym się znacznie lepiej na nieco większej, bezpiecznej wysokości – dały znać o sobie dawne nawyki pilota. Wprost na nas pędziła stroma, pokryta śniegiem skalna ściana wysokiej góry.

(Możesz przelecieć przez nią na wylot. Pod tym względem jest tak samo.)

Zbocze było tuż przed nami. W chwili, gdy już, już mieliśmy się z nim zderzyć, zamknąłem się szczelnie. Przez moment czułem, że otacza mnie materia o innej strukturze, ale to szybko minęło. Otworzyłem się i spojrzałem za siebie. Wysokie zbocze znikało już w oddali. Jeszcze nie przyzwyczaiłem się do przenikania przez materię fizyczną! Znów posuwaliśmy się szybko naprzód; teren pod nami stawał się coraz równiejszy, pojaśniała zieleń lasu i było widać coraz więcej nie zalesionej przestrzeni. Próbując przypomnieć sobie dane z geografii pomyślałem, że jesteśmy nad Środkowym Wschodem... tak, zbliżały się piaszczyste, prawie pustynne obszary, gdzie wydobywano ropę naftową. Rozglądałem się we wszystkich kierunkach i widziałem symetrycznie rosnące grupki drzew, lecz nie zauważyłem ani zbiorników, ani rurociągów, ani wież wiertniczych – niczego, co wskazywałoby na działalność człowieka. Albo pola naftowe wypompowano do sucha, albo nie było już zapotrzebowania na ropę.

(Oba percepty są prawdziwe.)

Znów unosiliśmy się nad wodą – chyba Morzem Śródziemnym – coraz wyżej i szybciej, w dole mignął skrawek lądu, którego nie mogłem rozpoznać oraz jeszcze jedna woda, wzburzone fale, to musi być Atlantyk... ponownie ląd, nagle zwolniliśmy i delikatnie wylądowali wśród trawy na łagodnych wzgórzach. Rozejrzałem się dookoła, próbując odgadnąć, dlaczego zatrzymaliśmy się w tym właśnie miejscu. Tak jakbym je skądś znał. Stałem na pagórku, wśród zielonej, gęstej trawy, która była tak równa, jak gdyby dopiero co ją skoszono... nie, nie skoszono jej, ona po prostu tak równo rosła. Za mną wyłaniał się skraj lasu z drzewami o szeroko rozpostartych konarach. Łańcuch błękitnozielonych szczytów górskich wznoszących się w oddali tworzył olbrzymie schody prowadzące w górę... Dlaczego zatrzymaliśmy się tutaj, dlaczego akurat w tym miejscu?

(To było ich życzenie. Czekają na ciebie.)

INSPEKI zniknęły i zostałem sam. Kiedy tak stałem, wydawałem się sobie bardzo cielesny. Czułem słońce na twarzy. Lekki, chłodny wietrzyk wichrzył mi włosy. Włosy? Nie powinienem mieć... Czekali na mnie? Rozejrzałem się na wszystkie strony, lecz bez identu... nie, nie, jest jakiś ident i to bardzo, bardzo znajomy... tam, w lesie. Odwróciłem się i zacząłem iść... iść? Przecież do tego potrzebne są nogi. Spojrzałem w dół i zobaczyłem, że rzeczywiście mam nogi, normalne ludzkie nogi, gołe i z bosymi stopami; idąc czułem pod palcami dotyk trawy. Kierując się ku olbrzymim dębom dotknąłem reszty mego ciała. Było prawdziwe, fizyczne, pod dłonią wyczuwałem jego ciepło. Przyjrzałem mu się ponownie: to było moje ciało, ciało dwudziestolatka, wyglądające jak sucha tyczka... ach! Nie mam ubrania! To już pewien postęp. Czułem łagodny wiatr na całym ciele i powietrze w płucach. Po raz pierwszy doświadczałem fizycznego ciała w tym stanie świadomości. Ale dlaczego jestem znów kościstym wyrostkiem?... Dotarłem do skraju lasu, zacząłem wchodzić w jego głąb, a wtedy natknąłem się na barierę, na coś, co odrzuciło mnie mocno do tyłu. Zatrzymałem się i rozejrzałem wkoło, próbując zrozumieć, co się wydarzyło, ale percept nie pojawił się. Ponieważ znajomy ident, którego nie mogłem rozpoznać, znajdował się za barierą, spróbowałem jeszcze raz. Trochę ustąpiła, ale nie zanadto – niewidzialna siła była mi znajoma, ale nie potrafiłem zrozumieć na czym polega zależność identu od bariery. Coś mi umykało.

(Możesz pozostać na łące. Podejdziemy do ciebie.)

Nie usłyszałem dźwięku, co oznaczało, że porozumiewaliśmy się bez słów. A więc udało nam się! Ludzie osiągnęli coś takiego! Dokonaliśmy ogromnego skoku, przechodząc od małpiej paplaniny do komunikacji bezsłownej. Nie mogłem doczekać się spotkania z komitetem powitalnym, niezależnie od tego, kto wchodził w jego skład. Nie czekałem długo. Spoza drzew wyłonili się mężczyzna i kobieta. Stanęli przede mną. Przynajmniej została zachowana ta miła różnica płci. Obydwoje wyglądali na osoby zbliżające się do trzydziestki. Byli atrakcyjni, zgrabni, opaleni; mężczyzna miał jasnobrązowe włosy, a kobieta – ciemne. Uśmiechali się, gdy ich obserwowałem.

Otworzyłem się. (No, wydaje mi się, że nie zmieniliśmy się aż tak bardzo, jak się spodziewałem. W każdym razie nie pod względem fizycznym.)

(Przepraszamy za zamieszanie, RAM.) Mężczyzna kołysał się. (Twój gospodarz zupełnie zapomniał o barierze, a więc jesteśmy zamiast niego.)

Zbladłem. (Musisz mnie znać, skoro nazywasz mnie RAM.)

Ożywił się. (Tak!)

(I ty wyglądasz na znajomego. Ident jest zamazany. Wiem, że cos tu nie gra.)

Mężczyzna wibrował i kołysał się. (Nie uwierzyłbyś, że cos takiego nastąpi za tysiąc lat, ale minęło ich znacznie więcej, więc wreszcie uwierz!)

Błysnął mi wyraźny percept. Nie mogłem dać temu rady. (BB!)

(A niby kto?) zakołysał się BB.

Zwróciłem się do wewnątrz i odnalazłem roty z perceptami bariery, która poprzednio mnie odpychała. Już wiedziałem, kto ma być moim gospodarzem. (To AA jest wśród drzew.)

BB otworzył się szeroko. (Bardzo chciał spotkać cię osobiście. Tak bardzo, że zupełnie zapomniał o barierze. Ale ma percepty.)

(Czy on wie, czym jest ta bariera?)

Wygładził się. (No, tak, wie. Ale powiedział mi, że sam musisz do tego dojść.)

Zwróciłem się w kierunku kobiety. Przyciągała mnie – świadomie lub nieświadomie – z taką siłą, że nie mogłem już dłużej stawiać oporu... Jej uśmiech powiedział mi, że robiła to celowo, ale była szczelnie zamknięta, więc uszanowałem jej wolę. Jej ident był silny, tak jak ident BB, znacznie silniejszy... ale zamazany. Jak mogłem zapomnieć o takim istotnym, ważnym...

Uśmiechnęła się figlarnie. (Wcale nie zapomniałeś.)

(No, czego chcesz dowiedzieć się najpierw?) włączył się do rozmowy BB. (Mógłbym ci rzucić swoją rotę, ale to może nie być to, czego się spodziewasz.)

Zwróciłem się do niego. (A właściwie, to który jest teraz rok?)

(Rok? Och... czas. Odrzucili to gdzieś po 3000. Nie potrzebujemy już tego. Co dalej?)

Migotałem. (Gdzie jesteśmy? Na podstawie przebytej drogi orientuję się, że gdzieś w USA, blisko wybrzeża.)

BB wygładził się. (AA sądził, że właśnie tu chciałbyś się znaleźć na początku. Nie ma już Stanów Zjednoczonych. Nie ma stanów, ani krajów, nigdzie ich nie ma. Nie są potrzebne. Ale powinieneś dostać percept tego szczególnego miejsca.)

Odwróciłem się i rozejrzałem wokół siebie. Znałem skądś to miejsce. Wzgórze, na którym staliśmy, góry na zachodzie... Błękitne stoki gór! Teraz już wiedziałem. Jakże często stawałem na tym wzniesieniu i patrzyłem na ciągnące się na zachodzie pasma gór. A ile razy lądowałem na swym spadochronie na owych łagodnych wzgórzach. Z tym miejscem wiązało mnie wiele wciąż żywych wspomnień... Budynki, domki, ogrodzenia, drogi – wszystko to zniknęło. A jezioro... Jezioro wciąż było. I drzewa... Było ich teraz znacznie więcej – mnóstwo nie znanych mi odmian, a na wschodzie... w miejscu dawnej czteropasmowej autostrady widać było wodę ciągnącą się aż po horyzont.

(To część oceanu, zatoka. Nazywamy ją jak dawniej Virginia Bay.) BB był bardzo wygładzony. (Zawsze gadałeś o prawie zmiany. Część z nas hibernuje tutaj, również przez sentyment dla dawnych czasów.)

Zbladłem. (Hibernuje?)

Kobieta nieznacznie się otworzyła. (Tutaj, pod dębami przechowujemy nasze ludzkie dala, które tak lubimy.)

(Co zdarza się niezbyt często.) dodał BB. Zwróciłem się do wewnątrz. Hibernować... hibernacja. No, tak, czemu nie? To przecież dawne OOBE, tylko na znacznie wyższym poziomie. Ale żeby zostawić ciało pod dębem...

(Otaczamy się wspaniałym BER-em.) odrzekła, uśmiechając się kobieta. (Jest tak szczelny, że nawet wirus nie da rady się przecisnąć, a więc nie dostaną się do jego wnętrza także kleszcze, komary i inne większe stworzenia.)

Rota rozwijała się szybko. “BER", czyli Balon Energii Rezonansowej, który nieudolnie próbowaliśmy wytwarzać, pole energetyczne wokół ciała fizycznego, osłaniające i zabezpieczające to ciało. I nadal są kleszcze, komary, wirusy. A zapewne i niedźwiedzie.

BB uśmiechnął się. (Oczywiście, że są.)

Popatrzyłem na niego. (Co to znaczy "niezbyt często"?)

Zwrócił się do kobiety. (Powiedz mu.)

Kobieta trochę się otworzyła i poczułem, że przyciągające promieniowanie zmniejszyło się. Wiedziałem, że robiła to celowo. Byłem pewien, że wie, iż nie będę próbował sprawdzać jej identu, skoro sobie tego nie życzy. I to też nie ulegało zmianie: kobiety wciąż pragną być tajemnicze.

(“Niezbyt często" to mniej więcej dwa razy w tygodniu.) Wygładziła się i obserwowała moją reakcję. Zbladłem. (To zupełnie niezwykle, że wszyscy troje jesteśmy tego samego dnia w ludzkich fizycznych ciałach.) ciągnęła z wyraźną przyjemnością, (zrobiliśmy to na twoje powitanie.)

Uśmiechnąłem się. (W pełni to doceniam, słowo daję.)

(Pamiętasz, jak zawsze mówiłeś...) Roześmiała się i mówiła dalej. (Zawsze mówiłeś, że jesteśmy czymś więcej niż ciałem fizycznym. Teraz jest odwrotnie. Ty, to znaczy my, uczymy nowicjuszy, że są czymś więcej niż energią.)

Zwróciłem się do wewnątrz. To, co usłyszałem od kobiety znacznie przekraczało moje wyobrażenia, ale jedno się nie zmieniło. Każda odpowiedź wywoływała sto następnych pytań. Powinienem zacząć od...

(Jak zwykle musisz trzymać się wytyczonej linii. No więc, nadal jesteśmy istotami ludzkimi czy też istotami, które są ludźmi. Dobrze mówię?) Spojrzała na BB, który wzruszył ramionami. Tego jeszcze nie było. Najwidoczniej AA musiał go pouczyć, by pozwolił kobiecie mówić, przepraszam – komunikować się.

Spróbowałem z drugiej strony. (Kiedy tutaj pędziliśmy, nie zauważyłem ani jednego domku czy budynku, nie widziałem też dróg, słowem niczego, co wskazywałoby na obecność ludzi. Nie dostrzegłem miast, fabryk, samolotów, samochodów. Jak to właściwie jest?)

BB roześmiał się. (Patrzyłeś niezbyt uważnie.) Kobieta rozjaśniła się. (Czy to nie cudowne?)

Wygładziłem się jeszcze bardziej. (Rozumiem, że przy takiej pogodzie możecie spać pod drzewami, ale jak sobie z tym radzicie w zimie? Przecież musicie zachować ciepło.)

(BER w zupełności wystarcza,) odpowiedziała. (Utrzymuje wokół ciała taką temperaturę powietrza, jaką sobie życzysz.)

(No, a co z jedzeniem? Musicie chyba jeść.)

Podniosła ręce i wyciągnęła je do przodu na wysokość ramion, wewnętrzną stroną ku górze. Zamknęła oczy i przez chwilę stała spokojnie. Potem opuściła ręce i otworzyła oczy.

(To dostarcza ciału energii przynajmniej na tydzień.) westchnęła z zadowoleniem.

Zamigotałem. (Chcesz powiedzieć, że nie potrzebujecie już pożywienia? Prawdziwego pożywienia?)

(Och, oczywiście, że nie.) BB znów się wtrącił. Schylił się i spomiędzy trawy wygrzebał garść czerwonej gliny. (Na co masz ochotę? Może na dziki ryż? To moja ulubiona potrawa.)

Z zachwytem przyglądałem się temu, co robi... Postanowiłem przyłączyć się do gry. (Nie, może... Srebrną Królową?)

BB zbladł. (Srebrną Królową? Co to za...)

(Daj, ja to zrobię.) Kobieta wzięła od niego glinę, położyła ją na prawej dłoni i uważnie się w nią wpatrywała. Glina zaczęła wrzeć i bulgotać, zmieniając kolor, aż przemieniła się w kolbę dojrzałej białej kukurydzy.

Kobieta wręczyła mi kolbę. Kukurydza była gorąca. Ostrożnie włożyłem ją do ust i ugryzłem. To naprawdę była Srebrna Królowa, najsłodsza kukurydza, jaką jadłem, świeża, dopiero co zerwana. Nawet ściekało po niej roztopione masło, nie, to była margaryna. Jadłem łapczywie. Spojrzałem na kobietę. Uśmiechnęła się ze zrozumieniem. Jeśli zaczną przeciekać percepty, poznam jej ident, nawet gdybym tego nie chciał, i nie zachowa swej tajemnicy. Wręczyłem jej kukurydzę. Wbiła w nią zęby. Teraz obydwoje zajadaliśmy ze smakiem.

Przełykając kukurydzę zastanawiałem się, co się z nią stanie po zjedzeniu. Doszedłem do wniosku, że właściwie nie ma znaczenia, więc się wygładziłem. (W porządku, przekonaliście mnie. A co z brakiem dróg i środków transportu? Powiedzmy, że chcemy wybrać się do Japonii. To nie jest taki sobie pieszy spacerek.)

BB uśmiechnął się. (W takim przypadku po prostu ciągniemy skok, krótki wariant, ma się rozumieć. Ot, i wszystko. A dlaczego interesuje cię Japonia?)

(Kiedy lecąc tu znaleźliśmy się nad Japonią, zauważyłem, że rosnąca tam roślinność tworzy niezwykły wzór.)

Kobieta uśmiechnęła się. (Prześliczne, prawda?)

(Wobec tego pierwszy przystanek – Japonia.) powiedział BB. Skierował się do lasu, a kobieta podążyła za nim. (Zaraz wrócimy.)

Obserwowałem, jak znikają wśród dębów. Kiedy tak stałem czekając na nich, zastanawiałem się nad obecnym życiem na Ziemi. Składała się na nie dziwna mieszanina fizycznej i niefizycznej energii. Stwierdziłem, że nie potrafię powiedzieć, gdzie kończy się jedna, a zaczyna druga z nich. Nie było już ostrej linii podziału. Czy to dotyczyło wszystkiego?

(Jesteś gotów?) Odwróciłem się. Przy mnie stali BB i kobieta. Wyglądali inaczej niż przedtem – byli lżejsi. (Musieliśmy zostawić ciała.)

Nagle coś mi się przypomniało. (Tylko bez kawałów, BB.)

Zakołysał się. (Nie mógłbym tego zrobić. To ona ma ident. My po prostu bawimy się w “idź za przewodnikiem".)

Skoncentrowałem się na BB i rozciągnąłem.

KLIK!

Szybowaliśmy na wysokości około trzystu metrów. Krajobraz nad którym akurat się unosiliśmy przypominał ogromny kwiat lotosu. Jego płatki o zachwycających jaskrawych barwach rozciągały się kilometrami we wszystkich kierunkach. Poza tym widać było różne odcienie zieleni: od bardzo jasnej świeżego, młodego liścia aż do ciemnej, głębokiej zieleni tropikalnego lasu. Moich dwoje przyjaciół było ze mną.

Kobieta zawibrowała. (To jeden z najładniejszych.)

Mogłem naocznie stwierdzić prawdziwość jej wypowiedzi. Otworzyłem się. (A kto to stworzył?)

(Grupa osób chcących, by ta okolica zachowała naturalne piękno, by sprawiała wrażenie nie zmienionej przez człowieka. Ten krajobraz już tak wyglądał, gdy zjawiłam się na Ziemi. Teraz inni już tylko go pielęgnują.)

Mój percept był jasny i wyraźny. (Czy reszta świata, to znaczy Ziemia wygląda tak samo?)

(Na Ziemi przywrócono pierwotną równowagę ekologiczną. Wygląda tak, jak w okresie, gdy człowiek jeszcze nie zniszczył środowiska. Wszystko powróciło – każde drzewo, roślina, zwierzę... wszystko.)

(No, a niektóre rzeczy nawet udoskonalono.) dodał BB.

(Ale chyba nie cały ziemski pejzaż robi wrażenie olbrzymiego ogrodu?)

(Tylko niewielka jego część.) Kobieta powróciła do głosu. (Reszta to lasy, pastwiska i prerie. Odtworzono nawet tereny pustynne.)

Miałem wyraźny percept. Ludzie przejęli pracę Matki Natury dokonując pewnych ulepszeń. Nie potrzebowałem pytać, jak to się stało. Rota kobiety przemieniającej glinę w kolbę świeżej, słodkiej kukurydzy powiedziała mi wszystko. Jeśli ludzie potrafią tego dokonać... muszę to przemyśleć. Znałem odpowiedź, zanim zdążyłem zadać pytanie.

(Przypuśćmy, że chcemy sobie pospacerować tam w dole. Mam na myśli spacer w ciele fizycznym...) Wygładziłem się starannie. (Jak moglibyśmy to zrobić?)

Kobieta zawibrowała. (Jestem pewna, że pod tymi pięknymi drzewami wiśni leży wiele ciał.)

Naciskałem. (I każde z nas mogłoby wejść w jedno z nich, jakiekolwiek?)

(Oczywiście.)

Musiałem dowiedzieć się. (No, a przypuśćmy, że wszystkie są już zajęte... że tak powiem.)

BB nie wytrzymał. (Możemy zrobić nowe. Nie zajmie to dużo czasu. Chcesz zejść?)

Zamigotałem. (Nie, nie, w każdym razie nie teraz. A co z ciałami fizycznymi, które zostawiliście pod dębami? Czy może je zająć każdy, kto zechce?)

BB zakołysał się. (Oczywiście, dlaczego by nie?)

Dlaczego by nie? To wymagało natychmiastowego rozstrzygnięcia. Wyciągnąłem dawną rotę mówiącą o tym, jak istoty pozaziemskie zajmowały ciała naszych eksperymentatorów po to, by porozumiewać się z nami za pośrednictwem ich głosu, jak posługiwały się innymi częściami ciała danej osoby, powodując nawet to, że grała na pianinie... to odbywało się bez najmniejszego uszczerbku dla zajętego ciała, bez komplikacji... rzeczywiście, dlaczego by nie?

Kobieta wygładziła się i powiedziała. (Nie wiem, czy jest przygotowany.)

(Pewnie, że jest.) stwierdził BB. (To już teraz duży chłopiec. Dostanie całą rotę na raz. Będzie miał taką frajdę, że eksploduje!)

(Wróćmy najpierw, tak jak planował AA, do dormitorium,) ciągnęła gładko. (A stamtąd możemy ruszyć dalej.)

Otworzyłem się. (Czy mam możliwość wyboru?)

Zakołysała się. (Jasne, że masz.)

Wygładziłem się, powstrzymawszy wibracje. (A więc zróbmy tak, jak nam radzi. Mam już dosyć twoich żartów, BB. Tylko się nie obraź.)

Zakołysał się. (Dlaczego miałbym się obrazić?)

Kobieta zwróciła się do mnie. (Zamknij się mocno.)

Posłuchałem jej.

KLIK!

Płynęliśmy wśród niezliczonych tysięcy białych, świetlistych postaci. Wszystkie wibrowały. Początkowo światło było tak jasne i silnie promieniujące, że aż czułem się nim przytłoczony. Pomyślałem o naciśnięciu włącznika paniki lub przywołania mego przyjaciela INSPEKA. Potem światło stało się mniej intensywne i poczułem docierające do mnie ze wszystkich stron ciepło zrozumienia. Wiedziałem, że towarzyszące mi istoty celowo złagodziły swe wibracje, by dostosować je do mojego poziomu tolerancji. Zastanowiłem się, jakim jestem dla nich identem... pewnie kawałkiem matowo-szarej mgły.

(Witaj w dormitorium zreformowanej szkoły intensywnego uczenia się.) To był niewątpliwie ident BB.

(AA zadecydował, że najlepiej używać nazwy “dormitorium". Nie wiem, co to znaczy.)

Odebrałem delikatny, wciąż niewyraźny ident kobiety znajdującej się z mojej drugiej strony. Była tak samo świetlista i błyszcząca, jak inne postacie wokół nas. Wiedziałem, że jest człowiekiem – czy aby na pewno? – a więc i pozostałe jaśniejące blaskiem istoty musiały być ludźmi.

Otworzyłem się tak szeroko, jak tylko umiałem. (Co to za miejsce?)

(Minąłeś je, gdy zbliżaliście się do Ziemi.) Kiedy to mówiła, przypomniałem sobie świecący pierścień. (W tym miejscu zatrzymujemy się na jakiś czas dopóki nie postanowimy...)

Urwała i zamknęła się. Starałem się wygładzić. (Dopóki czego nie postanowicie?)

Otworzyła się nieznacznie. (Ja, no... zakończyć naukę.)

Zostawiłem to na razie. (A co robicie poza tym?) Zakołysała się lekko. (No, po pierwsze produkujemy i zbieramy... jak mówisz?... lusz. Zupełnie jak pszczoły i krowy. Tylko, że teraz wiemy, co robimy i w jakim celu. I jesteśmy zadowoleni z tego, co robimy.)

Zwróciłem się do wewnątrz i zamknąłem. Zrozumiałem, co powiedziała, ale przez te tysiąc lat nastąpiły tak ogromne zmiany, że aż trudno było w nie uwierzyć. Ale odbywając tę wycieczkę w przyszłość wszędzie dokoła widziałem świadectwa tych zmian. To było przejście do wolności.

Znów się otworzyłem. (A co jeszcze robicie?)

Rozjaśniła się i wygładziła. (Doświadczamy Ziemskiej Świadomości. Ale nie ograniczamy się do przeżywania jej wyłącznie w ludzkim ciele. Pamiętasz, jak mogliśmy doznawać jedynie części ziemskiej świadomości, malutkiej części? Otóż teraz doświadczamy całości, przechodząc od najmniejszego jednokomórkowego organizmu, przez miliony różnych cykli życia. Jako ludzie – istoty wyłącznie fizyczne nie byliśmy świadomi większości z nich. A tymczasem okazuje się, że nawet Ziemia ma fizyczną świadomość.)

Zostawiłem i to. Nie mogłem powstrzymać się od następnego pytania. (A co z naturalnym łańcuchem pokarmowym? Wciąż istnieje? Czy przechodzicie ten cykl od początku do końca?)

Odpowiedziała spokojnie. (To ważna część procesu uczenia się. Bez doświadczenia nie moglibyśmy wytwarzać tuszu.)

(No i co, RAM?) BB musiał się wtrącić. (Nieźle zmiany, prawda? Nie ma mgły, szumu Wiązki M, otaczających Ziemię pierścieni. Chcesz, abym cię oprowadził?)

Zwróciłem się do kobiety, a ponieważ nie odpowiedziała, uznałem, że popiera nasz pomysł. Była zamknięta. Najwyraźniej chciała pozostać nie rozpoznana, ale jej ident przeciekał i mało brakowało, a prawda wyszłaby na jaw.

Podążyłem za BB. (Prowadź, stary.)

Z łatwością poruszaliśmy się wśród świetlistych postaci. Pilnowałem identu BB, nie chcąc się zgubić. Czułem, jak istoty przede mną osłabiają swe wibracje, tworząc jakby ścieżkę o niższym poziomie energetycznym, który mogłem tolerować. Byłem zaskoczony czując na sobie dotyk iskier odrywających się od przesuwających się obok mnie istot. W iskrach były słowa, które słyszałem bardzo wyraźnie... Halo, Robert, cześć Bob... Nie mogłem jednak rozpoznać identu żadnej postaci. W końcu BB zatrzymał się. Tuż przed nami znajdowała się Pierwsza Stacja Wejścia. Wyglądała prawie tak samo jak dawniej. Wokół niej krążyła gromada szarych istot.

(Duże zmiany.) wygładził się BB. (Ale nie mógłbyś ich dostrzec, gdybyś nie zdobył większej wiedzy.)

Zaryzykowałem. (O jakich zmianach mówisz?)

(Na przykład znaczne osłabienie instynktu samozachowawczego.) Zakołysał się. (Pamiętasz, jak udzielałeś mi lekcji poglądowej ilustrowanej żywymi przykładami w stałych pierścieniach? Będziesz zdumiony tym, co ta zmiana spowodowała.)

Otworzyłem się. (Już jestem zdumiony.)

BB zbladł, a potem mówił dalej. (Jeszcze inna nowość to solidne wprowadzenie i przeszkolenie przed wejściem, mówi się zwłaszcza o tym, jak kontynuować kontakt podczas fizycznego snu.)

Zbladłem. (Ale wy chyba nie sypiacie tutaj, co?)

(Nie. nie potrzebujemy snu.) Rozjaśnił się. (Och, jest jeszcze coś nowego. Debiutanci cofają się do czasów przed zmianami – jest to ich pierwszy punkt wejścia – niektórzy prawie do początków ludzkości. Przechodzą w fizycznym ciele jeden cykl ludzkiego życia, ale tylko jeden, po czym wracają tutaj. Nie ma już powtarzających, są wyłącznie debiutanci.)

Zwróciłem się do wewnątrz, a po chwili otworzyłem. (Czy ten system debiutantów pochodzi stamtąd, skąd przybyłem?)

Pojaśniał. (No pewnie.)

Zamigotałem. (Nic o tym nie wiedziałem.)

Wygładził się. (Oczywiście, że wiedziałeś.)

Zbladłem. (Jak to?)

(Pamiętasz ten ostatni, zewnętrzny pierścień? Czy nie zbliżał się do działu powtarzających? Myślisz, że tak po prostu odchodzili i znikali?)

Ponownie zamigotałem. (Ale oni przecież wracali do domu.)

BB wibrował triumfalnie. (A więc?)

Zwróciłem się do wewnątrz i zamknąłem. Cała rzecz wymykała się z rąk lub raczej powinienem powiedzieć – z umysłu. Przerastało to moje zdolności przyswajania i rozumienia. BB starał się pociągnąć mnie za sobą.

(Chodź, RAM.) wibrował. (Przeżyj to, baw się.)

Migotałem. (Zabawa? No. nie wiem. Sposób, w jaki się bawisz...)

(To będzie to, co zwykle, przyrzekam. To, co robimy tutaj codziennie. Poza tym dostałem od, no... AA bardzo wyraźną rotę, co mam ci pokazać, a czego nie.)

Obrzuciłem wzrokiem szare postacie tłoczące się wokół Stacji Wejścia oraz świecące istoty, które znajdowały się nieco dalej. (A gdzie jest teraz AA? Nie poznałem dotąd jego prawdziwego identu.)

BB wskazał za siebie. (Jest tam. Bariera nie pozwala mu się zbliżyć. Ale założę się, że będzie za nami podążał. Jesteś gotów? Rób tylko krótkie skoki, to wszystko.)

Poczułem się znacznie pewniej mając ten mały percept. Sięgnąłem i rozciągnąłem się, trzymając się jego identu.

KLIK!

Unoszę się na wysokości około tysiąca metrów nad szerokim brunatnym polem... leżę na wznak, a od dołu wnika we mnie silna energia życiowa... staję się większy i większy... z zapałem przetwarzam zdobytą energię... wirując wyciągam wodę z energii i staję się coraz większy, coraz bardziej świadomy, wiem coraz więcej... w miarę, jak staję się coraz większy, mogę coraz więcej się nauczyć... jestem jak wielka nadmuchiwana piłka, i czuję, że rosnę bardziej w górę i wszerz... płynie we mnie coraz więcej życiowej energii, ta energia narasta... zaraz, to jest... elektryczność!... jeśli urosnę dostatecznie zanim woda zacznie wyciekać, jeśli na długo starczy mi energii wpływającej z dołu, będę silny, bardzo silny... ale zaczynam oddalać się od źródła energii i nie mogę powstrzymać tego dryfowania, a więc nie jestem w stanie, nie jestem w stanie...

KLIK!

Szybowaliśmy nad ziemią, nad gęstym lasem. Niedaleko nas znajdowało się znajome brunatne pole. Płynący przede mną BB zawibrował. (Ale fajna zabawa, no nie?)

Zamigotałem. (A co to było?)

Wskazał na coś za nami. Odwróciłem się. Był to średniej wielkości kumulus – biały z tej strony, od której padało nań słońce, szary z drugiej strony, ciemny i płaski od spodu. Czyżby chmury miały świadomość, ten podstawowy element życia? Woda, drobiny pierwiastków... i elektryczność! Doświadczałem wszystkich tych składników. A wobec tego co bym odczuwał będąc burzą? Albo tornado, huraganem, czy wyżami i niżami?

BB zapytał. (Chcesz jeszcze spróbować?)

Sięgnąłem i rozciągnąłem się, podążając za nim.

KLIK!

Pływam w zielonej wodzie... nade mną jest jaśniej, pode mną ciemniej... automatycznie otwieram i zamykam usta, wciągam wodę, która przepływa przez moją głowę i wypływa uszami... nie, to nie uszy, tylko skrze-la... Jestem rybą, bardzo dużą rybą!... Czuję swoje płetwy, wachluję nimi łagodnie, by utrzymać równowagę, nie mogę dokładnie zobaczyć tego, co jest przede mną i z tylu... lecz doskonale dostrzegam to, co znajduje się po obu stronach, każdy szczegół, choć niewiele kolorów, zaledwie jeden lub dwa ...chcąc poruszyć się po prostu o tym myślę, i gwałtownie ruszam, mknąc naprzód, skręcam w prawo, potem w lewo, obracam się w koło, wspinam stromo, teraz nurkuję... zaraz, coś było na powierzchni, gdy płynąłem w górę, muszę wrócić i złapać to, jestem głodny, głodny... wyskakuję na powierzchnię, otwieram usta, połykam coś... brak mi powietrza, zanurzam się w wodzie, nurkując z wielką przyjemnością, coś wije się w moich ustach... chyba robak?... głębiej, nie jest tu tak ciemno, jak myślałem, wciąż widzę wyraźnie... czuję inną rybę nurkującą ze mną, wiosłuje ogonem i tyłem ciała, wiosłuje mocno... czyja też to robię?... Tak, ja też... to się dzieje automatycznie... wystarczy tylko pomyśleć, że chce się coś zrobić, i robi się to, to zupełnie tak, jak podczas chodzenia bądź biegania w ludzkim ciele... zatrzymuję się. Tuż przede mną jest jakaś ryba, płynie wprost na mnie... och, ona jest ogromna, wprawdzie woda zniekształca, ale jest dużo większa ode mnie... odbieram od niej sygnał głodu... uciekać, uciekać, goni mnie, płynąć, szybko płynąć, dogania mnie... wydostać się na powierzchnię, w górę, w górę, szybciej... teraz dociera do mnie jakiś sygnał z boku, to obok mnie płynie szybko inna ryba, sygnały z innych stron...

(RAM, gdy będziesz w powietrzu, skacz, natychmiast skacz!)

Wydostałem się na powierzchnię, jestem w powietrzu, sięgam i rozciągam się.

KLIK!

Unosiłem się tuż nad wodą, zobaczyłem ciało ryby, które zajmowałem przed chwilą, obok tej ryby była druga, wygięły się w powietrzu i z pluskiem wróciły do wody... Natychmiast zaczęła się gonitwa, kotłowanina.

(Ale zabawa, co?) usłyszałem obok siebie głos BB. Nie mogłem odpowiedzieć, dygotałem mocno, więc on mówił dalej. (Obiecałem AA, że nie pozwolę ci przeżywać tego do końca. Uważał, że nie jesteś jeszcze przygotowany, i miał rację. Ale pytałeś ją o łańcuch pokarmowy, więc...)

Wibrowałem. (Nic się nie stało, nic się nie stało!)

Wygładził się. (Zawsze chcesz, aby było tak, jak trzeba, no nie?)

Wygładziłem się. (Po prostu byłem zaskoczony.)

(Następna przygoda jest spokojna. Miła i spokojna. Jesteś gotów?)

No cóż, wszystko jest względne, łącznie z pojęciem BB o spokoju. Sięgnąłem i rozciągnąłem się...

KLIK!

Poruszam się łagodnie w górę i w dół, faluję, uginam się... z najmniejszej cząsteczki mnie, długiej i wąskiej, poprzecinanej wieloma kanalikami, płynie cudowna siła życiowa pochodząca od Całości, której jestem częścią... i wiem, jak bardzo Całość mnie potrzebuje, więc z radością Jej służę, wypełniam swoje obowiązki, podczas gdy energia, dzięki której się poruszam, opływa moje płaskie części... (Chwileczkę, to po prostu powietrze, wiatr!)... pobieram od niego cząsteczki potrzebne Całości i przesyłam z powrotem przez wąskie kanaliki... robię to z łatwością i nie mam wrażenia, że pracuję, to jest oddychanie,... po to jestem – aby oddychać dla Całości, a z kolei od niej przyjmuję produkty przemiany materii, które przerabiam na energię... wspaniała wymiana... jak ważny jest mój wyjątkowy kształt, moja sylwetka... Całość daje mi znak, że rozumie, potrzebuje i wykorzystuje... a ja tylko odbieram i wysyłam... jestem szczęśliwy, nadzwyczaj szczęśliwy... mając poczucie całkowitej przynależności, wykonuję to, do czego zostałem stworzony... cudowna równowaga, dawanie... otrzymywanie... bezpieczeństwo i siła zawdzięczane Całości...

KLIK!

BB był przy mnie. (Wzięło cię, co?)

Zamigotałem. (A co to było?)

Pokazał mi coś za nami. Odwróciłem się i tuż obok zobaczyłem liść, dębowy liść. Był przytwierdzony do gałęzi na długiej łodyżce, gałąź wyrastała z masywnego pnia mocno wrośniętego w ziemię. Drzewo było solidnie ukorzenione. Doświadczyć czegoś takiego nie mając świadomości... Zaczynałem coraz lepiej rozumieć tę szkolę Nowych Ludzi.

(Chcesz jeszcze? To moja ulubiona zabawa.)

Migotałem. (No, nie jestem taki pewien. Może powinniśmy...)

(Wymyśliliśmy ją sami...) powiedział. (Jeśli ci się nie spodoba, daj mi znać i pociągniemy szybki skok.)

Niechętnie sięgnąłem i rozciągnąłem się.

KLIK!

Leżę na boku w miękkiej, gęstej trawie... otwieram oczy... wokół mnie są wysokie drzewa, ich gałęzie uginające się pod ciężarem liści tworzą baldachim nad moją głową, słońce przesącza się przez liście, dając miłe, łagodne światło... nade mną stoi duża płowa pantera, wpatrując się we mnie z natężeniem.

(Chodź, RAM, pobawmy się!)

Fikam koziołka i wstaję... już stoję! Mam cztery nogi! Jakie mocne i jak pewnie się na nich czuję!... moja głowa jest z przodu tułowia... muszę odwrócić się, chcąc spojrzeć na plecy i biodra... pokryte lśniącym futrem... co tam za mną powiewa?... to ogon, mam ogon... Pomyślałem, że chcę nim pomachać i poruszył się... raz w jedną, raz w drugą stronę, w przód i w tył... ale heca!... zwalnia, porusza się coraz wolniej, opada... moją uwagę przyciąga jakiś zapach... zapachy, zapachy, nie wiedziałem, że istnieje tak dużo różnych zapachów... natychmiast orientuję się, czy pochodzą z bliska, czy z daleka... węch mam tak samo dobry jak wzrok, a może nawet od niego lepszy... a słuch, jeśli będę uważnie nasłuchiwać, mogę dowiedzieć się wszystkiego... Zginam nogi, chowam pazury... tak! Mam pazury! Czuję się cudownie! Patrzcie, oto świat, na który przyszedłem... takie wspaniałe uczucie życia... życia, chcę biec, skakać, wspinać się...

(No, chodź, chodź!)

Płowa pantera krąży wśród drzew, biegnę za nią... szybciej, potem galopem... a teraz cwałujemy między drzewami, z łatwością omijając niskie gałęzie... moje nozdrza drażnią cudowne zapachy, rozkoszuję się nimi... moje oczy i uszy wychwytują i rozpoznają tysiące sygnałów, znam je wszystkie... przed nami jest duże uschnięte drzewo, płowa pantera wskakuje na nie, a ja za nią, wbijając w drzewo pazury, podciągając się, i znów wbijając pazury. Pantera siedzi na grubej gałęzi i czeka na mnie... podciągam się i siadam obok niej... macha ogonem... i ja macham swoim w odpowiedzi.

(Całkiem dobrze, jak na początek, RAM.)

Jestem zbyt ożywiony, by odpowiadać. Rozpamiętuję uczucie siły w mięśniach, staram się uporządkować wrażenia, których moc odebrałem... jak ludzie mogli ignorować i zniekształcać taką całkowitą percepcję... odbierać tak mało wrażeń, podczas gdy zwierzęta, które stoją na niższym poziomie rozwoju od człowieka... czyżby niższym?... odbierały tak dużo.

(Teraz musimy zejść.)

Płowa pantera podnosi się, odwraca i powoli schodzi z drzewa na ziemię... schodzi! Nie wiedziałem, że koty potrafią to robić, one zwykle zdrapują się tyłem... Wstaję i powoli zdrapuję się tyłem, zeskakując z łatwością z ostatnich dwu metrów.

(Połóż się pod drzewem, blisko pnia. A potem pociągnij krótki skok, króciutki.)

Kładę się w wysokiej trawie, po czym bardzo niechętnie sięgam i rozciągam się.

KLIK!

Płynęliśmy tuż nad ziemią. Spojrzałem w dół. Pod nami, wolno i płytko oddychając, leżało w trawie ciało płowej pantery... a obok niego ciało innej, ciemnobrązowej pantery, ciało, które zajmowałem przed chwilą.

Stojący obok mnie BB kołysał się. (Podobało ci się, co?)

Zawibrowałem. (Było wprost cudownie!)

(Przygotowaliśmy jeszcze inną zabawę. Wybrała ją Na... no, ona. Była pewna, że to cos w sam raz dla ciebie. Tym razem zostawiamy cię samego, ale ona powiedziała, że będziesz wiedział, co robić. Ja będę cię tylko prowadził. Jesteś gotów?)

Sięgnąłem i rozciągnąłem się, zastanawiając się co wybrała.

KLIK!

Lecę wysoko nad pasem urwistych, ośnieżonych gór, mój wzrok sięga setek kilometrów w każdym kierunku... patrzę na ziemię pode mną... wspaniała ostrość, widzę każdy, nawet najdrobniejszy szczegół... liście na drzewach, zwierzątka poruszające się na skałach... płynę wolno, zakreślając szeroki, łagodny łuk, stojąca fala od strony gór stanowi siłę nośną dla moich skrzydeł... no właśnie, skrzydła! Zwracam głowę w prawo i widzę, że z ramienia wyrasta mi owalne, szerokie skrzydło z nieznacznie rozwianymi piórami, zwężające się na drugim końcu. Przekręcam głowę w lewo i widzę, że z drugiego ramienia wyrasta bliźniacze skrzydło... nie płynę, lecz frunę, szybuję w powietrzu zupełnie jak ptak... jestem ptakiem!... wspaniałym szybowcem, który robi wszystko, o czym tylko pomyślę! Wykonuję zwrot i pióra dostosowują się do mojego ruchu, muszę wykorzystać do maksimum pęd powietrza... o, jest, silniejszy pod lewym skrzydłem niż pod prawym, zwracam się w lewo... czuję, że staje się coraz mocniejszy i mocniejszy... osiąga szczyt natężenia, obraca się, cyrkuluje, zacieśnia kręgi, najwyższy punkt wznoszenia się... współczynnik szybowania wynosi chyba pięćdziesiąt do jednego... spiralą w górę, mocniej i szybciej... doskonale mi się steruje... powietrze jest teraz rozrzedzone... jeszcze szybciej... ciekawe, kiedy zacznę wytracać szybkość... opadam, nie, unoszę się jeszcze wyżej, pod wyższym kątem, hej, wprost fantastycznie... kto by przypuszczał, że ciało ptaka może... uuuppps! zwalniam... jak łatwo nabrać z powrotem szybkości... Och! Zwijam skrzydła i lecimy w dóóółłł!

(Hej, och, RAM.)

Założę się, że podczas lotu w dół te skrzydła wytrzymają duże obciążenie, o ile rozwinie się je powoli... sprawdźmy... a teraz zanurkujemy szybciej...

(RAM, czy wiesz, co robisz?)

No, dostatecznie szybko... teraz trzeba trochę rozwinąć skrzydła... powoli... a teraz zwinąć je z powrotem... nieco podciągnąć pióra ogona... właśnie tak! Teraz normalna szybkość, krążę... co to za... och! Co to za ptak! Chyba kondor... Ciekawe, jaką prędkość mógłby szybki wróbel...

(RAM, natychmiast pociągnij krótki skok, już!)

Wzdycham... sięgam i rozciągam się...

KLIK!

Znów znajdowałem się między świetlistymi postaciami. Zamknąłem się mocno, gdyż znajome, silne promieniowanie osłabiało mnie jak przedtem. Po chwili zmniejszyło się i mogłem się otworzyć. Czułem obok siebie silny ident BB i niewyraźny ident kobiety.

BB kołysał się. (Ten stary wielki ptak musi się teraz dziwić, że ma powyginane skrzydła.)

Zakołysałem się razem z nim. (Ależ nie. Ani jedno ścięgno, ani jeden mięsień nie były nadwerężone, ani jedno pióro nie na miejscu, gdy opuszczałem jego ciało, ręczę za to.)

BB zwrócił się do kobiety, do świecącej postaci, której ident określałem jako “ona". (Teraz ty się nim zajmij. Sprawdzę, co słychać u, no, AA. Zobaczymy się na miejscu.)

Spytałem. (Na miejscu?)

(Tam, gdzie się spotkaliśmy.)

Zwróciłem się do wewnątrz. Wiele spraw pozostało jeszcze nie wyjaśnionych, a miałem percept, że moja wizyta dobiega już końca. A więc najpierw najważniejsze pytania...

Skoncentrowałem się i otworzyłem szeroko, by niczego nie przeoczyć.

(Jeśli dostajesz energię, jeśli ona stale do ciebie przypływa to musisz ją również oddawać. By został zachowany przepływ energii, musi być ona w ciągłym ruchu.)

Czekała spokojnie... uprzejmie?... a może miała percept obydwu pytań i ich odpowiedzi. Mówiłem dalej. (A więc ludzie osiągają postęp w dormitorium. Pozostaje pytanie: co się dalej z nimi dzieje?)

Zamigotała. (Ja... ja nie mam o tym pojęcia. Po prostu odchodzą.)

(Pojedynczo czy grupami?)

Wygładziła się. (Czasami pojedynczo, a czasem po kilku na raz.)

(I już nie wracają?)

(Nie.)

(Czy kontaktują się z wami po swoim odejściu?)

Zamigotała. (Nie w sposób, który możemy zrozumieć.)

Chciałem podtrzymać temat, ale byłem pewien, że to i tak samo wyjdzie. (Czy to, że już zbliżają się do końca nauki, objawia się w jakiś widoczny sposób?)

Wygładziła się ponownie. (Och, tak. Nie potrzebują już ziemskich doświadczeń, więc stają się coraz mniej fizyczni, aż zupełnie utracą fizyczność.)

(I to już wszystko?)

(Nie. Zaczyna się zmieniać ich... promieniowanie. I zaczynają się zamykać. A potem znikają.)

Wydawało mi się, że zaczyna wibrować. (Nie chcę zachowywać się jak inkwizytor, lecz...)

Otworzyła się bardziej. (Mów dalej. Spodziewaliśmy się, że o to właśnie będziesz pytał.)

Zacząłem z innej strony. (Chciałbym dostać tak dużo roty, ile tylko można. Taka okazja może się więcej nie powtórzyć.)

Wygładziła się starannie, ale w jej odpowiedzi wyczuwało się lekkie kołysanie. (O, jestem pewna, że się powtórzy.)

(Czy w czasoprzestrzeni) kontynuowałem (jest dużo szkól rozwoju świadomości podobnych do tych, które istnieją na Ziemi?)

Kołysała się. (Jest ich tak dużo, że nawet gdybyś chciał, nie zdołałbyś ich policzyć. I wciąż dołączają do nich nowe “on line".)

Zamigotałem. (“On line"?)

Zakołysała się jeszcze mocniej. (AA wiedział, że ten zwrot ci się spodoba.)

Podjąłem zaczęty przez nią temat. (Chciałbym kiedyś spotkać się z AA twarzą w twarz. Wie o mnie znacznie więcej niż ja sam.)

Nic na to nie odrzekła, tylko mocniej się zakołysała. Nie sądziłem, że to takie śmieszne. (Czy ludzie kontaktują się teraz z innymi, no, cywilizacjami?)

Wygładziła się. (Nie bardzo. Istnieje wprawdzie pewna wymiana, ale nie ma szczególnego znaczenia.)

(A czy kontaktujecie się z innymi niefizycznymi systemami energii?)

Rozjaśniła się. (Och, o to chodzi! Odwiedzamy je tak często, jak tylko możemy.)

Walnąłem prosto z mostu. (Aby zebrać lusz?)

Zwróciła się do wewnątrz, a po chwili ostrożnie się otworzyła. (Nie, po to, aby zasiać. Dzięki temu ten, jak mu tam? promień ma ident, na którym można się skoncentrować.)

Teraz z kolei ja zwróciłem się do wewnątrz i zamknąłem. Ta krótka wypowiedź zawierała w sobie tyle wiedzy, że wszystko poza nią brzmiało jak małpia paplanina. Jeszcze dużo z małpy pozostało we mnie, zbyt dużo. Nagle błysnął mi percept i czułem, że muszę sprawdzić, czy jest właściwy.

Wygładziłem się. (Czy wkrótce zakończysz edukację?)

Zamigotała. (Tak.)

(A skąd o tym wiesz?)

Wibrowała. (Uprzedzi! mnie, że zadasz to pytanie, ale nie zadałeś go prawidłowo, więc nie mogę ci odpowiedzieć.)

Nie potrzebowałem pytać, kogo ma na myśli. (Ale przecież mówiłaś, że nie masz perceptu, co dzieje się z tymi, którzy kończą naukę.)

Wygładziła się. (Ja nie. Ale ty za to masz.)

Zbladłem całkowicie. (Czy naprawdę jej lub INSPE-KOM wydaje się, że to ja mam dać odpowiedź? A więc chłopiec miałby wykonać zadanie przeznaczone dla dorosłego mężczyzny? Byłem tak mocno zamknięty, że niemal przeoczyłem resztę tego, co się wydarzyło.)

Wibrowała ciepło. (Spodziewaliśmy się tego, no, wydarzenia. A teraz możesz odejść!)

Miałem właśnie zapytać o jakie wydarzenie chodzi i kim są “oni", ale poczułem znajomy sygnał INSPEKÓW, zacząłem odpowiadać... ona też! Ona też! Poczułem przypływ wielkiego perceptu i poznałem wszystkie odpowiedzi... tak mi się przynajmniej wydawało.

(Musimy wracać na miejsce.) Była gładka, ale nie przestała wibrować. (Jesteś gotów?)

Zamknąłem się... ident “wzgórze"... sięgnąłem i rozciągnąłem się.

KLIK!

Znajdowałem się jakieś trzydzieści metrów nad wzgórzem... na zachodzie widniało pasmo gór, więc odwróciłem się, by spojrzeć na nie zza ogrodzenia... ogrodzenia! Poniżej było widać budynki Centrum mające ciemnoczerwone dachy... Po wysypanej żwirem drodze jechał samochód wzniecając za sobą tumany kurzu. Miałem zły ident – 1982. Poczułem mieszaninę dziwnych emocji i zdałem sobie sprawę, że uporządkowanie wszystkiego, czego się dowiedziałem zajmie mi dużo czasu. O ile w ogóle zdołam to zrobić. Automatycznie powróciłem do drugiego ciała, co było niezwykłe, normalnie wszedłem w fizyczne ciało... otworzyłem oczy i poruszyłem rękami i nogami. Spojrzałem na zegarek, była 2.40 w nocy.
Osiem minut? Czyżby trwało to tylko osiem minut?



HEHEHE MIŁO CO ? NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ :hura:



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 02 paź 2012, 12:48 
Tao6996


Dzięki za wklejenie tego fragmentu, wiele on nie zmienia (aczkolwiek...), ale czytało się wybornie.

Inspeki... heh :D



Na górę
   
 
 
Post: 31 lip 2016, 14:30 
Offline
Globalny moderator
Globalny moderator
Awatar użytkownika

Rejestracja: 15 lut 2013, 16:42
Posty: 3412
Płeć: mężczyzna
Wyndham John-Dzień Tryfidów

http://www.pdf-archive.com/2016/07/31/s ... ngdays.pdf

Cytuj:
Na ziemi,w mniej lub bardziej niejasnych okolicznościach, pojawiły się Tryfidy. Są to istoty żywe, przypominające z wyglądu mniejsze drzewa. Producenci żywności wykorzystują je do otrzymywania wysoce wydajnych olejów. Tryfidy są zupełnie nietypowym gatunkiem - potrafią się poruszać, a ich zachowanie wskazuje na posiadanie przez nie zmysłu słuchu i co więcej - pewnej inteligencji. Z czasem okaże się, że to nie są spokojne krzaczki zdobiące parki... Pewnego wieczoru na nocnym niebie pojawiły się przedziwne zjawiska. W fosforyzującej, zielonej poświacie, pośród jaskrawozielonych błysków po niebie sunęły rozświetlone meteory. Mówiono o jakowejś komecie, przez której sferę odłamków przechodziła akuratnie Ziemia. Owej nocy takie widoki zauważalne były na całym globie - jak można przypuszczać. Niemal wszyscy ludzie z zachwytem wpatrywali się w cudne widowisko, prawie nikt nie spał. Nielicznym nie było dane ujrzeć tej feerii świetlnej. Do takich należał również Bill Masen, główny narrator powieści. Nie miał sposobności na własne oczy zobaczyć niebiańskich fajerwerków, mógł jedynie słuchać entuzjastycznych sprawozdań radiowych, gdyż na głowę i oczy szczelnie nałożono mu bandaże - co było skutkiem pewnego zdarzenia z tryfidem... Po niezwykłej, pełnej zachwytów nocy nastąpił niezwykły dzień. Ludzie... oślepli. Masowa ślepota - wyobrażacie to sobie? I tylko drobna garstka ludzi, która z różnych przyczyn nie wpatrywała się tamtej pamiętnej nocy w niebo, zachowała wzrok. Spróbujcie pomyśleć, co by się zaczęło dziać w takich okolicznościach... Nagle, zupełnie niespodziewanie, ludzie tracą najcenniejszy ze swoich zmysłów. A tymczasem, gdzieś z oddali, słychać przybliżające się, charakterystyczne terkotanie tryfidów...

#

Oślepiające Komety to cudzysłów.
Masowa ślepota już nie.

#
Cytuj:
Musimy więc na własną rękę, - bez niczyjej pomocy, dążyć do wytyczonego celu. Jesteśmy już
chyba na właściwej drodze, ale jeszcze moc pracy i badań naukowych do wykonania, zanim nadejdzie
dzień, kiedy my sami - albo nasze dzieci, lub ich dzieci - przeprawimy się, przez wąskie cieśniny i
rozpoczniemy wielką krucjatę, tępiąc tryfidy i zmuszając je do odwrotu, aż wreszcie zetrzemy ostat-
niego z powierzchni ziemi, którą zagarnęły.

_________________
doświadczenie jest prawdziwe wewnątrz pudełka,ale samo pudełko już nie



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 27 wrz 2016, 9:17 
Offline
Nowy użytkownik
Nowy użytkownik
Awatar użytkownika

Rejestracja: 27 wrz 2016, 8:44
Posty: 1
Płeć: kobieta
Lokalizacja: Toruń
Ja bym do tej fascynującej zresztą listy dopisała jeszcze sagę Hyperion autorstwa Dana Simmonsa. To bardzo specyficzne dzieło, ale chyba warto się z nim zapoznać. Sama przyznam, że do końca nie dobrnęłam, ale cieszę się, że znam.

A i za kolegą powyżej polecam także "Ślepowidzenie" Wattsa.



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 16 lis 2016, 19:35 
Offline
Nowy użytkownik
Nowy użytkownik

Rejestracja: 16 lis 2016, 14:04
Posty: 1
Płeć: kobieta
Lokalizacja: Wrocław
Ciekawe, inspirujące książki jak i czasopisma znajdziecie na stronie http://www.czarymary.pl/ mnie na przykład zainteresowała książka pt " Umysł przewidujący przyszłość" którą już nawet sobie zamówiłam i nie mogę się jej doczekać;)



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 15 ] 

Strefa czasowa UTC [letni]



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  
Nowości Nowości Mapa Strony Mapa Strony Index Mapy strony Index Mapy strony RSS RSS Lista kanałów Lista kanałów | Powered by phpBB © 2007 phpBB3 Group