Szukaj
Już mamy na forum temat o 1 listopada, potem pojawił się o 11.11, za chwilę będziemy mieli kolejne imprezy i będą się pojawiały kolejne tematy, których wspólnym mianownikiem (może nie jedynym) jest TRADYCJA.
Do stworzenia tego tematu skłoniła mnie wczorajsza "impreza" na której byłem - imieniny mojego wujka. Jakże to tradycyjny polski zwyczaj (chociaż w jednych rejonach kraju obchodzi się bardziej urodziny, ale schemat imprezy jest taki sam). I jaką ciekawą symbolikę posiada
Tradycja nakazuje, aby solenizantowi wręczyć (najczęściej) alkohol, słodycze i/lub kwiaty. O ile można do tego podejść w różny sposób, nie stosując tej reguły, to nawet jak do mnie do niedawna przychodziła rodzina na taką imprezę, to pomimo, że nie piję alkoholu, zawsze ktoś go przynosił, a zwykle nie jedna osoba (ok, sami się chcieli napić, ale po co mnie go dają?).
A co symbolizują i czym są te prezenty? i od razu na przyczepkę, czym są życzenia składane wraz z ich wręczaniem?
alkohol - symbolizuje "dobrą zabawę", oderwanie się od twardej rzeczywistości, z którą nie zawsze sobie radzimy, a jest jak wiemy, trucizną (jak ktoś się bulwersuje, to niech będzie, że "substancją"
) która usypia, ogłupia i nic nie wnosi - ponad to w sferze astralnej ma już nad sobą sporego chochlika, który czerpie energię z zażywających tej "przyjemności". Alkohol wskazuje na brak tych przymiotów, których jest atrybutem: panowania nad swoim życiem, pewności siebie, radości życia, ...słodycze / czekoladki - jak sama nazwa wskazuje, symbolizują słodycz, a co za tym idzie miłość i radość. Cóż, więcej by nie trzeba było pisać, ale patrząc głębiej, posiadają te same atrybuty, co alkohol - często ludzie nie radzący sobie z czymś odreagowują nie upijając się, a jedząc słodycze kilogramami. A czym są słodycze, o tym się rozwodzimy grubo w temacie o cukrze, więc co to gadać
I znowuż obdarowywanie kogoś tymi przymiotami jest (przynajmniej) podświadomym zwróceniem uwagi na braki tychże w jego życiu: stabilności, radości, miłości, ...kwiaty - mają swoją głęboką emocjonalną symbolikę, na którą dzisiaj już się nawet nie zwraca uwagi (a szkoda), jednak co dla mnie "najciekawsze" po zabawie z Icke'owym "Biggest Secret'em", gdzie mówi on o odwróconej symbolice, kwiaty są symbolem życia, witalności, a kiedy się je wręcza, są... cięte, oderwane od korzeni i w ten sposób skazane na szybką śmierć
życzenia - "wszystkiego najlepszego, zdrowia, szczęścia i pomyślności" powtarza się jak mantrę przy każdej okazji, a kiedy samemu się odbiera życzenia, słyszy się to z niezliczonych ust, lecz efektów brak... Jak tu wierzyć w moc słowa, kiedy słysząc i powtarzając to bez końca, wciąż błąkamy się pośród "wcale nie najlepszego", chorując, szukając szczęścia i pomyślności, jednocześnie nie osiągając ich nigdy na stałe - to znowu ta odwrócona symbolika, czy może działanie naszej psychiki, której te atuty przedstawia się umiejscawiając je w przyszłości: "życzę ci, żeby cię (kiedyś) spotkało najlepsze, życzę ci (przyszłego) zdrowia, bo go przecież nie masz, szczęścia (również gdzieś tam, bo przecież widzę jak jest
), i pomyślności, z którą mam nadzieję (ale nie mam pewności) wkrótce się spotkasz"odbieramy te sygnały (my, nasza psychika, czy podświadomość) bardzo, bardzo, bardzo dosłownie - symboliczny brak atrybutów w naszym życiu, przynoszonych razem z prezentami, przemienia się w rzeczywiste braki w życiu, a życzenia kierują nasze oczy cały czas na przyszłe szczęście, zdrowie i pomyślność, przez co umykają nam te aspekty życia TERAZ !
Mówią, że naród ginie bez tradycji i historii, ale cóż nam z tradycji, których nie rozumiemy, a tylko powtarzamy...? i gdzie tkwią korzenie tych tradycji? kto je zapoczątkował? Miały na pewno jakiś początek, ale nasi przodkowie sami na nie wpadli, czy może ktoś im te "rytuały" pokazał, a one się im spodobały i weszły w życie (tak jak walentynki obchodzone od kilku lat - za niedługo będą częścią tradycji, jeśli już się nią nie stały).
Nie wszystko co stare jest złe - nie o to mi chodzi i tak nie jest, ale kiedy jakiś obrządek przestaje żyć, traci elastyczność i kamienieje w jednej pozie, niczym pomnik, przestaje w ten sposób nieść z sobą ożywczą energię, a niesie tylko zastój, stagnację i ogłupienie. Tradycja potrzebuje życia, a życie jest w zrozumieniu jej, a zrozumienia nie ma w bezmyślnym powtarzaniu... a tym się stała tradycja...
Zmiana jest żywą wodą, która drąży skały tradycji, kreatywność i pomysłowość przywracają jej dawno utraconą elastyczność, a obserwacja i próby zrozumienia sprawiają, że skały te na nowo zaczynają się zielenić
to by było na tyle - na razie
Boska matryca - Braden Gregg