Zaloguj się
Nazwa użytkownika:   Hasło:   Loguj mnie automatycznie  
Dzisiaj jest 31 mar 2020, 1:52

Strefa czasowa UTC [letni]





Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 13 ] 
Autor Wiadomość
Post: 12 paź 2010, 21:36 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
NSDAP było wspierane przez Wall Street, m.in. Getty Oil/Institute, Standard Oil - Exxon-Mobil/ Esso rodziny Rockefellerów, Thyssena (poprzez dziadka ob. prezydenta, Prescotta Busha za wiedzą Białego Domu i CFR)

"Najlepsza nadzieja Niemiec leży w umiarkowanej części partii [NSDAP], prowadzonej przez Hitlera... która podoba się wszystkim cywilizowanym i rozsądnym ludziom" (1933) -
charge d'affaires Stanów Zjednoczonych w Berlinie, w raporcie do Waszyngtonu...

Logo "Exxon-Mobilu" - "Esso" Rockefellera (Standard Oil) podczas współpracy z IG Farben III Rzeszy Niem.
Załącznik:
EssohitlerL.jpg

Ruch antywojenny i antyglobalistyczny uważa za sprawę skandaliczną finansowanie partii NSDAP przez amerykańskie kartele zbrojeniowe i naftowe. Standard Oil (obecnie Exxon-Mobil) rodziny Rockefellerów wraz z IG Farben i Thyssenem - dzięki umowom handlowym Prescotta Busha (dziadka ob. prezydenta USA) finansował budowę kompleksu petrochemicznego Auschwitz-Monowitz.

Partnerem IG Farben była firma Standard Oil rodziny Rockefellerów. David Rockefeller jest obecnie honorowym szefem CFR, intelektualnego "motoru" obecnej wojny, działa w niej od wielu lat m.in. Kissinger, Brzeziński, George Soros, a Adam Michnik "doradza" w jej Advisory Board.

5o lat po holocauście dokładnie te same firmy (Standard Oil - Exxon-Mobil/Esso) - należące obecnie do World Economic Forum - lobbowały za bezprawnym atakiem na Irak, są współwinne zmasakrowania ludności irackiej za pomoca napalmu, bomb kasetowych i zubożonego uranu, a obecnie po kompletnym zdestabilizowaniu regionu i zniszczeniu infrastruktury szykują się na lukratywne konrakty "odbudowy" oraz przejęcie kontroli nad cenami ropy, na drugim pod względem zasobności światowym złożu tego surowca w Iraku. Ten sam kompleks zbrojeniowo-przemysłowy odpowiedzialny jest za 25 lat wsparcia politycznego i militarnego dla Husajna.

Prescott Bush i George Herbert Walker (dziadek i pradziadek G.W.Busha) należeli do czołowych amerykańskich bankowców finansujących partię NSDAP w Niemczech, poprzez przemysłowca Fritza Thyssena (obecnie firma Thyssen-Krupp).

Załącznik:
Nazi-BUsh.gif

Przejęli Hamburg-America Line, przykrywkę dla jednostki szpiegowskiej I.G.Farben w USA.
W Niemczech I.G. Farben zasłynął już wówczas stosowaniem gazu w komorach w obozach zagłady;
był producentem Zyklonu B oraz innych gazów chemicznych używanych wobec ofiar Holocaustu. Rodzina Bushów miała całkowitą wiedzę na temat charakteru tych działań swego kluczowego inwestycyjnego partnera.

Zatrudniła Allena Dullesa, przyszłego szefa CIA, którego zadaniem było zatajenie funduszy, które pochodziły z inwestycji NSDAP`e oraz tych, które były wysyłane do nazistowskich Niemiec. Thyssen finansował budowę zabudowań w Auschwitz i gigantyczny kompleks petrochemiczny Auschwitz-Monowitz. Partnerem IG Farben była firma Standard OIL (obecnie Esso i Exxon-Mobil) rodziny Rockefellerów.
David Rockefeller jest obecnie honorowym szefem CFR, intelektualnego "motoru" obecnej wojny (Council on Foreign Relations), w której Adam Michnik zasiada w Advisory Board. Więcej

30.05.03 G.W. Bush przyjechał na kilka godzin do Krakowa. Miało to być nagrodą za wiernopoddańczą politykę polskich władz wsparcia bezprawnej wojny i okupacji Iraku. Udał się również do obozu w Auschwitz i Birkenau, bynajmniej nie wspominając o tym, że bez najmniejszych skrupułów przejął od ojca i dziadka Prescotta fortunę pochodzacą z tych właśnie obozów śmierci.

Załącznik:
Arbeit-Macht.gif

Większość w.w. firm i kooperujących z nimi banków - "protegowanych" Carlyle'a, Bechtela, Białego Domu i Pentagonu - wspierało partię NSDAP i jeszcze nawet do 1951r. prowadziło interesy z nazistami; m.in.Thyssen-Krupp (Prescott Bush, dziadek ob. prezydenta USA), Manhattan Chase Bank Rockefellera (wraz z Millenium przymierzający sie do stworzenia sieci banków w Iraku), Dupont, Ford, ITT, General Motors.
100 lat temu Brytyjczycy dokonali rzezi na terenie obecnego Iranu i Iraku; korporacja naftowa tę rzeź wspierająca ustaliła arbitralnie granice "państw" i dokonała aneksji sztucznie wydzielonego "Kuwejtu", a po pozornej "dekartelizacji" macierzystej St.Oil zmieniła nazwę na British Petroleum. Podczas II wojny św. 75 tys. polskich żołnierzy wspomagało brytyjskie oddziały w ochronie pól naftowych przed niemiecką inwazją.

Wielu analityków porównuje atak USA na Irak do agresji hitlerowskiej na Polskę: była to również wojna "prewencyj-
na" bez legitymizacji prawnej, w celu poszerzenia "Lebensraum" - pod pozorem "uwalniania" mniejszości etnicznych, przeprowadzona z przytłaczającą siłą militarną, ale ze znacznie bardziej wyrafinowaną od hitlerowskiej propagandą, dezinformacją i zapleczem medialnym.

Warto przypomnieć, że jeden z czołowych dygnitarzy amerykańskich, Henry Kissinger po "młodzieńczym" epizodzie współpracy z SS, i wyjeździe w 1938 r. do USA, nabyte umiejętności i zdobyte kontakty rozwinął w sposób całkowicie "dojrzały" podczas akcji "Paperclip" - "transportu" zbrodniarzy NAZI do USA(operacja-paperclip-t3650.html), a następnie wcielania ich w struktury CIA oraz karteli austronautycznych, zbrojeniowych i przemysłowych, a także agencji prasowych i medialnych, czego skutki - poprzez ponadnarodową globalizację owych koncernów i korumpowanie rządów biedniejszych państw - cały świat odczuwa od dziesięcioleci w sposób dramatyczny.

Nigdy nie przeprowadzono zgodnie z regułami sądowniczymi procesów firm finansujących Hitlera, związanych z Wall Street i ośrodkami władzy w USA. W świetle prawa pieniądze te powinnien przejąć Skarb Państwa. W Norymberdze m.in. dzięki wsparciu królowej brytyjskiej i Watykanu "wyciszono" większość dochodzeń w sprawie karteli wspierających Hitlera, z inicjatywy zamieszanych w ten proceder karteli amerykańskich.

Krytyka Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) oznacza również walkę z kontynuacją nazizmu, amnezją wobec zbrodni hitlerowskich i faszyzującą rolą ww. firm w lobbyingu na rzecz wojen o złoża naturalne prowadzonych pod przykrywka "wojny z terroryzmem" (Ben Laden i Husajn - to wieloletni współpracownicy - intelligency assets CIA).


http://nwomedia.pl/artykul,782,Nieznana-historia-II-wojny-swiatowej

Cytuj:
Dziadek Busha zarabiał na Hitlerze

Dziadek prezydenta Busha, senator Prescott Bush, był dyrektorem i udziałowcem firm, które dorobiły się na kontaktach z niemieckim potentatem stalowym Fritzem Thyssenem, który w latach 30. wspierał Adolfa Hitlera - napisał sobotni "Guardian".


Gazeta powołuje się na ostatnio odtajnione dokumenty w USA i na własne dochodzenie w Narodowym Archiwum na uniwersytecie Maryland i w Archiwum Biblioteki Kongresu USA.

"Nawet po tym, jak USA przystąpiły do wojny i o planach nazistów sporo wiedziano, Prescott Bush pracował dla firm i czerpał zyski ze współpracy z niemieckimi koncernami, które finansowały dojście Hitlera do władzy" - napisała gazeta.

Majątek firm, dla których pracował Prescott Bush został przejęty przez władze USA w 1942 roku po przystąpieniu USA do wojny z Japonią i Niemcami na mocy specjalnego ustawodawstwa zabraniającego prowadzenia transakcji z wrogiem (Trading with the Enemy Act).

Senator Prescott Bush - dziadek i ojciec dwóch prezydentów USA - jest założycielem "dynastii" Bushów i twórcą ich fortuny. Na jego temat ukażą się wkrótce w USA trzy publikacje książkowe.

"Wprawdzie nic nie wskazuje na to, że Prescott Bush był sympatykiem nazistów, ale firma, dla której pracował BBH (Brown Brothers Harriman), była amerykańską bazą dla niemieckiego przemysłowca Fritza Thyssena, który finansował Hitlera w latach 30., do czasu, aż się z nim nie poróżnił pod koniec lat 30." - dodaje gazeta.

"Guardian" zapoznał się z materiałem dowodowym wskazującym, że Prescott Bush był dyrektorem nowojorskiej Union Banking Corporation (UBC), która reprezentowała interesy Thyssena w USA i pracowała dla niego, nawet po tym, jak USA włączyły się do wojny.

Właścicielem UBC był bank w Holandii kontrolowany przez Thyssena. Prescott Bush był jednym z założycieli UBC. W latach 1931-33 UBC zakupił złoto na sumę 8 mln dolarów, z czego 3 mln wysłał za granicę. Wkrótce po powstaniu UBC przelał 2 mln dolarów na konto BBH, a w latach 1924-1940 aktywa UBC sięgały 3 mln dolarów, tylko sporadycznie spadając do ok. 1 mln.

"Bush zasiadał w zarządzie co najmniej jednej z firm, które były jednym z ogniw międzynarodowej siatki fasadowych firm, którymi Thyssen posługiwał się dla transferów pieniężnych".

Za najbardziej zastanawiające uznaje "Guradian" powiązania Prescotta Busha z firmą CSSC (Consolidated Silesian Steel Company), której siedziba mieściła się na Śląsku. W czasie wojny CSSC korzystała z niewolniczej siły roboczej pochodzącej z obozu w Oświęcimiu.

"CSSC kilkakrotnie zmieniało właściciela w latach 30., ale dokumenty odtajnione w ubiegłym roku przez amerykańskie narodowe archiwum (US National Archive) dowodzą związków Busha z firmą, choć nie jest jasne, czy on osobiście i UBC były wciąż zaangażowane w CSSC w czasie, gdy aktywa Thyssena w USA zostały zajęte w 1942 roku" - pisze "Guardian".

Dwóch byłych więźniów obozu w Oświęcimiu wystąpiło w USA ze zbiorowym pozwem przeciwko rodzinie Busha w związku z tą sprawą.


http://www.wprost.pl/ar/67686/Dziadek-Busha-zarabial-na-Hitlerze/

Cytuj:
Hitler był finansowany przez żydów

Liczne korporacje i banki amerykańskie w latach 30-tych i podczas II wojny światowej finansowały Hitlera i partię NSDAP, sponsorowały i dozbrajały reżim hitlerowski, bezpośrednio lub też poprzez sieć pośredników: m.in. koncern Standard Oil - ExxonMobil/Esso rodziny Rockefellerów (Manhattan Chase Bank) współpracował ściśle z hitlerowskim koncernem IG Farben (producentem Zyklonu B używanym w komorach gazowych Oświęcimia ) m.in. przy zabudowie infrastruktury przemysłowej Auschwitz-Monowitz.



Dziadek obecnego prezydenta USA, G.W.Busha, Prescott Bush, prowadził lukratywne interesy handlowe m.in. z hitlerowskim koncernem Thyssen (Krupp) poprzez „America Hamburg Line” oraz sieć bankowości kierującej fundusze dla NSDAP (Union Banking Corp, Harriman Brothers).

Koncern rodziny Rockefellerów Standard Oil (obecnie Exxon-Mobil), w czasie II wojny światowej był bezpośrednio partnerem handlowym IG Farben (obecnie podzielonym na BASF, Agfa, Hoechst, itd.), gigantem chemicznym produkującym m.in. Zyklon B stosowany w komorach gazowych Auschwitz.

Koncern Rockefellerów Exxon-Mobil w ostatnich latach prowadził lobbying na rzecz wojny w Iraku, m.in. poprzez finansowany przez siebie think-tank Council on Foreign Relations (CFR) ( http://www.cfr.org/; honorowym szefem CFR jest David Rockefeller (CEO Exxon-Mobil).

Na stronie http://www.irak.pl/banking_hitler.ram (27 MB) można obejrzec film BBC „Banking with Hitler” Timewatch BBC Produced by Paul Elston, poruszający jeden z tematów tabu II wojny światowej: finansowania Hitlera i NSDAP przez amerykańskie i brytyjskie korporacje oraz banki.


Pentagon potwierdził informację podaną przez irackie źródła, a opisaną przez „New York Times”, że dwie „wysunięte” bazy amerykańskie w Iraku noszą nazwy: „Wysunięta Baza Shell” i „Wysunięta Baza Exxon” - żołnierze tłumaczą ten fakt tym, że „wysunięte bazy pełnią funkcję zaopatrzenia i są swoistymi stacjami benzynowymi na pustyni”. Oba koncerny zgodnie oświadczyły, że o tym nazewnictwie dowiedziały się z prasy, jednocześnie dziękując Armii Stanów Zjednoczonych za uhonorowanie ich w ten właśnie sposób.

Adam Michnik zasiadał przez wiele lat w Advisory Board think-tanku Standard OIL Rockefellerów „Council on Foreign Relations”.
http://www.cfr.org/content/about/annual_report/ar_2004/067.pdf
Natomiast Bronisław Geremek - w Advisory Board think-tanku Aspen Inst.
(m.in. Thyssena i największych światowych gigantów przemysłu zbrojeniowego i naftowego)
http://www.irak.pl/Aspen%20Institute%20Berlin%20Archive.htm
Głównym sponsorem Fundacji Batorego Sorosa (CFR) jest Fundacja braci Rockefellerów /Standard OIL-Esso/Exxon-MObil/.
Film BBC Banking with Hitler Produced by Paul Elston.
http://www.irak.pl/banking_hitler.ram (27 MB)
Ofiary Holocaustu żądają 400 mln $ od Busha.
http://pl.indymedia.org/pl/2004/11/9812.shtml
Charge d'affaires USA w Berlinie, donosi z Ambasady USA w 1933 r. w raporcie do Waszyngtonu: „Najlepsza nadzieja Niemiec leży w umiarkowanej części partii [NAZI - NSDAP], prowadzonej przez Hitlera... która podoba się wszystkim cywilizowanym i rozsądnym ludziom”.
Poparcie dla Hitlera i NSDAP, ugrupowań prawicowych, kościołów i Watykanu; Konkordat Watykanu z Hitlerem.
http://www.nobeliefs.com/nazis.htm

WYBRANA BIBLIOGRAFIA
http://www.irak.pl/BibliografiaWWW.irak.pl.htm

Finansowanie Hitlera - a później Husajna - przez korporacje Wall Street

Te same koncerny naftowe i zbrojeniowe USA, które przyczyniły się do potęgi Hitlera, przez ok. 25 lat wspierały Husajna, a ich przedstawiciele skupieni w prawicowych think-tankach ściśle powiązanych z ekipą Busha prowadzili zmasowaną kampanię na rzecz wojny w Iraku.

Bez gigantycznego wsparcia karteli zbrojeniowych, naftowych i banków Wall Street dla partii NSDAP w latach 30-tych, Adolf Hitler nie uzyskałby tak szybko dyktatorskiej władzy i nie mógłby prawdopodobnie rozpocząć II wojny światowej. Hitlera finansowały korporacje rodzin m.in. Morgana, Harrimana, Prescotta Busha (dziadka ob.prezydenta), Thyssena, Forda, Rotschildów, Rockefellerów - St.OIL/Exxon, ITI, IBM, Manh. Chase Bank, DUPont, nb. sponsorujące także potem S.Husajna, wieloletniego agenta (intellig.asset) CIA.

Amerykańskie lobby naftowe i zbrojeniowe to m.in.: prezydenci USA G.Bush jr i G.Bush sr - korporacje ENRON, UNOCAL, HALLIBURTON, HARKEN, ARBUSTO (którą od bankructwa uratowało zatrudnienie Osamy ben Ladena, agenta CIA, w charakterze konsultanta i umożliwiło start G.Busha jr w wyborach prezydenckich), CARLYLE - z ojcem Ben Ladena i samym Osama ben Ladenem, D.Rumsfeld - SEARLE, dostawy broni chemicznej do Iraku, komponentów nuklearnych do Korei Płn., H.Kissinger - UNOCAL etc. W wielu finansowanych przez kompleks militarno-przemysłowy „trustach mózgów”, jako doradcy polityczni od wielu lat aktywnie uczestniczą również polscy politycy (m.in. Michnik, Geremek, Radek Sikorski).

Film dokumentalny National Security Archive: 1983 D. Rumsfeld omawia z S. Husajnem kwestię dotacji i dostaw broni masowego rażenia do Iraku podczas wspólnie prowadzonej, zainicjowanej przez USA wojny p/w Iranowi (1980-88).
Husajn wspierany był 25 lat przez CIA i Biały Dom (Busha sen, Kissingera, Rumsfelda, Bremera, firmy Carlyle, Halliburton, Bechtel, etc.), przy tej samej wiedzy na temat dyktatora, co obecnie. Video (1,9 MB).

Husajn - agent CIA i jego sponsor Rumsfeld, 20 rocznica współpracy. Siła Ameryki, agencji PR w/s wojny: jak masakrę w Halabdży zamieniono w prowojenny materiał propagandowy. Lista firm USA sprzedajacych broń konwencjonalną i BMR dla Iraku przed, podczas i po Halabdży.

Zbigniew Brzeziński, kluczowa postać CFR - twórcą Al-Quaidy).
W Afganistanie w latach 70-80-tych C.I.A. w zbudowanej przez siebie bazie „Tora Bora” szkoliła z pomocą ISI (pakistańskich służb specjalnych) muzułmańskich „bojowników o wolność” (m.in. afgańskich, saudyjskich, czeczeńskich, pakistańskich), tworząc w ten sposób tzw. „Al-Quaidę”. Rząd USA - jako jedyny na świecie (poza pakistańskim) czynnie wsparł i uznał w Afganistanie reżim talibów. W wywiadzie dla dziennika „Figaro” Brzeziński chełpił się, że sprowokował Rosjan do wojny w Afganistanie. Do 2001 r. Ben Laden był udziałowcem firmy Carlyle (obok seniora Busha, G.Sorosa, J.Majora, F.Carlucci i in.)

Lobbying na rzecz wojny prowadził poprzez think-tank CFR m.in. koncern Esso-Exxon-Mobil (Standard Oil) Rockefellerów, w latach 30-tych współpracujący z hitlerowskim giga-koncernem chemicznym IG Farben, producentem Zyklonu B używanego w komorach gazowych Auschwitz.

Honorowym szefem CFR - Council on Foreign Relations (Rady Stosunków Zagranicznych), jednego z najbardziej wpływowych w USA think-tanków, działającego niemal całkowicie niejawnie od 1921 r., a odpowiedzialnego m.in. za wzniecenie wojny w Wietnamie, Laosie, Kambodży, Timorze Wschodnim, Jugosławii, Afganistanie, i.in. jest David Rockefeller - właściciel większości pakietów udziałowych CEO „Exxonu-Mobilu”, a także Manhattan Chase Bank, CITI BANK, IBM, ITI, sieci ok. 600 największych światowych korporacji, agencji prasowych, etc.

W CFR funkcje doradców pełnią m.in.: George Soros, Zbigniew Brzeziński i notoryczni zbrodniarze wojenni, m.in. Henry Kissinger, W. Bush senior - były szef CIA, J.P. Negroponte - obecny szef wywiadu.
Skład osobowy CFR, think-tanku korporacji Exxon-Mobil.
Adam Michnik w charakterze doradcy CFR oferuje usługi od wielu lat dla korporacji Exxon, w latach 30-tych finansującej Hitlera i NSDAP.
Senatorzy US domagają się ujawnienia akt CIA dot. współpracy USA z nazistami. Sponsorzy NSDAP - Fund. Forda. Esso/Rockefeller Fund.
CIA odmawia ujawnienia akt dot. współpracy z nazistowskimi zbrodniarzami.
NYT: „Polacy wspólnikami w zagładzie Żydów”. Kto finansował budowę komór gazowych?

„New York Times” o współpracy USA z hitlerowcami.
Odtajniane dokumenty CIA: rekrutacja przez armię USA i CIA oficerów SS i Gestapo. Eichmann, Nowak-Jeziorański, Radio Wolna Europa, Gehlen Org.
Ofiary Holocaustu żądają 400 mln $ od Busha - majątek pochodzi z zysków z pracy niewolniczej uzyskanych przez dziadka urzędującego prezydenta, Prescotta Busha w interesach prowadzonych z nazistami.
(OT)


http://www.polskapartianarodowa.org/index.php?option=com_content&task=view&id=216&Itemid=46

phpBB [video]


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/


Ostatnio zmieniony 12 paź 2010, 22:47 przez EN.KI, łącznie zmieniany 1 raz


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

UDOSTĘPNIJ:

Share on Facebook FacebookShare on Twitter TwitterShare on Tuenti TuentiShare on Sonico SonicoShare on FriendFeed FriendFeedShare on Orkut OrkutShare on Digg DiggShare on MySpace MySpaceShare on Delicious DeliciousShare on Technorati TechnoratiShare on Tumblr TumblrShare on Google+ Google+

: 12 paź 2010, 21:36 
Offline
VIP Member
Awatar

Rejestracja: 17 kwie 2009, 22:37
Posty: 10000
Lokalizacja: PL



Na górę
   
 
 
Post: 13 paź 2010, 13:16 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
Spod znaku Czaszki, Piszczeli, a może Totenkopf?

Prescott Sheldon Bush, dziadek Busha juniora i Piszczelowiec z 1917 roku, był jednym z siedmiu dyrektorów Union Banking Corporation (UBC), które należało do W. Averella Harrimana, Piszczelowca z 1913 roku.
Założony w 1924 roku UBC istniał do 1942 roku, kiedy to rząd przejął jego aktywa zgodnie z Trading with the Enemy Act, ustawą zabraniającą współpracy z wrogiem. Wrogiem w tym przypadku była hitlerowska III Rzesza Niemiecka, z którą współpracował UBC. Ba! UBC wspierała finansowo dojście NSDAP do władzy!


Wsparcie dla Hitlera płynęło poprzez bank Thyssena, niemieckiego potentata stalowego i finansowego Fritza Thyssena. Gdy w 1932 Hitler przemawiał do przemysłowców w Dusseldorfie, Fritz płakał i wrzeszczał ‘Heil Herr Hitler!’.
Thyssen postanowił wesprzeć finansowo Hitlera. Z pomocą przeszedł mu wtedy… Harriman. Oboje stworzyli Union Banking Corporation of New York City. Władze UBC obsadzone były nazistami i Piszczelowcami:
-W. Averell Harriman, 1913
-Edward Roland Noel Harriman, 1917
-Prescott Sheldon Bush, 1917
-Ellery Sedgewick James, 1917
-Knight Woolley, 1917
-George Herbert ‘Bert’ Walker, członek Jekyll Island Club, gdzie stworzono Akt Rezerwy Federalnej; Bert jest pradziadkiem Busha seniora oraz ojcem trzech Piszczelowców.
-H.J. Kouwenhoven, nazista, partner zarządzający w Banku Augusta Thyssena (ojciec Fritza) i Bank voor Handel Scheepvaart N.V. (bank transferowy Fritza).
-Johann Groninger, nazista, dyrektor Bank voor Handel en Scheepvaart oraz stalowego koncernu Thyssena Vereinigte Stahlwerke.

Pieniądze zarobione na inwestycjach z nazistami legły u podstaw fortuny rodziny Bushów. Przypominam, że lata, kiedy Bush, Harriman i inni kręcili interesy z Hitlerem, to czas eksterminacji Żydów, napaści na Polskę i rozpoczęcia eksterminacji Polaków czy założenia takich obozów koncentracyjnych, jak Dachau czy Auschwitz-Birkenau-Monowitz. W ramach ciekawostki, gdy W. Averell Harriman chciał rozpocząć budowę elektrowni w II Rzeczpospolitej, nasze władze odmówiły mu właśnie ze względu na jego podejrzanie ścisłe kontakty z niemieckim przemysłem.

Z UBC i nazistami była związana kolejna firma, Brown Brothers, Harriman, której następujący partnerzy byli Piszczelowcami:
-W. Averell Harriman, 1913
-Percy Avery Rockefeller, 1900.
-Prescott Sheldon Bush, 1917
-Edward Roland Noel Harriman, 1917
-Walter H. Brown, 1945
-Granger Kent Costikyan, 1929
-Stephen Young Hord, 1921
-Robert Abercrombie Lovett, 1918
-John Beckwith Madden, 1941
-Knight Woolley, 1917

Teraz, Drogi Czytelniku, przygotuj się na obrzydliwość obrzydliwości. W czasie pierwszej kampanii prezydenckiej Piszczelowca Busha juniora pisarz James Hatfield pisał jego biografię, Fortunate Son. Korzystał on z pomocy Karla Rove’a, dwukrotnego szefa kampanii wyborczych Busha, który sądził, że będzie to kolejna “oficjalna” biografia. Hatfield jednak napisał prawdę na temat tego człowieka. Wtedy to zaczęła się jawna machina ataków na Hatfielda. Bushom udało się nawet wycofać tą książkę ze sprzedaży i doprowadzić do zniszczenia stu tysięcy egzemplarzy książki. Autor musiał więc ją wydać u marginalnego wydawcy Soft Skull Press. Wtedy to Karl Rove i Clay Johnson III (wówczas już osobisty asystent prezydenta) podali Hatfielda do sądu o zniesławienie i gwałcąc wolność słowa uzyskali ponowne wycofanie książki ze sprzedaży. W końcu jednak zezwolono na dystrybucję. Rove i Johnson nie wytrzymali tego i przy świadku zagrozili Hatfieldowi śmiercią. Niebawem Hatfielda znaleziono martwego w swoim pokoju. Oficjalnie: samobójstwo przez narkotyki.
Hatfield korzystał z pomocy dziennikarza Toby’ego Rogersa. Rogers odkrył, że Prescott Bush wraz z Thyssenem zarabiali na… obozie Auschwitz-Birkenau-Monowitz! Bush i Thyssen na początku lat 40’czerpali zyski z kopalni wykorzystujących więźniów Auschwitz jako niewolniczą siłę roboczą!

Niemalże równie szokujący w tym wszystkim może być udział Ernsta Sedgewicka Hanfstaengla znanego jako ‘Putzi’. Część lat studenckich spędził na Harvardzie, gdzie zaprzyjaźnił się z przyszłym prezydentem USA Franklinem Delano Rooseveltem, a część na College Royal w Bawarii. W latach dwudziestych wrócił do Niemiec, gdzie poznał Adolfa Hitlera. Tam poczuł się prawdziwym nazistą i stanął na czele wydziału NSDAP do kontaktów z zagranicą. Finansował też organ prasowy nazistów Volkische Beobachter. Ba! Putzi miał prawdopodobnie ogromny wpływ na nazistowską symbolikę! Marsz SA jest dziwnym zbiegiem okoliczności plagiatem jednej z pieśni Harvardu, a źródłem zawołania ‘Sieg Heil’ jest prawdopodobnie harvardzkie ‘Harvard, Harvard, rah, rah, rah’!
Putzi pozostawał w Niemczech do powrotu w 1941 roku, kiedy to został internowany w kanadyjskim obozie jenieckim. Wyciągnął go stamtąd stary dobrzy przyjaciel Roosevelt, który uczynił go swoim doradcą! Oczywiście tak skandaliczna decyzja nie wytrzymała krytyki i w 1944 roku musiał zwolnić go ze stanowiska. Hanfstaengl wyjechał wtedy do Wielkiej Brytanii, gdzie ponownie został internowany w obozie dla jeńców.

NSDAP była wspierana również przez Guaranty Trust Company (GTC) J.P. Morgana. Prezesem Guaranty był Piszczelowiec Joseph Rockwell Swan (1902), a dyrektorem Guaranty w latach 1915-1930 był Percy Avery Rockefeller (1900). Kolejni dyrektorzy Guaranty to Piszczelowcy Harriman (1913) i Knight Woolley (1917), jeden z dyrektorów UBC i jeden z szefów nowojorskiej FED.
Dziwi Cię, Drogi Czytelniku, wspólny biznes tych ludzi z Hitlerem? Spójrz na komunistyczne Chiny! Cały świat z nimi kręci, a łącznie dokonują się tam znacznie gorsze zbrodnie niż w III Rzeszy.

GTC wsparła również włoskich faszystów. Jeden z jej dyrektorów, Thomas W. Lamont, w 1926 roku zabezpieczył pożyczkę 100,000 dolarów dla Benito Mussoliniego. Co ciekawe, w tym czasie jego syn Corliss był aktywnym działaczem ‘Przyjaciół Rosji Sowieckiej’ i ‘Amerykańskiej Rady do Spraw Sowieckich’.
Warto nadmienić, że Mussolini był w 1917 roku agentem brytyjskiego kontrwywiadu MI5. Benito otrzymywał wtedy 100 funtów tygodniowo, co autoryzował brytyjski parlamentarzysta i szef rzymskiej komórki MI5 Sir Samuel Hoare. Byczą część honorariów – które odpowiadałyby dzisiejszym 6,000 funtów – Mussolini przeznaczał na swoje kochanki.
Lata później, gdy Mussolini był już duce faszystowskich Włoch, Sir Samuel Hoare – już jako brytyjski sekretarz spraw zagranicznych – podpisał pakt Hoare-Laval dający Włochom kontrolę nad Abisynią.

Załącznik:
The Guardian o agencie MI5 Benito Mussolinim.jpg

The Guardian o agencie MI5 Benito Mussolinim.
http://www.guardian.co.uk/world/2009/oct/13/benito-mussolini-recruited-mi5-italy

Guaranty pokazuje, że w handlu z nazistami brali udział również Rockefellerowie. Piszczelowiec Percy Avery Rockefeller to nie jedyny przykład. Kolejny to rodzinna naftowa forma Rockefellerów – Standard Oil. Jeden z jej oddziałów, Standard Oil od New Jersey – dziś znany jako Exxon (koncern zarobił krocie na wojnie w Iraku i 9/11) – do 1941 roku zarabiał na paliwie dla niemieckiej marynarce wojennej. Sześć zarejestrowanych w Panamie tankowców Standard Oil dostarczało ropę na Kanary, gdzie dalej trafiała do U-Bootów, łodzi podwodnych floty III Rzeszy.
Standard Oil dostarczył nazistów również wiele technologii, w tym technologie wytwarzania potrzebnego Luftwaffe etylu czy technologie produkcji syntetycznego kauczuku.


Załącznik:
Dokument1.jpg

Amerykański dokument z 1941 roku wysłany w 1944 do Departamentu Skarbu. Dokument informuje o tym, że odbiorcami 20% ropy Rockefellerów na Kanarach jest rząd III Rzeszy.
America’s Secret Establishment An Introduction To The Order Of Skull & Bones Anthonego C. Suttona. [url]http://www.scribd.com/doc/13668610/Americas-Secret-Establishment-An-Introduction-to-the-Order-of-
Skull-Bones-Antony-C-Sutton[/url]

Standard Oil of New Jersey i General Motors posiadały Ethyl Gasoline Corporation kontrolującą patenty i dystrybucję czteroetylku ołowiu. Korporacja ta w dwa lata po przejęciu władzy w Niemczech przez Hitlera przekazała mu technologie produkcji tego związku. W 1938 roku, gdy Luftwaffe gościnnie eksterminowało ludność cywilną w czasie hiszpańskiej wojny domowej, nagle wzrosło jego zapotrzebowanie na czteroetylek ołowiu. Wtedy uprzejmie zjawiła się Ethyl Gasoline Corporation, która pożyczyła nazistowskiej machinie lotniczej 500 ton tej substancji.

Standard Oil posiadała 94% udziałów firmy Deutsche-Amerikanische Petroleum A.G. (DAPAG). Jej szefowie, Karl Lindemann i Emil Helffrich, należeli do tzw. Koła Kepplera, założonego przez Wilhelma Kepplera z I. G. Farben koła przemysłowców finansującego Hitlera już od 1931 roku.

Rockefellerowie przewijają się przez International Telephone and Telegraph (ITT), telefonicznej korporacji zarządzanej przez ludzi imperium finansowego J. P. Morgana. Już w sierpniu 1933 roku reprezentanci tej firmy, Sosthenes Behn i jego człowiek w Niemczech Henry Manne, spotkali się z Adolfem Hitlerem. Behn dzięki Harrimanowi i imperium Morgana na czele niemieckiej ITT ustawił barona Kurta von Schroedera. Ten zagorzały nazista i członek Koła Kepplera do 1944 roku wspierał machinę wojenną III Rzeszy. Ba! To w jego pałacu w Kolonii doszło do tajnego spotkania Hitlera z byłym kanclerzem Franzem Papenem 4 stycznia 1933 roku!
Oto, co pisał o nim A. L. Szcześniak w ‘Holocaust’:
„Schroeder, po zorganizowanym u niego spotkaniu von Papena z Hitlerem, stał się uprzywilejowanym członkiem hitlerowskiej elity władzy. Wstąpił do NSDAP. Jako członek Akademii Prawa Niemieckiego (Akademie fur Deutsches Recht) uczestniczył w opracowaniu Ustaw Norymberskich (1935), pozbawiających Żydów praw obywatelskich. Jako członek “Kręgu Przyjaciół Reichsfuhrera SS" (Freundenkreis Reichsfuhrer SS) brał udział w opracowaniu i nadzorze nad przebiegiem antyżydowskiej operacji pod nazwą “aryzacja". Jako członek Izby Gospodarczej Rzeszy (Reichswirtschaftskammer) brał udział w opracowaniu planów masowej eksploatacji więźniów wszystkich typów niemieckich obozów (ok. 19 mln ludzi) oraz darmowej pracy przymusowych robotników sprowadzanych do Rzeszy z podbitych krajów Europy (w 1944 roku było to 7,1 mln ludzi). W XI 1947 roku Brigadefuhrer SS, baron Kurt von Schroeder, przestępca wojenny, skazany został na karę pieniężną i... 3 miesiące aresztu (Lexikon der deutschen Geschichte..., s. 1120).”

Tylko 3 miesiące aresztu? Kto zatem był ‘plecami’ Schroedera?

Kurt von Schroeder był również nowojorskim przedstawicielem firmy jego krewnego, J. Henrego Schrodera , ‘J. Henry Schroder in London & J. Henry Schroder Banking Corporation in New York’. Owy J. Henry Schroder założył wraz z… Rockefellerami w 1936 roku firmę Schroder, Rockefeller Corporation & Co. Inc., której dyrektorem i wiceprezesem został… Percy Avery Rockefeller, Piszczelowiec z 1900 roku.

Idąc dalej tropem Rockefellerów trafiamy na ich bank, Chase Manhattan Bank, gdzie dyrektorami byli Piszczelowiec Frederick Allen (1900) i Piszczelowiec W.E.S. Griswold (1899). Chase Manhattan Bank powstał z połączenia Chase Bank Rockefellerów i Banku Manhattan Warburgów. Ci z kolei przewijają się przez koncern I. G. Farben.

Ten powstały w 1925 roku kartel skupiał takie potęgi nazistowskiej machiny ekonomicznej, jak Bayer czy Agfa. W 1938 roku I. G. Farben posiadał 380 niemieckich firm. Bez I. G. Farben po prostu nie byłoby III Rzeszy…
Pełna nazwa kartelu I. G. Farben brzmiała Inernationale Gesellschaft Farbenindustrie A.G. W jej radzie nadzorczej do 1938 roku zasiadał Max Warburg. Nie przeszkadzało mu, że w międzyczasie w 1933 roku Hitler przejął władze i założył pierwsze obozy koncentracyjne, 15 kwietnia 1935 roku wprowadzono Ustawy Norymberskie, a 26 kwietnia 1937 roku niemieckie lotnictwo zmasakrowało ok. 400 mieszkańców w baskijskim mieście Guernica w czasie wojny domowej w Hiszpanii.
Max Warburg był bratem Paula Warburga, ojca-założyciela CFR, bankiera i wreszcie współtwórcy FEDu. Zarówno Max jak i Paul byli dyrektorami w amerykańskim oddziale I.G. Farben – American I.G. Syn Paula, członek CFR, powiedział:
„Będziemy mieć rząd światowy, czy się to nam podoba czy nie. Jedyną otwartą kwestią pozostaje to, czy rząd taki zostanie osiągnięty siłą czy dobrowolnie”.

Wśród dyrektorów American I.G. znajdowali się:
-Max Warburg
-Paul Warburg
-Edsel B. Ford, syn tego Forda
-Carl Bosch, szef Ford Motor Company
-Walter. C. Teagle, dyrektor Standard Oil of New Jersey Rockefellera
-Charles. E. Mitchell, szef nowojorskiego FED i National Bank City
-H. A. Metz, dyrektor Banku Manhattan Warburgów i niemieckiego I.G. Farben
-W. H. Rath, dyrektor General Electric
-H. Schmitz, dyrektor niemieckich I.G. Farben i Deutsch Bank; skazany w Norymberdze
-Max Ilgner, skazany w Norymberdze
-F. T. Meer, skazany w Norymberdze.


I.G. Farben to główna siła nazistowskiej machiny śmierci! Koncern produkował Cyklon B używany do masowego uśmiercania Polaków i Żydów w KL Auschwitz i KL Majdanek! I.G. Farben ogółem produkowała 95% nazistowskich gazów chemicznych, oraz m.in. 46% wysokooktanowego paliwa do samolotów.
Cyklon B powstał we wspólnych laboratoriach I. G. Farben i… Standard Oil, które założono na podstawie umów z 1927 roku odnowionych w czasie rozkręcania się nazistowskiej machiny zagłady, w 1937 roku. Dzięki rozwiniętej tam technologii uwodorniania węgla Hitler zwiększył ilość produkowanej syntetycznej benzyny z mniej niż 300,000 ton w 1934 roku do 5,500,000 ton w 1944 roku.


I. G. Farben w czasach największej współpracy z przemysłem amerykańskim, tzn. w 1933 roku wspierała finansowo sztab wyborczy Hitlera. Poniżej zdjęcie z jednego z przelewów.
Załącznik:
Dokument 2.jpg

Zdjęcie przedstawia zlecenie przelewu 400,000 marek niemieckich z I. G. Farben na konto funduszu wyborczego Hitlera (Nationale Treuhand) z 27 lutego 1933 roku.
Z Wall Street and the rise of Hitler Anthonego Suttona. [url]http://reformedtheology.
org/html/books/wall_street/index.html[/url]

W 1936 roku ambasador USA w Niemczech William Dodd donosił:
„… tylko w bieżącej chwili ponad setka korporacji amerykańskich utrzymuje tutaj swoje filie i stosuje umowy o współpracy (…) Du Pont jest głównym partnerem I.G. Farben, Standard Oil, który kazał wpłacić tutaj w grudniu dwa miliony dolarów, podpisał kontrakt na 500 000 dolarów rocznie jako subwencje, aby pomóc w produkcji gazu syntetycznego na użytek wojskowy (…) "International Harvester" według świadectwa swego prezesa zwiększył tutaj o 33% swoje roczne obroty (…) Nasze firmy lotnicze (Bendix Aviation) zawarły porozumienie z Kruppem (…) Tak samo "General Motors" i "Ford" (…) Vacuum Oil zainwestowała już sześć milionów marek…”

„W 1943 roku Niemcy produkowały 5 700 000 ton syntetycznego oleju napędowego, to znaczy 57% wojennych potrzeb Rzeszy. Bendix Aviation, kontrolowana przez bank Morgana, dostarczyła Niemcom do 1940 roku, przez Siemens & Halske wszystkie systemy pilotażu automatycznego, tablice rozdzielcze, startery i diesle. Jeśli chodzi o dwie główne fabryki czołgów i pojazdów opancerzonych, były one kontrolowane przez Opla, niemiecką filię General Motors i Forda.” 
Albert Speer, minister uzbrojenia III Rzeszy, na łamach Welt am Sonntag w lipcu 1979 roku.


Kończąc kwestię nazistów w odniesieniu do Nowego Porządku Świata, trudno nie napisać o najklasyczniejszym przykładzie, członku Bohemian Club – Henrym Fordzie. Henry poza stworzeniem marki samochodów zajmował się finansowaniem dwóch nurtów Nowego Porządku – hitlerowskiego Neue Ordnung i New World Order.
Henry był zagorzałym antysemitą, a w swojej gazecie The Deabord Independent wydał serię antysemickich artykułów „Międzynarodowy Żyd, najważniejszy problem świata” („The International Jew, the World's Foremost Problem”). W końcu doszły one do samego Hitlera, co uczyniło ich przyjaciółmi. W przyszłości Ford przysyłał mu rokrocznie 100,000 marek urodzinowego prezentu. Hitler szybko się odwdzięczył, a w 1938 roku odznaczył go Orderem Wielkiego Orła.
Ford miał też fabrykę ciężarówek w Kolonii, za pomocą której aktywnie wspierał nazistowską machinę wojenną.
Za zbombardowanie jej przez amerykańskie lotnictwo, rząd USA wypłacił mu 10 milionów dolarów odszkodowania…

Jak napisałem, Ford wspierał również New World Order. Założona przez niego Fundacja Forda finansowała i finansuje m.in. Grupę Bilderberg, Komisję Trójstronną, Radę Stosunków Zagranicznych, Korporację RAND, American Enterprise Institute czy Aspen Group; a Ford Motor Company to korporacyjny członek Rady Stosunków Zagranicznych.
Jednym z szefów Fundacji Forda był, członek CFR, trójstronny, Bilderberg i wreszcie Piszczelowiec McGeorge Bundy (1940).


http://www.scribd.com/doc/25603112/New-World-Order-Cz2-Od-Hellfire-Po-Bohemian-Club


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 14 paź 2010, 15:06 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Do moderatora:Nie dodałem tego tekstu do poprzedniego postu bo jest limit na zdjęcia.Moglibyście ten limit powiększyć z 3 do 6.

Cytuj:
Czaszka i Piszczele, Sierp i Młot.

Uczestnik konferencji jałtańskiej i ambasador USA w ZSRR, wspomniany W. Averell Harriman był również jednym z ludzi RusKomBanku, pierwszego radzieckiego banku międzynarodowego działającego w czasach rozbudowy systemu łagrów, radzieckich obozów śmierci. Wśród akcjonariuszy tego banku znalazł się nawet Bank Anglii…
Pierwszym wiceprezesem RusKomBanku banku był Max May, który był również pierwszym wiceprezesem kręcącej z bolszewikami Guaranty Trust Company należącej do J. P. Morgana.


Guaranty Trust była wypełniona członkami Skull and Bones:
-W. Averall Harriman (1913)
-Percy Avery Rockefeller (1900)
-Harold Stanley (1908)
-W. Murray Crane (1904)
-Harry P. Whitney (1894)
-Knight Woolley (1917)
-Frank P. Shepard (1917)
-Joseph R. Swan (1902)
-Thomas Cochrane (1894)

W 1919 roku Scotland Yard prowadziło śledztwo sprawie finansowania bolszewickiej rewolucji przez Zachód. Proszę się temu nie dziwić. Dziś cały Zachód łącznie z Polską kręci biznes z Chinami, gorszymi od ówczesnych bolszewików. Poza tym jeździmy na benzynie z ropy z Rosji (Czeczenia, torturowanie prądem narządów rodnych, piłowanie zębów etc.), Arabii Saudyjskiej (ścięcia i ukrzyżowania za czarnoksięstwo) czy Egiptu (torturowanie elektrowstrząsami w ramach wojny z terroryzmem).

Wspomniany Sutton cytował raport Scotland Yardu, którego kopia znajduje się w Departamencie Stanu (mikrokopia 316, rolka 22, klatka 656):
„Wydaje się, że nie ma wątpliwości co do jego związku z Guarantee (sic) Trust Company. Choć jest to zaskakujące, że tak ogromne i wpływowe przedsiębiorstwo powinno mieć interesy z Bolszewikami.”

Związek z Bolszewikami miała też firma Brown Brothers, Harriman. Jakby tego wszystkiego było mało, W. Averell Harriman otwarcie mówił o biznesie i wspieraniu bolszewizmu! Harriman w cytowanym przez Suttona artykule ‘From Stalin to Kosygin: the myths and the realities’ w Look z 3 października 1967 roku pisze:
„Dlatego we wczesnych latach dwudziestych moja firma uczestniczyła w kredytowaniu handlu z Rosją. Tak jak inni, zauważyliśmy, że nowy rząd był bardziej skrupulatny w sprawie jego zobowiązań.”


Wczesne lata dwudzieste? Firma obsadzona Piszczelowcami z Harrimanem na czele finansowała bolszewików wtedy, gdy ci atakowali nasz kraj, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, jak i w czasie bolszewickich inwazji na Estonię, Gruzję i inne państwa Kaukazu.

Później ten człowiek finansował Hitlera, po czym uczestniczył w Jałcie uznając komunistyczny polski Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. A w międzyczasie współzakładał Rade Stosunków Zagranicznych i budował Nowy Porządek Świata.


Związek Radziecki wspierał również Piszczelowiec prawnik Thomas D. Thacher (1904), który w 1917 roku odwiedził Rosję, po czym napisał prosowieckie memorandum:
„Alianci powinni odwieść japońską interwencję na Syberii. Po drugie, najpełniejsze wsparcie powinno być dane radzieckiemu rządowi w jego próbach organizowania ochotniczej armii rewolucyjnej. Po trzecie, rządy aliantów powinny wyrazić moralne wsparcie narodowi rosyjskiemu w jego próbach wypracowania systemu politycznego wolnego od dominacji obcych sił. (...) Po czwarte, do czasu, gdy otwarty konflikt będzie rezultatem między rządami Niemiec a Radzieckim w Rosji, będzie możliwość komercyjnej penetracji niemieckich agencji w Rosji.”

Alianci w pewnym stopniu posłuchali Thachera. New York Times z 15 lutego 1920 roku pisze o radzieckiej wdzięczności do USA:
Załącznik:
proamerican.jpg

Z America’s Secret Establishment An Introduction To The Order Of Skull & Bones Anthonego C. Suttona. http://http://www.scribd.com/doc/13668610/Americas-Secret-Establishment-An-Introduction-to-the-Order-of-Skull-Bones-Antony-C-Sutton.

Wspomniana Guaranty J. P. Morgana, Harriman oraz Lee, Higginson Company posiadały również Barnsdall Corporation. Dyrektorem tej firmy był George Herbert "Bert" Walker. Barnsdall posiadała 75% udziałów International Barnsdall Corporation (IBC). W IBC zasiadał reprezentujący Guaranty Eugene W. Stetson, którego syn Eugene junior w 1934 roku został Piszczelowcem. Z kolei Lee, Higginson Company była reprezentowana przez Fredericka Winthropa Allena, Piszczelowca z 1900 roku. Przewodniczącym IBC był Matthew C. Brush, nie-Piszczelowiec, który był blisko wielu ich projektów i zasiadał w Guaranty Trust oraz w Brown Brothers, Harriman.
IBC dostawała koncesje na… wydobycie sowieckiej ropy z wybrzeży Morza Kaspijskiego. Pierwszą podpisano w październiku 1921 roku, a kolejną we wrześniu 1922 roku. Pracownicy Barnsdalla kręcili się na Kaukazie we wczesnych latrach 20’, potwierdzała zarówno Prawda, jak i dokumenty z archiwów Departamentu Stanu z października 1922 roku, o których pisał Sutton.
W ramach ciekawostki w 1921 roku bolszewicy przeprowadzili głodowe ludobójstwo na Powołżu, eksterminując 5,1 miliona ludzi. Później często powtarzali tę taktykę, że wspomnę o Hołodomorze, Wielkim Głodzie na Ukrainie, w czasie którego eksterminowano 7 milionów ludzi.


Załącznik:
list.jpg

List Departamentu Stanu do amerykańskiej ambasady w Londynie z 24 listopada 1924 roku, gdzie mówi się o amerykańskim wydobyciu rosyjskiego manganu.
Z America’s Secret Establishment An Introduction To The Order Of Skull & Bones Anthonego C. Suttona. http://www.scribd.com/doc/13668610/Americas-Secret-Establishment-An-Introduction-to-the-Order-of-Skull-Bones-Antony-C-Sutton

Kolejny skarb Kaukazu to mangan. 12 lipca 1925 roku W.A. Harriman Company podpisuje umowę ze Związkiem Radzieckim na wydobycie manganu w rejonie Chiaturi, gdzie wydobywano trzy czwarte radzieckiego Manganu. Wydobyciem zajęła się należąca do Harrimana firma Georgian Manganese Company, na której czele stanął oczywiście Matthew C. Brush, swoisty Barack Obama Zakonu Czaszki i Piszczeli.

Działania Harrimana były zasadniczo wbrew prawu USA. Kredytowanie ZSRR przez Guaranty pozostawało nielegalne do 1922 roku. Mimo to był nietykalny, a w przyszłości zajmował intratne rządowe stanowiska. Przypominam, że w ten nielegalny proceder zamieszane były rodziny Bushów i Rockefellerów [Pisząc to poczułem się, jakbym pisał o rodzinach mafijnych włoskiej cosa nostry… - W.M.]. Harriman i spółka władowali wtedy ówczesne 4 miliony dolarów w sam tylko przemysł manganowy największego ówczesnego wroga II Rzeczypospolitej Polskiej.

Załącznik:
Zapytanie.jpg

Zapytanie Departamentu Handlu skierowane do Departamentu Stanu dotyczące koncesji Harrimana na sowiecki mangan ze stycznia 1925 roku.
Z America’s Secret Establishment An Introduction To The Order Of Skull & Bones Anthonego C. Suttona. http://www.scribd.com/doc/13668610/Americas-Secret-Establishment-An-Introduction-to-the-Order-of-Skull-Bones-Antony-C-Sutton.

O zgrozo również Henry Ford inwestował w Związek Radziecki. Produkował tam traktory i ciężarówki, z których część brała udział w radzieckiej inwazji na Polskę 17 września 1939 roku. W 1933 i 1934 roku pojazdy Forda stanowiły 80% tego typu pojazdów w ZSRR.

Jak podał Sutton, w latrach 1920-1930, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, głodowych ludobójstw i wielu innych zbrodni, Związek Radziecki Lenina i Stalina podpisał 114 kontraktów z firmami z USA, 94 kontrakty z firmami z Niemiec weimarskich i 34 kontrakty z firmami brytyjskimi.
W latach 1930-1945, w okresie Wielkiego Głodu na Ukrainie czy inwazji na Polskę, kraje bałtyckie i Finlandię, Stalin podpisał 143 kontrakty z firmami amerykańskimi, 32 z niemieckimi, 11 z brytyjskimi, 9 z francuskimi i również 9 z włoskimi. Zaznaczam, że nie liczę tutaj kontraktów podpisanych w ramach amerykańsko-brytyjskiej pomocy dla Stalina w walce z Hitlerem po 1941 roku.


W przewrocie bolszewickim ważną rolę odegrała propaganda. Na rok przed rewolucją w Nowym Yorku założono Russian-American Publication Society. Stowarzyszenie finansował wspomniany… Max Warburg!
W 1818 roku stowarzyszenie wypuszcza błogosławiący Lenina bzdet ‘Prawda o Rosji i bolszewikach’ sygnowany przez… szefa nowojorskiego FEDu Williama Boyce Thompsona.
Thompson rok wcześniej przebywał w Sankt Petersburgu i pod parasolem Czerwonego Krzyża przekazał bolszewikom milion dolarów na rozwój ich propagandy.

http://www.scribd.com/doc/25603112/New-World-Order-Cz2-Od-Hellfire-Po-Bohemian-Club


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 25 lut 2011, 13:27 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
Ponizej przedstawiamy nieoczekiwane wypowiedzi politykow, ktorzy zmajdowali sie w poblizu opisanych wydarzen:

James Forrestal pierwszy sekretarz Departamentu Obrony USA (1947-49) cytuje jego wypowiedz tuz sprzed wybuchu II wojny swiatowej: “Chamberlain (Premier Wielkiej Brytanii) oswiadczyl, ze Ameryka i swiatowe zydowstwo pchnely Anglie do wojny.”(The Forrestal Diariesed. Mills, Cassel p. 129)

Ksiaze Jerzy Potocki, Ambasador Polski w Waszyngtonie. Znany i wiarygodny brytyjski historyk wojskowosci general-major JFC Fuller cytuje slowa jakie J.Potocki zawarl w swoim Raporcie ze stycznia 1939 do MSZ na temat amerykanskiej opinii publicznej: “Przede wszystkim cala propaganda znajduje sie w zydowskich rekach” Mowiac o nieslychanej skutecznosci ich propagandy, zwraca uwage na ignorancje przecietnego obywatela, ktory nie ma pojecia co naprawde dzieje sie w Europie, Zaskakuje go fakt, ze “w calej tej starannie przygotowanej kampanii propagandowej na ogol nie wspomina sie o Zwiazku Radzieckim, a jezeli juz, to w przyjaznym tonie, tak ze przecietny czytelnik sadzi, ze mamy do czynienia z jakims przyjaznym, demokratycznym panstwem. Zydzi nie tylko ze utworzyli swoje niebezpieczne centrum w Nowym Swiecie, ktore rozsiewa wrogosc i nienawisc, ale rowniez podzielili swiat na dwa wrogie obozy. Prezydent Roosevelt otrzymal olbrzymie srodki na gromadzenie zapasow broni dla przyszlej wojny, do ktorej Zydzi pra z calych sil.” (Fuller, JFC: The decisive Battles of the Western World, vol. 3, pp 372-374)

Hugh Wilson, Ambasador USA w Berlinie do 1938 roku, uznal na rok przed wybuchem wojny, ze niemiecki antysemityzm jest “zrozoumialy.” Spowodowane to bylo faktem, ze caly przemysl rozrywkowy, prasa, palestra, sluzba medyczna znajdowala sie prawie w calosci w zydowskich rekach przed dojsciem nazistow do wladzy. Zydzi nalezeli do najbogatszych warstw spolecznych . Poza tym, Niemcy obawiali sie ich, poniewaz wiekszosc kadry bolszewikow w Rosji miala zydowskie pochodzenie. (Hugh Wilson, Diplomat between Wars, Longmans 1941, cytowane przez Leonarda Mosley’a w Lindbergh, Hodder 1976.)

Sir Nevile Henderson, brytyjski ambasador w Berlinie, powiedzial, ze “nieprzyjazne nastroje w Wielkiej Brytanii w stosunku do Niemiec byly kreowane przez Zydow” (Taylor AJP: The Origins of the Second World War, Penguin 1965, 1987, etc. p.324).

Czy te wszystkie, powyzsze opinie moga wynikac jedynie ze strasznego antysemityzmu? Zanim wyrobimy sobie zdanie, warto zapoznac sie z gospodarczymi problemami jakie wystapily przed wybuchem wojny.

Pod koniec I wojny swiatowej Niemcy zostaly zmuszone do placenia olbrzymich reparacji wojennych Francji i innym uczestnikom wojny, swoim poprzednim konkurentom, w rezultacie Traktatu Wersalskiego, w duzym stopniu na wskutek postawy amerykanskiego przeydenta Woodrow’a Wilson’a. (Paul Johnson, A history of the Modern World, 1938. p. 24, H. Nicholson, Peacemaking 1919, (1933) pp.13-16).

Niemcy zostaly uznane za jedynego winnego wybuchu I wojny swiatowej. (Prof. Sydney B. Fay, The Origins of the World War (Penguin, vol. 2 p. 552)

W rezultacie nalozenia tych olbrzymich ciezarow reparacji finansowych, w 1923 roku Niemcy osiagnely inflacje na astronomiczna skale. Drukowano pieniadze 24 godziny na dobe. W 1921 roku wymieniano 1 dolara USA za 75 DM, natomiast w 1923 za 1 dolara placono juz 5 miliardow marek. W praktyce, niemiecka klasa srednia zostala calkowicie zniszczona a oszczednosci bankowe siegnely dna. (Koestler The God that Failed, p.28).

Brytyjski historyk Sir Arthur Bryant (Unfinished Victory, 1940, pp. 136-144) pisal:

“Zydzi, majac najmocniejsza pozycje w swiecie finansow oraz uzywajac swoich miedzynarodowych powiazan wykorzystali mozliwosci jakie dawal wspomniany traktat w najszerszym zakresie. Nawet jeszcze w listopadzie 1938 roku, a wiec piec lat po wprowadzeniu antysemickiego ustawodawstwa i ciaglych przesladowan byli wlascicielami jednej trzeciej wszystkich domow w III Rzeszy. Wiekszosc tych domow nabyli w czasie szalejacej w Niemczech inflacji. Wiekszosci Niemcow, ktorzy utracili wowczas swoje majatki uznawala to za przejaw potwornej niesprawiedliwosci. Teraz, tracac swoje domostwa, czyli resztke swojego majatku, widzieli, ze przechodzi on w rece obcych, ktorzy niewiele wniesli do narodowej spuscizny i niczego nie poswiecili dla swojej ojczyzny. Zydzi, ktorych udzial w populacji Niemiec nie przekraczal 1 % mieli nieproporcjonalnie wielki udzial w polityce, biznesie oraz w zawodach wymagajacych wyzszego wyksztalcenia. Zydzi kontrolowali wiekszosc bankow, wlaczajac Reichsbank.

Podobna sytuacja byla w takich dziedzinach jak wydawnictwa, kinematografia, teatry, wieksza czesc prasy, czyli w dziedzinach odpowiedzialnych za ksztaltowanie opinii publicznej w cywilizowanych krajach. Najwieksza gazeta o nakladzie 4 mln egzemplarzy znajdowala sie w ich rekach. Z roku na rok, inni obywatele napotykali na coraz wieksze problemy w dostaniu sie do uprzywilejowanych zawodow. To nie “arianie” dyskryminowali w tym czasie mniejszosc, to mniejszosc, bez uzywania przemocy, stosowala rasowa dyskryminacje. Nie stosowano przesladowan a jedynie eliminacje.

Obcy prezentowali wyzywajaco swoje bogactwo, kosmoplityczne gusta i blichtr, wobec powszechnej biedy narodowych Niemcow, ktorzy uczynili z antysemityzmu niebezpieczna i wstretna bron w nowej Europie. Niedawni zebracy, ktorzy teraz paradowali w siodlach, z ktorych wysadzili dotychczasowych wlascicieli, rzadko kiedy sa popularni w spoleczenstwie, szczegolnie wsrod tych, ktorzy do niedawna jeszcze wygodnie w nich siedzieli.”

Sarah Gordon w swojej ksiazce pt. Hitler, Germans and the “Jewish Question,” (Princeton University Press 1984), zasadniczo potwierdza to o czym pisal Sir Arthur Bryant. Potwierdza ona fakt, ze Zydzi migdy nie stanowili wiecej niz 1% niemieckiej populacji w latach 1871-1933, natomiast mieli nieproporcjonalnie duzy udzial w biznesie, handlu, uslugach prywatnych i publicznych. Zydzi byli szcegolnie widoczni w prywatnej bankowosci. W 1923 roku w Berlinie bylo 150 zydowskich prywatnych bankow a tylko 11 znajdowalo sie wrekach Niemcow. Zydzi byli wlascicielami 41% hut i 57% zakladow metalurgicznych. Opanowali praktycznie gielde berlinska, na ktorej w 1928 roku byli wlascicielami 80% akcji. W 1933 roku kiedy nazisci rozpoczeli eliminacje Zydow z eksponowanych stanowisk, zwolniono z powodow “rasowych” 85% brokerow gieldy berlinskiej. Okolo czwarta czesc profesorow i instruktorow na niemieckich uniwersytetach mialo zydowskie pochodzenie. W roku akademickim 1905-6 25% strudentow na wydzialach prawa i medycyny mialo zydowskie pochodzenie.. W 1931 roku 50% z 234 dyrektorow niemieckich teatrow bylo Zydami, natomiast w samym Berlinie 80%. Szacuje sie, ze przecietny dochod ma glowe berlinskich Zydow byl dwa rtazy wiekszy niz innych mieszkancow Berlina, etc. etc.

Artur Koestler daje przyklad super-trustu Ullstein’a jako najwiekszego wydawnictwa w Europie. W samym Berlinie wydawal 4 dzienniki, wsrod nich szanowany Vossische Zeitung, zalozony jescze w XVIII wieku oraz wieczorowy B.Z.am Mittag. Poza tym, Ullstein wydawal kilkanascie miesiecznikow i tygodnikow. Posiadal rowniez wlasna agencje informacyjna i agencje turystyczna oraz byl jednym z najwiekszych wydawcow ksiazek w Niemczech. Firma znajdowala sie w rekach pieciu braci Ullsteinow, ktorzy podobnie jak bracia Rotschildowie byli Zydami. (The God that failed, 1950 RHS Crossman, p/ 31)

Edgar Mowrer, berlinski korespondent Chicago Daily News, ktory napisal antyniemiecka ksiazke pt. Germany Puts the Clock Back(Penguin Special, 1937), mimo tego stwierdzil, ze “wszystkie wazne, strategiczne stanowiska w administracji panstwowej w Prusach znajdowaly sie w zydowskich rekach. Wystarczylaby rozmowa telefoniczna pomiedzy trzema Zydami w ministerialnych biurach, aby wstrzymac wydawanie jakiegos pisma w panstwie. Zydzi przybyli do Niemiec, aby odgrywac wazna role w administracji i polityce, podobnie jak juz poprzednio, w ramach wolnej konkurencji, wywalczyli sobie mocne pozycje w handlu, biznesie, bankowosci, praise, sztuce oraz w zyciu intelektualnym i kulturalnym kraju. Odnosi sie wrazenie, ze Niemcy, panstwo, ktore czuje, ze ma misje do spelnienia, wpadlo w rece cudzoziemcow.” Dalej, Mowrer zaobserwowal, ze kazdy kto mieszkal w Niemczech w latach 1919-26 mogl latwo zaobserwowac powszechny seksualny promiskuityzm. W Berlinie i innych wiekszych miastach pelno bylo nocnych lokali, kabaretow i innych miejsc lekkiej rozrywki a hotele robily duze pieniadze na wynajmowaniu pokoi “na godziny” (pp.153-154). Mowrera zaskoczyla duza ilosc dzieciecych prostytutek krecacych sie przed berlinskimi hotelami i restauracjami. Dalej Mowrer dodaje, ze wiekszosc tych przybytkow znajdowala sie w zydowskich rekach. (pp.144-45).

Douglas Reed, berlinski korespondent londynskiego Times’a przed II wojna swiatowa, byl wrogo nastawiony do Niemiec i Hitlera. Opisal jednodniowy bojkot zydowskich sklepow oraz akcje brunatnych koszul malowania slow Jude na oknach czerwona farba. Wowczas zdal sobie sprawe ze zdominowania biznesu przez Zydow. Jeden Zyd przypadal statystycznie na 100 obywateli niemieckich, ale np. wsrod wlascicieli Kurfuerstendamm na 99 Zydow mozna bylo z trudem znalezc jednego czystej krwi Niemca. (Reed Insanity Fair, 1938, pp. 152-53). W swojej ksiazce Disgrace Abounding zanotowal, ze “W Berlinie przed Hitlerem wiekszosc teatrow i kin znajdowalo sie w zydowskich rekach, wiekszosc aktorow filmowych i teatralnych bylo niemieckimi, austriackimi lub wegierskimi Zydami. Angazowali ich zydowscy producenci i promowali w zydowskich pismach zydowscy krytycy. Czy to znaczylo, ze nie-Zydzi byli gorszymi aktorami lub dziennikarzami. Oczywiscie nie, ale juz na poczatku byli eliminowani ze wzgledu na swoje pochodzenie przy zatrudnianiu ich przez zydowskich producentow filmowych i teatralnych, wydawcow, itd. (pp. 238-39).

Pisarz zydowskiego pochodzenia Edwin Black sam przyznal, ze 75% prawnikow i prawie tyle samo lekarzy w Berlinie bylo Zydami (Black, The Transfer Agreement, 1984, p.58)

Zydow postrzegano jako niebezpiecznych wrogow Niemiec po tym jak Samuel Untermeyer, przywodca World Jewish Economic Federation, oglosil wojne z Niemcami 6 sierpnia 1933 roku. (Edwin Black, The Transfer Agreement: the Untold Story of the Secret Pact between the Third Reich and Palestine, 1984, pp. 272-277). Zdaniem Blacka, Samuel Untermeyer uosabial smiertelne niebezpieczenstwo, jakie zagrazalo Niemcom (p. 369). Kulminacja tego byl wszechswiatowy bojkot niemieckich produktow, ogloszony przez miedzynarodowe organiuzacje zydowskie. Londynskie Daily News z marca 1933 opublikowaly artykul na pierwszej stronie pt. Judea Declares War on Germany. Bojkot ten byl prawdopodobnie odpowiedzia na zamiar wprowadzenia ustaw norymberskich, ktore weszly w zycie dopiero w 1935 roku. Ironia moze byc fakt, ze podobne prawo o wyjatkowosci kulturowej Zydow obowiazuje w Izraelu (Hannah Arendt, Eichman inJerusalem, p. 7)

Hiltler widzial ogromne zagrozenie dla Niemiec ze strony komunizmu. Jego zamiar wyeliminowania tego niebezpieczenstwa zrodzil natychmiast nienawisc i niechec zydowskich organizacji, prasy oraz zachodnich politykow ,na ktorych Zydzi mieli wplyw. Wedlug zydowskiego autora Chaima Bermant’a, Zydzi, ktorzy stanowili mniej niz 5% rosyjskiej populacji, mieli udzial wiecej niz 50% wsrod bolszewickich rewolucjonistow. W swojej ksiazce pt. The Jews (1977, rozdz. Bermant napisal:

“Nalezy dodac, ze wiekszosc czolowych rewolucjonistow, ktorzy doprowadzili Europe do konwulsji pod joniec XIX i w pierwszych dekadach XX wieku pochodzilo z bogatych zydowskich rodzin. Mogliby byc wytypowani przez ojca rewolucji Karola Marksa. Tak wiec, w chaosie jaki zapanowal po I wojnie swiatowej rewolucje pojawily sie w calej Europie. Wszedzie na ich czele stali Zydzi; Trocki, Swierdlow, Kamieniew i Zinowjew w Rosji, Bela Kun na Wegrzech, Kurt Eisner w Bawarii oraz Roza Luksemburg w Berlinie. “Dla wielu zewnetrznych obserwatorow, rewolucja rosyjska wygladala jak zydowska konspiracja, szczegolnie jezeli przyjrzec sie probom wzniecenia rewolucji w Srodkowej Europie. Wladze partii bolszewickiej byly praktycznie w zydowskich rekach. Z siedmiu czlonkow Politbiura az czterech bylo Zydami: Trocki (Bronstein), Zinowjew (Radomsky), Kamieniew (Rosenfeld) oraz Swierdlow.

Powyzsza opinie podziela wielu innych autorow:

“Zwykle pomniejsza sie lub ignoruje role, jaka zydowscy intelektualisci odgrywali w Komunistycznej Partii Niemiec i konsekwentnie pomija sie wazna przyczyne wzrostu nastrojow antysemickich w Niemczech przed i w czasie I wojny swiatowej. Olbrzymi udzial Zydow w rewolucji oraz w Republice Weimarskiej nie podlega dyskusji a byl to na pewno jeden z waznych powodow antysemityzmu po I wojnie swiatowej. Stereotyp Zyda jako socjalisty lub komunisty sklanial wielu Niemcow do uogolnienia tego na cala zydowska mniejszosc i do uznania Zydow za “wrogow narodu niemieckiego.” (Sarah Gordon, Hitler, Germans and the ‘Jewish Question’, Princeton University Press (1984) p.23).

“Druga fala silnego, antysemickiego paroksyzmu nadeszla w rezultacie krytycznej roli, jaka Zydzi odgrywali w miedzynarodowym ruchu komunistycznym i w rewolucji rosyjskiej oraz w czasie kryzysu gospodarczego w latach 1920-ych i1930-ych. Antysemityzm wzmogl sie w Europie i w Stanach Zjednoczonych w rezultacie uswiadomienia sobie wiodacego udzialu Zydow w rewolucji rosyjskiej. Odczucia te nie ograniczaly sie do samych Niemiec lub tylko do wulgarnych ekstremistow jak nazisci. Antysemityzm stal sie norma w “sympatycznych” spoleczenstwach Polnocnej Ameryki i Europy, wlaczajac w to kregi uniwersyteckie. (Martin Bernal, Black Athena, vol. 1, pp. 367, 387).

“”Glowna rola, jaka przywodcy komunistyczni zydowskiego pochodzenia odegrali w rewolucji pazdziernikowej, miala prawdopodobnie przewazajacy wplyw na ksztaltowanie sie pogladow antysemickich Adolfa Hitlera.” (J&S Pool, Who Financed Hitler, p.164).

Hitler doszedl do wladzy w Niemczech, stawiajac sobie dwa glowne cele: likwidacja rezultatow niesprawiedliwych postanowien Traktatu Wersalskiego oraz zlikwidowanie zagrozenia Niemiec ze strony Zwiazki Sowieckiego. Wbrew mitom tworzonym przez tych, ktorzy uznaja cele etniczne za jego glowny cel, nie mial on planow dalszych podbojow. Prof. AJP Taylor wykazal to w ksiazce The Origins of the Second World War, ku rozczarowaniu ze strony zachodniego politycznego establiszmentu. Taylor pisze:

“Stan uzbrojenia Niemiec z 1939 roku wykazuje, ze Hitler nie rozwazal szerszej wojny, a moze nawet nie widzial w ogole potrzeby wszczynania wojny” (p.267). W 1939 roku armia niemiecka nie posiadala wystarczajacego wyposazenia do prowadzenia dluzszej wojny. Nawet w 1940 roku niemiecka armia byla slabsza od francuskiej (poza samym dowodztwem) (p. 104-5). To co wydarzylo sie w latach 1939-41 bylo wynikiem nieprzwidzianej slabosci oraz przechylenia sie rownowagi sil, a Hitler umiejetnie wykorzystywal wszystkie nadarzajace sie okazje” (Taylor). Wprawdzie Anglia i Francja wypowiedzialy wojne Hitlerowi, ale on sam chcial zawrzec pokoj z Anglia, co ujawnili niemieccy generalowie (Basil Liddel Hart, The Other Side of the Hill, 1948 , Pan Books 1983), w zwiazku z wstrzymaniem ofensywy pod Dunkierka, gdzie Hitler mial okazje wziac do niewoli cala armie brytyjska, ale nie zrobil tego. Lidder Hart, jeden z najlepszych brytyjskich historykow wojennych, cytuje slowa niemieckiego generala von Blumentritt’a, ktory powiedzial w zwiazku z powyzszym rozkazem: “Hitler wprowadzil nas w zdumienie, mowiac z podziwem o imperium brytyjskim, ktore powinno byc utrzymane wraz z brytyjska cywilizacja i z tym co ona dala swiatu. Stwierdzil dalej, ze wprawdzie imperium to utworzono, stosujac czesto brutalne srodki, ale ‘tam gdzie drzewa rabia, tam wiory leca’ Porownal nastepnie imperium brytyjskie do kosciola katolickiego. Obydwie organizacje sa podstawa utrzymania porzadku swiatowego. Jedyne czego Hitler zadal od Wielkiej Brytanii bylo uznanie roli Niemiec na kontynencie europejskim. Powrot kolonii niemieckich uznal za pozadane, ale nie podstawowe. Byl nawet gotow wesprzec Wlk. Brytanie militarnie w razie zaistnienia takiej potrzeby.”(p. 200)

Wedlug Liddell’a Hart’a “Hitler nie chcial zdobywac Wielkiej Brytanii. Zwyklo sie uwazac, ze to skuteczna obrona przed atakami Luftwaffe w czasie tzw. Bitwy o Anglie uratowala Anglie. W rzeczywistosci jednak Hitler nigdy nie przywiazywal duzej wagi do przygotowan do inwazji wyspy. Po krotkim okresie przygotowan, porzucono je na rzecz podjecia niezbednych krokow do inwazji Rosji. (p.140)

David Irving w przedmowie do swojej ksiazki The Warpath (1978) pisze, ze “w rzeczywistosci, w zadnym momencie Hitler nie przedstawial zagrozenia dla Wielkiej Brytanii lub imperium brytyjskiego”

Powyzsze fakty, celowo przemilczane, przedstawiaja sprawy wojny w odmiennym swietle. Wspolczesni historycy poruszaja sie jedynie w ramach wyznaczonych im z gory granic, ignorujac wspomniane dowody, gdyz zdaja sobie sprawe z konsekwencji przekroczania ich. Niestety tylko niewielu z nich odwazylo sie zrzucic z siebie kaftany bezpieczenstwa, w ktore zostali ubrani przez oficjalna i nieoficjalna censure.

http://hrp-historicalreviewpress.blogsp ... d-war.html

(Z angielskiego tlumaczyl Bob Rozalsky)


http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2011/02/23/7409/#more-7409

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 25 lut 2011, 13:37 
Offline
Sublime Master Elect * 11th Degree
Sublime Master Elect * 11th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 27 kwie 2010, 8:57
Posty: 521
i porównać to do Naszej sytuacji... :)



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 28 lut 2011, 14:59 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
Wojna na sprzedaż. Wywiad z Antonym C. Suttonem cz.1 i 2
prisonplanet.pl
Polska
2011-02-02

Transkrypt wywiadu przeprowadzonego przez Dr. Stanleya Monteitha z Antonym C. Suttonem (1925-2002).

Antony C. Sutton był Brytyjskim ekonomistą, historykiem i pisarzem. Od 1968 do 1973 roku był pracownikiem naukowym w instytucie Hoowera / Uniwersytet Stanforda. Tam opublikował książkę “Zachodnia technologia a rozwój ekonomiczny Rosji”, w której opisał rozwój i budowę potęgi industrialno-militarnej komunistycznej Rosji, przez amerykańskie firmy. Po wydaniu serii książek został zmuszony do opuszczenia uniwersytetu.


Napisał 25 książek o tematyce historycznej, między innymi:
“Wall Street and the Bolshevik Revolution”
“Wall Street and the Rise of Hitler“
”Wall Street and FDR”
“Western Technology and Soviet Economic Development:
1917-1930 (1968), 1930-1945 (1971), 1945-1965 (1973) “
”The Best Enemy Money Can Buy”
“National Suicide: Military Aid to the Soviet Union”

Książki odnosiły się w dużej części do zaangażowania Stanów Zjednoczonych w budowanie i rozwój
reżimów oficjalnie wrogich względem zachodniej cywilizacji.

phpBB [video]


Początek transkryptu:
Ten wywiad został nagrany latem 1980 roku. Od tamtego czasu prof. Sutton nie występował publicznie.

MATERIAŁ OMÓWIONY W WYWIADZIE JEST NIEZWYKLE WAŻNY W OBECNYM CZASIE, W KTÓRYM OBSERWUJEMY CORAZ WIĘKSZĄ EKSPANSJĘ MILITARNĄ AMERYKI ORAZ BUDOWĘ i TRANSFER NAJNOWSZYCH TECHNOLOGII DO KOMUNISTYCZNYCH CHIN.

I – Wywiad, który zaraz państwo obejrzycie, jest bardzo ważnym nagraniem. Zrobiłem go w 1980, w czerwcu 1980 roku, z Anthony Suttonem, który pracował dla Instytutu Hoovera przez wiele lat. W tym czasie napisał trzy tomy „Western Technology and Soviet Economic Development”, jak również „National Suicide”. Książki te opisują fakt wspierania Związku Radzieckiego (od jego powstania) przez Stany Zjednoczone, jak również fakt wspierania Związku Radzieckiego przez Stany w trakcie wojny w Wietnamie. Związek Radziecki wspierał Północny Wietnam, a jego wojska zabijały naszych chłopców w Południowym Wietnamie. Oczywiście próbowano zrobić wszystko, aby nie dopuścić do publikacji trzeciego tomu „Western Technology and Soviet Economic Development”,” czy „National Suicide”. Bardzo duży nacisk wywarto na wydawcę, by nie dopuścić do publikacji „National Suicide” i, w konsekwencji, by amerykańskie społeczeństwo nie dowiedziało się, że podczas wojny w Wietnamie, wspieraliśmy pośrednio Północny Wietnam.
Pozwólcie państwo, że przestawię kilka książek, które napisał dr. Sutton. Mowa tu oczywiście o „Western Technology and Soviet Economic Development”, „Wall Street and Bolshevik Revolution”, „Wall Street and FDR”, “Wall Street and the rise of Hitler” i oczywiście “National Suicide”. Najprawdopodobniej napisał jeszcze około 10 książek, w tym “Federal Reserve Conspiracy”, „Trialiterals over Washington vol I & II”, pisywał na takie tematy jak stowarzyszenie Scull and Bones, problem złota i diamentów. Z pewnością można stwierdzić, że A.S. jest jednym z najlepszych pisarzy, jakich mamy w kręgach konserwatywnych.
Przez ostatnie 20 lat nie udzielił żadnego wywiadu. Wielokrotnie kontaktowałem się z nim w celu nagrania audycji radiowej, ale jest nieosiągalny. Mam nadzieję, że dzięki temu wywiadowi, dowiecie się państwo, kto finansował Adolfa Hitlera i tym samym umożliwił mu wszczęcie wojny z Zachodem, kto sfinansował Bolszewików oraz organizacje, które doszły do władzy w 1917 i trwały aż do upadku Muru Berlińskiego w 1989, dowiecie się Państwo o Komisji Trójstronnej oraz, kto kontroluje media w Stanach, kto jest w końcu ‘niewidzialną ręką’ sprawującą rządy i co jest ostatecznym celem tych rządów. I dlaczego ten ‘niewidzialny’ rząd sfinansował dojście do władzy Adolfa Hitlera, dlaczego finansuje i finansował komunistów od ich powstania. A teraz oddaję głos Antony Suttonowi.
....
I – Panie doktorze, napisał pan trzyczęściową książkę podczas pracy dla Instytutu Hoovera. Czy mógłby pan zarysować nieco treść tej serii?
AS – Tak, książki które napisałem podczas pracy dla Instytutu Hoovera na Uniwersytecie Stanford dotyczyły transferu zachodniej technologii do Związku Radzieckiego. W istocie na serię składają się trzy niezależne książki, a każda z nich opisuje pewien dany okres czasu od roku 1917.
I – A potem napisał pan kolejną serię dotyczącą Wall Street...
AS – Tak, to były książki „na sprzedaż”, to nie były książki akademickie, były przeznaczone dla szerszego grona odbiorców. Dotyczyły budowy socjalizmu, trzech rodzajów socjalizmu: bolszewickiego w Rosji; tego, co moglibyśmy nazwać socjalizmem “opieki społecznej” w Stanach oraz narodowego socjalizmu czasów Hitlera. Każda książka analizuje finansowanie oraz wsparcie ze strony Wall Street i międzynarodowych bankierów, dla rozwoju danej formy socjalizmu.
I – Czy w trakcie pana analiz i prób przekazania społeczeństwu, co się dzieje, doświadczył pan jakiś zabiegów mających na celu zniechęcenie pana lub prób uniemożliwienia, w ogóle pokazania podstaw zaangażowania Stanów w finansowanie komunizmu na świecie?
AS – Tak, z całą pewnością. Na przykład, kiedy byłem w Instytucie Hoovera, w 1972 wystąpiłem w Miami Beach jako świadek przed Komitetem Narodowym. Mimo że moje zeznania zostały wydrukowane i dostarczone kongresmenom, nie pozwolono na opublikowanie ich w mediach. Wróciły do Instytutu Hoovera w Kalifornii. Następnie wezwano mnie bym stawił się w gabinecie dyrektorskim, gdzie powiedziano mi, że pod żadnym pozorem nie powinienem wygłaszać takich przemówień i tego typu informacje nie powinny być upubliczniane.
I – Czy chodziło o informacje na temat wsparcia technologicznego udzielanego Związkowi Radzieckiemu, by ten mógł rozwijać swój potencjał wojenny?
AS – Tak, w tym czasie byliśmy w Wietnamie i jak pan wie Związek Radziecki zaopatrywał w broń Północny Wietnam...
I – …To było w 1972...
AS – Tak, w 1972. I na przykład wiedziałem, że fabryka Gorkiego, zbudowana przez Ford Motor Co, produkuje samochody marki GAZ. Gazy były widziane na szlaku Ho Chi Minh (Sajgon). My natomiast dostarczaliśmy wyposażenie do fabryki Gorkiego w samym środku wojny wietnamskiej. Ciężarówki z kolei przewoziły amunicję służącą do zabijania Amerykanów. Uważałem to za moralnie złe i tak też powiedziałem podczas moich wykładów w Miami Beach i w Instytucie Hoovera. Tego rodzaju informacje ukrywano.
I – Co się w takim razie zdarzyło potem jeśli chodzi o pana pracę w Instytucie Hoovera?
AS – No cóż, nie przywiązywałem dużej wagi do ostrzeżeń, następnego roku opublikowałem swoją książkę „National Suicide”. Podsumowywała ona informacje na temat naszej pomocy dla Sowietów. A kiedy książka ta pojawiła się, ponownie próbowano znieść ją z rynku, poprzez wywieranie nacisków na wydawcę i na mnie osobiście. Ostatecznie postanowiłem zrezygnować z pracy w Instytucie Hoovera. Od 1975 pozostaję niezależnym pisarzem, bez żadnych powiązań.
I – Przejdźmy do tematu wspierania niemieckiej maszyny wojennej, z którą walczyliśmy w latach 1941-1945. Czy moglibyśmy zacząć od tematu finansowania Hitlera w latach 1922 – 1923, kiedy starał się on zdobyć władzę w Niemczech?
AS- Finansowanie Hitlera w latach 1922 – 1923 pochodziło tylko częściowo z Niemiec. Jednym z najbardziej znanych Amerykanów sponsorujących Hitlera był Henry Ford. Dostał on nawet medal w 1938 za udział we wspieraniu partii nazistowskiej. W 1923 po nieudanym puczu Hitler trafił do więzienia, a od 1933 rozpoczął się nowy etap w dochodzeniu Hitlera do władzy.
I –rozpoczęło to nowy etap w dochodzeniu Hitlera do władzy.
A co w sprawie finansowania kampanii wyborczej Hitlera w 1933?
AS – Tą sprawą zająłem się bardzo wnikliwie. Wśród wielu zaświadczeń o przelewach bankowych znalazłem kilka, które skierowane były na konto Rudolfa Hessa w banku w Berlinie. To były pieniądze przeznaczone na finansowanie dojścia Hitlera do władzy w marcu 1933. I wśród tych transferów pojawiły się nazwy takich firm jak IG Farben, której zaangażowanie jest dobrze znane, ale również German General Electric, pozostająca pod kontrolą General Electric w Stanach oraz OSRAM.
I – Jakie było powiązanie pomiędzy OSRAM a GE?
AS- International GE w Stanach miało udziały w GE w Niemczech i kontrolowało udziały OSRAM w Niemczech.
I – Czy jakieś inne amerykańskie korporacje wspierały Hitlera w dojściu do władzy?
AS – Ależ oczywiście. Standard Oil, miała techniczne powiązania z IG Farben. Niemcy nie mogliby przystąpić do wojny w 1939 bez tetraetylu, niezbędnego do podniesienia oktanowości paliwa używanego w lotnictwie. Niemcy nie mieli technologii na jego wyprodukowanie. Był on produkowany w Stanach i przesyłany do Niemiec. Standard Oil wyszedł z pomysłem hydrogenacji paliwa, która okazała się niezbędna dla Niemiec w latach 30-ych, - czyli podniesienia jakości benzyny – tego rodzaju wiedza była przekazana Nazistom. ITT, na przykład, było bardzo blisko związane z nazistami prze osobę dr. Schroedera, który był szefem ITT w Niemczech. ITT kontrolowało fabryki nie tylko produkujące komponenty elektryczne, ale także fabrykę produkującą samoloty bojowe.

I – Czyli sugeruje Pan, ze amerykańskie firmy wspierały finansowo zbrojenia Niemiec przed II wojna światową?
AS – Amerykańskie korporacje, tylko kilka z nich, nie dużo, wspomagało finansowo Adolfa Hitlera, udzielało technologicznego wsparcia, dostarczało materiały, na przykład tetraetyl, zanim Niemcy podpisali umowę ze Stanami Zjednoczonymi na jego produkcję. Standard Oil wspierała finansowo rozwój przemysłu paliwowego w 1933, a paliwo było niezbędne do walki podczas II wojny światowej.
I – To bardzo interesujące, czy mógłby pan przybliżyć nam okoliczności, skąd Niemcy brali paliwo do walk podczas wojny, bo przecież Niemcy nie mają złóż ropy.
AS - Niemcy nie mają złóż ropy, to prawda. Używali syntetycznego paliwa, wytwarzanego z węgla. I podstawowy proces technologiczny obróbki węgla na paliwa przyszedł ze Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim od Standard Oil, które miało porozumienie o wsparciu z IG Farben. A IG Farben zapewniało ok. 60% zapotrzebowania Wermahtu na ładunki wybuchowe i dostarczało około 40%/ 50% zapotrzebowania Wermahtu i Luftwaffe na paliwo.
I – Na czym polegała współpraca pomiędzy IG Farben a Standard Oil?
AS – Współpraca przebiegała na poziomie technicznym i polegała na wymianie patentów, według porozumienia o wsparciu technicznym ze strony Stanów Zjednoczonych. Standard Oil wspierało finansowo i technologiczne IG Farben.
I – Czy istnieją dowody na to, że członkowie zarządu Standard Oil byli również członkami zarządu amerykańskiego IG Farben?
AS – Tak, Walther Teagle, jako jeden, potem, Mitchell. Ogólnie było kilku dyrektorów.
I – Czy IG Farben było powiązane z Ford Motor?
AS – Nie, nie ma na to dowodów.
I – Czyli to co tutaj widzimy, to fakt, że amerykański przemysł pomagał zapewniać technologię, odpowiednie materiały oraz wsparcie finansowe, co pozwoliło Hitlerowi na zbudowanie machiny wojennej?
AS – Tak, zgadza się.
I – W Pana książce „Wall Street and the rise of Hitler” (Wall Street i dojście Hitlera do władzy”) wspominał Pan o sposobach prowadzenia nalotów bombowych i o fakcie, że niektóre fabryki zostały nietknięte podczas gdy większość uległo całkowitemu zniszczeniu podczas nalotów.
AS – W czasie II wojny światowej przemysł elektryczny powinien stanowić jeden z głównych celów dla nalotów bombowych sił sprzymierzonych. Jednak w praktyce fabryki German General Electric nie zostały zbombardowane. Spośród dziesięciu najważniejszych, ani jedna nie została zniszczona. Następne 6 doświadczyło niewielkich zniszczeń w postaci wybitych okien i tym podobne. Podsumowując mamy tutaj bardzo interesującą sprawę dotyczącą faktu, że te fabryki powinny być zupełnie zniszczone, a tak się nie stało. W świetle powiązań rynkowych, łatwo zgadnąć czemu nie zostały zbombardowane.
I – Czy inne znane niemieckie fabryki elektryczne były bombardowane?
AS - Sprawdziłem to. Owszem były bombardowane. Fabryki Siemensa były bombardowane. Nie ma co do tego wątpliwości. Jednak przemysł jako taki ogólnie nie był celem militarnym. Na przykład fabryka Siemens została zniszczona owszem, ale nie tak bardzo jak np. fabryki produkujące czołgi albo samoloty bojowe.
I – Wspomniał Pan o fabryce Forda w Kolonii, czy nie była ona jednym z głównych celów militarnych?
AS – Fabryka Forda w Kolonii powinna była być głównym celem militarnym. Tak na przykład Air France zbombardowało fabrykę Forda w Poissy, we Francji. Ale fabryka Forda w Kolonii, jedna z największych w Niemczech, nie została zniszczona.
I – Czy była zaznaczona jako cel w wytycznych do bombardowań?
AS – Sprawdzałem wytyczne dla fabryki w Koloni. Wiedziano, że produkuje się tam wyposażenie dla Wermahtu. Fabryka była celem ale nigdy nie została zbombardowana.
I – Czyli gdzieś w międzyczasie już na etapie planów nazwa fabryki Forda w Kolonii została skrzętnie usunięta, mimo że samo miasto zostało praktycznie zrównane z ziemią.
AS –Miasto zostało zniszczone, podobnie z resztą jak wiele innych miast w Niemczech. Gdzieś w międzyczasie coś się zdarzyło. W każdym razie bez żadnych wątpliwość zostały wydane rozkazy by nie bombardować pewnych obiektów mimo, iż były one głównymi celami militarnymi.
I – To z kolei przypomina sprawę pewnych rozkazów wydawanych podczas wojny z Koreą czy z Wietnamem, dotyczących konkretnych celów, które faktycznie zostały pominięte podczas bombardowań.
AS – Przypuszczam, że tak było, ale nie badałem tej sprawy osobiście.
I – W Pana książce „Wall Street ant the rise of Hitler” pojawia się jedna bardzo interesująca sekcja o specjalnej fundacji Heinricha Himmlera, która funkcjonowała dzięki finansowemu wsparciu ze strony niemieckich firm aż do lat 1943/44. Wiele z tych firm miało silne powiązania z firmami amerykańskimi. Czy mógłby pan nam opowiedzieć o Fundacji Kepplera?
AS – Fundacja Kepplera była również znana jako KONTO S FUND. To była fundacja na realizację osobistych projektów Himmlera. To, co mnie zdumiało, to to, że zarówno w 1943, jak i w 1944, w tych latach badałem akta, połowa finansowania przyszła od amerykańskich firm na przykład w 1943 ITT, Standard Oil, General Electric i prawdopodobnie OSRAM były dawcami. Nawet w 1944, w środku (dla Amerykanów) II wojny światowej, ITT przekazywało pieniądze Himmlerowi przez osobę Schroedera, który był szefem ITT na Niemcy. A to wszystko w samym środku II wojny światowej.
I – Czy te fakty kiedykolwiek wyszły na jaw w trakcie przesłuchań podczas Procesu Norymberskiego?
AS – Nie, nie zostały one nigdy ogłoszone, czy opublikowane. Jednak dowody w postaci dokumentów istnieją w aktach.
I – A Pan miał dostęp do tych danych?
AS- Tak, około 400 ton akt. Wiele z tych akt opuściło Instytut Hoovera ale zostały kopie. Dzięki temu miałem dostęp do tych danych.
I – Uważam to wielką szkodę, że amerykańskie społeczeństwo nie może dowiedzieć się o powiązaniach amerykańskich firm z finansowaniem ruchów nazistowskich. Teraz chciałbym porozmawiać chwilę na temat Procesu Norymberskiego, podczas którego zatrzymano i postawiono w stan oskarżenia nazistowskich generałów, zbrodniarzy. Czy jakikolwiek Amerykanin został oskarżony czy aresztowany za finansowe wspieranie nazizmu?
AS – Nie. Sprawdziłem kryteria, jakimi oznaczano przestępstwo wojenne według Norymberskiego Trybunału. I bez wątpienia, pewni Amerykanie doskonale wpisywali się w te kryteria. Ale żadnego nigdy nie pociągnięto do odpowiedzialności.
I – Czy były jakieś próby zatajenia tych faktów podczas procesu i przed amerykańska opinia publiczną?
AS – Owszem. Ci biznesmeni składali zeznania, że nie mieli świadomości co robił Hitler, a jednocześnie byli powiązani z budowaniem jego potęgi. Podejrzewam, że nie zostało to opublikowane od razu, ale niestety nigdy tego nie sprawdziłem. Ogólnie sprawa wspierania Hitlera przez amerykańskich biznesmenów nigdy nie została opublikowana.
I – A co jeśli chodzi o pożyczki od wielkich amerykańskich i brytyjskich banków dla Hitlera w latach 1933 and 1939 kiedy Hitler się zbroił?
AS – Aby o tym rozmawiać musimy cofnąć się jeszcze trochę wstecz, do tego co nazywało się pożyczką Younga, która to sprawa jest moim zdaniem bardzo ważna, gdyż doprowadziła do upadku gospodarczego kraju. Dotyczyło to fabryki Younga, szefa General Electric, który pożyczył pieniądze, jako przedstawiciel rządu amerykańskiego i doprowadził do upadku władzy w 1933 i tym samym do przystąpienia Hitlera do władzy. Następnie w 1933 przekazano serię pożyczek, dobrym przykładem jest Standard Oil które pożyczyło kilka milionów dolarów na budowę fabryk produkujących paliwo do samolotów.

I – Teraz chciałbym z kolei przejść do finansowania bolszewizmu. Wróćmy do czasów II rewolucji, w październiku i listopadzie 1917 roku. Wsparcie finansowe Lenina jak miało się do amerykańskich korporacji. Czy były jakieś powiązania w latach 1917/18, kiedy bolszewizm dopiero zaczynał na dobre rozprzestrzeniać się w Rosji?
AS – Tak, było kilka zdarzeń. Najważniejsze dotyczy pułkownika Thomsona, który był największym współwłaścicielem (posiadał najwięcej akcji banku) Chase Manhattan Bank. Chase Manhattan Bank. Opublikowałem w swoich książkach kopię telegramu, który pokazuje przelew z Nowego Jorku do Pietrogradu (Petersburga) w grudniu 1917, na milion dolarów. A pułkownik Thomson przyznał, że ten milion został przekazany Bolszewikom, aby wspomóc ich w przejmowaniu władzy, którzy wówczas przejęli jedynie Moskwę i Pietrograd (Petersburg). Milion dolarów wysłanych przez Amerykanów, przez Wall Street dla Bolszewików.
I – Czy opublikował Pan tą dokumentację w swojej książce „Wall Steet and the rise of Bolshevism” (‘Wall Street a powstanie Bolszewizmu”)?
AS- Jedno to kopia telegramu, a drugie to protokół z zeznania pułkownika Thomsona, że dokonał on tego przelewu.
I – Dlaczego amerykańscy kapitaliści, amerykańska finansjera miałaby wspierać bolszewizm?
AS – Jedyna odpowiedź na to pytanie, które nurtowało mnie latami, bo przecież jesteśmy w opozycji, to to, że Stany nie chciały drugich Stanów na świecie. Proszę spojrzeć na Rosję, która jest dwa razy taka jak Stany i teraz miała by być konkurencją dla Stanów. To czego chciały Stany, lub Wall Street to swoisty rynek reglamentowany. A w socjalizmie właśnie taki funkcjonuje. Moje wczesne badania na ten temat na Uniwersytecie Stanford wykazały, że w systemie socjalistyczny nie środków na wytwarzanie nowych technologii. Muszą one być importowane z zachodu. I dlatego sądzę, że głównym celem stojącym za tymi działaniami było wspomaganie rozwoju idei marksizmu, oraz innych rodzajów socjalizmu. Dało to bowiem bankierom z Wall Street kontrolę nad rynkiem światowym.
I – Pod koniec I Wojny Światowej Rosja była wyniszczona przez ogromny głód. Ameryka wysłała misje ratownicze zwane Misją Hoovera. Czy zna pan zaplecze działań Komisji Hoovera?
AS – No cóż, nie ma wątpliwości co do tego, że w roku1922/23 Rosja była wyniszczona. Zysk z przemysłu stanowił 8/10% dochodu narodowego. Setki tysięcy ludzi cierpiało głód. Misja Hoovera miała na celu niesienie pomocy Rosji. Jednak największe wsparcie otrzymali Bolszewicy, którzy wówczas okupowali jedynie niewielką część Rosji. Tylko nieznaczna pomoc dotarła do Białych (Mieńszewików) i na daleki wschód kraju.
I – Po latach 1922/23 Lenin wprowadził nową strategię w ekonomii polegającą na planach 5 letnich. Czy mógłby pan nam o tym powiedzieć? Czy wielkie amerykańskie korporacje miały wpływ na budowanie Związku Radzieckiego?
AS – Były dwie fazy „wsparcia”. Lenin wprowadził nową politykę
ekonomiczną w 1923.. Opublikowałem to w mojej pierwszej książce w Stanford. A mianowicie, że każda rosyjska fabryka została odbudowana i uruchomiona ponownie przez zagraniczne korporacje, a przede wszystkim: niemieckie, brytyjskie, francuskie i amerykańskie. Do 1928 Rosja wróciła do liczb z obrotu przemysłowego z lat 1913. Od tego momentu zaczęto myśleć o tych wspaniałych planach pięcioletnich. W 1928 Gosplan (Russian Governemental Planning Commission) rozpoczął pracę nad planem pięcioletnim. Były to jedynie początki, które okazały się nieadekwatne. I wówczas wkroczyły amerykańskie korporacje. W istocie zarówno pierwszy jak i drugi plan pięcioletni został zaprojektowany w Stanach przez amerykańskie korporacje.

I – Jakie konkretnie korporacje były w to zaangażowane?
AS – Pierwszy plan pięcioletni został zaprojektowany przez korporację prawdopodobnie nieznaną większości amerykanów, a mianowicie przez korporacje Alberta Kahna. Był on jednym ze słynniejszych architektów obiektów przemysłowych w Stanach. I to on sporządził podstawy planu pięcioletniego. Następnie widzimy te same korporacje zajmujące się budowaniem fabryk. International General Electric. DuPont. Ford Motor. Hercules Motor. Tredis Wrigt. Kraft Engines. A nawet takie korporacje, o których dziś już nikt nie pamięta, takie jak WALL T. i Champs Bot, które były wówczas fabrykami lotniczymi. A więc amerykańskie korporacje stworzyły i wprowadziły pierwszy plan pięcioletni. Ale co było istotne to fakt, że Rosjanie skopiowali te plany, co przełożyło się na zwiększenie
produkcji w całej Rosji. Rosjanie następnie powielili ten system w setkach.
I – Czy firma Ford Motor była zaangażowana w budowanie imperium sowieckiego?
AS- Jak najbardziej. Ford zbudował fabrykę Gorkiego. A ta produkuje samochody marki GAZ – ciężarówki i samochody. I od wczesnych lat 1930 wiadomo było, że ma on potencjał militarny. I Ford o tym wiedział, kiedy wszedł do Rosji, budując te fabryki. Znajduje się to również w dokumentach w aktach rządowych.
I – Czasami słyszy się nazwisko Arnold Harriman Czy on tez miał wkład w budowanie imperium?
AS – Jak najbardziej. Arnold Harriman skorzystał jeszcze na tym finansowo. W ramach koncesji, we wczesnych latach
dwudziestych przejął gruzińską kopalnię magnezu Potem wrócił ze Związku Radzieckiego. Magnez stał się jednym z głównych towarów eksportowych dla Rosjan. W zamian mogli kupić towary, które wspomagały rozwój przemysłu. Potem wykupiono Harrimana w 1929. Zyskał milion dolarów więcej niż zainwestował.
I – A co jeśli chodzi o Occidental Petroleum i Armanda Hammera?
AS – A. Hammer jest bardzo ciekawym przypadkiem. Dostał pierwszą koncesję w 1922, w wydobyciu azbestu na Uralu. Prowadził później wiele innych rosyjskich przedsiębiorstw. Jednak jego postać jest interesująca również dlatego, że jego ojciec, mimo iż dzisiaj AH jest szefem Occidental Petroleum Corporation, to jego ojciec, Julius Harriman, był w 1919 szefem partii komunistycznej USA. Potwierdza to założenia przedstawione w moich książkach. A mianowicie, że na górnych szczeblach nie ma różnicy między komunistami a kapitalistami. Armand Hammer jest szefem Occidental Petroleum, a jego ojciec był szefem komunistycznej partii w Stanach w 1919.
I – A więc jest to scentralizowanie władzy.
AS – Tak, na skalę międzynarodową.
I – Podczas II Wojny Światowej Rosja po raz kolejny była mocno zniszczona przez niemieckie wojska. Jaki wpływ miała pomoc aliancka w odbudowaniu zdolności przemysłowej Rosji po II Wojnie Światowej?
AS – No cóż program lend lease odbudował i zmodernizował przemysł podczas II wojny światowej. Trwał on aż do lat 1948/1949. Po land lease wprowadzono program, który miał być ograniczony tylko do racji żywnościowych i materiałów przemysłowych. W istocie jednak, według moich danych, podczas II wojny światowej jak również po jej zakończeniu, w sprzeczności z kongresem, jak podejrzewam, na masową skalę odbywał się eksport najnowszych towarów przemysłowych do Rosji w ramach tego programu.
I – W 1948 wyszła fascynująca książka napisana przez Majora Jordana. Mówi ona o wspieraniu przez Amerykanów rozwoju broni nuklearnej. Czy miał pan kiedykolwiek okazję zweryfikować fakt, że wysyłaliśmy ciężką wodę i dawaliśmy Rosjanom podstawy do stworzenia broni nuklearnej w ogóle?
AS – W ramach części badań w Stanford, przeprowadziłem śledztwo sprawdzając dokumenty wysyłkowe dotyczące programu lend lease. A więc przestudiowałem je w kontekście Major Jordan. I miał on rację w 75%. Wniósł oskarżenie, że wysyłaliśmy Rosjanom w latach 1944/1945. komponenty atomowe. I to się zgadza. Nie ma co do tego wątpliwości. Wysyłaliśmy ciężką wodę, podstawowy komponent. Ale wysyłaliśmy również inne artykuły, być możne nie tak oczywiste dla laika. Np. tuby aluminiowe, niezbędne przy budowie broni atomowej. Wysyłaliśmy grafit, który jest kolejnym podstawowym komponentem. A więc, ogólnie rzecz ujmując, po sprawdzeniu dokumentów rządowych dotyczących land lease, Major Jordan miał rację.
I – Z roku na rok rosło zagrożenie nuklearne ze strony Rosji. Rosjanie posiadają obecnie pociski typu MIRV (multiple independently targetable reentry vehicle). Czy może nam pan trochę powiedzieć jak Rosjanie byli w stanie, pomimo braku odpowiednich technologii, stworzyć pociski typu MIRV, zagrażające naszym miastom dzisiaj?
AS – Trzeba by się było cofnąć do momentu kiedy Rosjanie byli w stanie zbudować rakietę, rozwinąć technologię kosmiczną. Po II wojnie światowej amerykańskie wojska na pewien czas wycofały się podczas gdy Rosjanie okupowali Niemcy. Wykradli najnowsze informacje na temat budowy rakiet (V2), które stały się podstawą rosyjskiej technologii kosmicznej. Przeskakując kilkanaście lat, w początkach lat 70-tych Rosjanie nie mieli zdolności do stworzenia pocisków typu MIRV. Przede wszystkim brakowało im umiejętności stworzenia mikro łożysk kulkowych do systemu kontroli. Była tylko jedna firma na świecie, Bryant Chucking Grinder Company, która produkowała komponent niezbędny do wyprodukowania pocisku typu MIRV. Można stworzyć jeden pocisk, ale nie wiele. Bryant Chucking Grinder Company dostała pozwolenie na wysłanie do Rosji ok. 45 takich komponentów, kiedy my w Stanach posiadaliśmy ich jedynie 33.
I – Czy były jakieś sprzeciwy?
AS – Ja wystosowałem sprzeciw w 1972, inni również, ale zostały one zdławione. Administracja rządowa o tym wiedziała. Ale informacje na ten temat zostały wyciszone.
I – Po raz kolejny widzimy jak Ameryka wspomaga rozwój nuklearny zagrożenie ze strony Związku radzieckiego.
AS – Kiedy mówi się o produkcji pocisków typu MIRV trzeba powiedzieć, że jest to ogromny krok do przodu w rozwoju technologii militarnej. Nie znam się na tym najlepiej ale umiejętność stworzenia takiego działa to potężna sprawa. My natomiast umożliwiliśmy im to. Zrobiliśmy to w sposób świadomy i celowy.
I – Podczas wojny w Wietnamie Związek Radzicki oraz wschodnioeuropejskie kraje dostarczali sprzęt militarny dla Północnego Wietnamu, gdzie nasi chłopcy byli zabijani . Czy mógłby pan to skomentować? Nasz udział w pomocy oraz handlu ze Związkiem Radzieckim i państwami satelitami w tym czasie?
AS – Nie ma wątpliwości, co do tego, że Sowieci byli głównymi dostawcami broni dla Północnego Wietnamu. Proszę pozwolić podać mi przykład. W trakcie lotów nad szlakiem Ho Chi Minh widziano ciężarówki i uznano je za ciężarówki amerykańskie. W istocie były to amerykańskie ciężarówki, ponieważ pochodziły z fabryki Gorkiego, a ta została zbudowana przez Henry’ego Forda. Więc tak naprawdę zaopatrywaliśmy obie strony podczas wojny z Wietnamem.
I – Czy dostawali jakieś materiały ze Stanów do produkcji tych samochodów?
AS –Tak, na początku lat 70-tych. Znam szczegóły dostaw amerykańskich dla fabryki Gorkiego w samym środku trwania wojny. Miały one na celu wsparcie przy produkcji samochodów wojennych używanych później przez Północny Wietnam.
I – A co jeśli chodzi o pożyczki, czy Stany Zjednoczone udzielały w tamtym czasie pożyczek dla Rosji?
AS – Tak, na początku lat 70-ych i potem w 1978 było to 40 miliardów dolarów. A były one spożytkowane przez Związek Radziecki na zakup materiałów przemysłowych ze Stanów. Które to potem przyczyniły się do stworzenia broni, używanej przeciwko nam w Wietnamie.
I – A co jeśli chodzi o dostarczanie towarów przez Rosyjskie statki dla Wietnamu?
AS – Spedycja to bardzo ciekawy przykład. Rosjanie posiadali wówczas 6,000 statków. Przeanalizowałem dane dotyczące ich technologii oraz silników, silników morskich typu Diesel. 60% statków było zbudowanych zagranicą, a 40% w Rosji według zachodnich projektów. Jeśli chodzi o silniki do statków typu diesel, 80% zostało wyprodukowanych na zachodzie, przez Burmeister & Wain w Kopenhadze i Szwajcarii, Fiata we Włoszech. A pozostałe 20% zostało zbudowane zgodnie z zachodnią technologią na licencji z zachodnimi korporacjami. Nie byłoby floty morskiej Związku Radzieckiego, gdyby nie pomoc z zachodu.
I – A co jeśli chodzi o budowę fabryki wodnej Kama?
AS – Została ona wybudowana w późnych latach 60-tych, początku 70-tych. Zaprojektowanie jej zlecono włoskiej firmie Fiat, której przewodniczący Giovanni Agnelli jest jednocześnie doradcą międzynarodowym Chase Manhattan Bank. To co przykuło moja uwagę, to to, że Fiat nie produkował komponentów do budowy samochodów. Wszystkie fabryki Fiata posiadają amerykańskie wyposażenie, które zostało sprowadzone w liczbie ok. 60/70% od głównych amerykańskich firm samochodowych. Być może Fiat był jedynie przykrywką do faktu, że pomagaliśmy Rosjanom budować największą na świecie fabrykę, ok. 66 mil kwadratowych, w trakcie wojny Wietnamskiej. Budowaliśmy dla Rosjan przy użyciu amerykańskiego wyposażenia największą fabrykę na świecie pod przykrywką Fiata.
I – A więc budowaliśmy ciężarówki, wojskowe samochody transportowe na potrzeby Południowego Wietnamu.
AS – Wiedzieliśmy, że fabryka Kamaz ma potencjał militarny. W 1972 powiedziałem o tym w „National Suicide” i w Miami Beach. Ta fabryka ma potencjał militarny. Wiedzieliśmy o tym. A dziś widzimy ciężarówki Kamaz w Afganistanie, zbudowane w fabryce Kamaz przez włoskie i amerykańskie firmy.
I – Czy po opublikowaniu tych wiadomości, odczuł pan jakieś naciski by wycofać książkę „National Suicide” i inne pana badania?
AS – Tak. Ponieważ mówiłem o potencjale militarnym fabryki Kamaz; o wprowadzeniu technologii MIRVdzięki komponentom Bryant Chucking Grinder, jak i wielu innych faktach z tym powiązanych.
I – Jakiego rodzaju działania spotkały pana i pana wydawcę w związku z książką „National Suicide”?
AS – Był wywierany wpływ na wydawcę, aby zaprzestał publikacji. On jednak nie poddał się presji. Jeśli chodzi o mnie to najpierw chciano abym wycofał się z publikacji. A potem, zamiast działań zwodniczych, stwierdzono w Instytucie Hoovera, że dopuściłem się plagiatu w III tomie „Western Technology”, które zostało opublikowane przez Uniwersytet Stanford. Oczywiście poprosiłem o wskazanie miejsc plagiatu i nikt nie był w stanie wskazać dwóch zdań, które byłyby plagiatem. Po czym wyjaśniłem, że przecież nie mogę dopuścić się plagiatu względem moich własnych książek. A potem w ciągu kolejnych lat okazało się, że kierunek moich badań nie był do końca zgodny z tym, co było by tam mile widziane. I w związku z tym w 1975 opuściłem Instytut Hoovera i stałem się niezależnym pisarzem. Mogę teraz publikować, to co chcę.
I – Czy wie pan o jakiś działaniach wywieranych na Instytut Hoovera, które miałyby powstrzymać wypuszczenie na rynek niewygodnych publikacji?
AS – Mogę podać jeden przykład. Chodzi o książkę Julius Epsteina „Operation Keelhoul”. Bardzo ważna pozycja. Dotyczyła traktowania rosyjskich więźniów wojennych w Niemczech po II Wojnie Światowej. Ta książka pozostawała w rękopisie przez wiele lat, a autor nie dostał pozwolenia na jej opublikowanie. Wiem o tym z pierwszej ręki od Juliusa.
I – Ale w końcu została wydana.
AS – Tak. Innym przykładem jest moja książka „Western Technology”, tom III, który przeleżał rok przed wydaniem. A to z kolei kosztuje ogromne pieniądze, żeby wstrzymać książkę przed wypuszczeniem na rynek. Bo chodzi o to, aby jak najszybciej dopuścić publikacje do sprzedaży, aby zaczęły zwracać się zainwestowane pieniądze. A moja książka przeleżała rok, z powodu swojej ówczesnej niepoprawności politycznej.

I – Przeprowadził pan bardzo ciekawa badania na temat Komisji Trójstronnej. Czy mógłby pan coś na temat powiedzieć?
AS – Komisja Trójstronna jest prywatną organizacją założoną przez Davida Rockefellera w 1973. Była finansowana głównie przez Fundacje Rockefellera, Kepplera, Forda, która była jedną z ważniejszych dawców. Jej głównym celem jest zachęcanie do rozmów w trzech regionach. Pośród trzystu członków jedna trzecia pochodzi ze Stanów, 1/3 z Japonii i 1/3 z Europy. To co udało mi się odkryć, to to, że działania Komisji są skoncentrowane wokół międzynarodowego komitetu bankowego w Nowym Jorku.
I - A jeśli chodzi o wpływ Komisji Trójstronnej na rząd Stanów Zjednoczonych? Wygląda na to, że w gabinecie i dziale administracyjnym Jimmiego Cartera jest wielu członków Komisji Trójstronnej.
AS – Wielu, to za mało powiedziane. Na 200 milionów ludzi w Stanach, jedynie 77 osób należy do Komisji. Naliczyłem osiemnaście osób w gabinecie. Okazuje się więc, że 1/3 amerykańskich członków Komisji Trójstronnej znajduje się w gabinecie Cartera. Pan Carter, Mendel, Brown, Bloomenthal, wszyscy są członkami. Zajmują wszystkie wyższe stanowiska, także w departamentach obrony. Podsumowując mamy tutaj 77 członków wybranych przez jedną osobę - Davida Rockefellera, szefa głównego General Chase Manhattan Bank, którzy zajmują kluczowe stanowiska w Waszyngtonie, w trakcie rządów Cartera.
I – Czy sugeruje pan, że tak naprawdę nie wybieramy rządu, że jest on wybierany przez tych „zza sceny”?
AS –No cóż, wystarczy spojrzeć na to kto sprawuje obecnie władzę. Pan Bush, Anders, Carter należą do Komisji.
I – W gazetach typu Newsweek, Times, US News World Report znajdujemy artykuły, w których jesteśmy zapewniani, że nie powinniśmy mieć żadnych obaw wobec Komisji Trójstronnej. Czy jest jakieś powiązanie między Komisją a głównymi mediami w Stanach?
AS – Tak, zwłaszcza w dziennikach. Na przykład redaktor naczelny czikagowskiego Sun Times, James Hoogy, jest członkiem Komisji. Dyrektor Timesa również. Dyrektor CBS. Jak widać na pewno Komisja ma wpływ na media.
I – Pewnie dlatego bagatelizują tam wpływ Komisji Trójstronnej na obecny rząd.
AS – Tak, swojego czasu zrobiłem komputerowy przegląd artykułów poświęconych Komisji, które ukazały się od 1973. Okazało się, że na świecie opublikowano ich zaledwie 73.
I – Jakie jest powiązanie między członkami Komisji Trójstronnej a organizacją Council of Foreign Relations?
AS – Council of Foreign Relations jest oczywiście starsza, założona w latach 20ych. Przeprowadziłem badania w których porównałem członków Komisji z członkami organizacji, ok. 50% nazwisk się pokryło.

Koniec transkryptu

Komentarz przeprowadzającego wywiad Stanleya Monteitha:
Wywiad ten przeprowadzono w 1980. Niedługo potem Anthony Sutton przestał występować publicznie. Na stronie 280 książki „With no apologies” („Bez przeprosin”) Goldwatera jest napisane: Komisja Trójstronna jest machiną opierającą się na kontrolowaniu międzynarodowego rynku bankowego i handlowego, która ma przejąć faktyczną władzę polityczną nad Stanami Zjednoczonymi.

I – Antony Sutton mieszka teraz w odosobnieniu, podobnie jak wiele innych osób, które udokumentowały działalność niewidzialnego rządu rządzącego naszym krajem. Żyje w obawie o swoje bezpieczeństwo. Ponieważ życie ludzi, którzy udokumentowali, że mamy niewidzialny rząd oraz to, że obie partie amerykańskie są rządzone przez tych samych ludzi, w istocie jest w niebezpieczeństwie.
Chciałem zaznaczyć, że od 1953 wszyscy sekretarze stanu byli członkami Council of Foreign Relations, jak również wszyscy niżsi sekretarze stanu, wszyscy szefowie CIA i rezerw federalnych. Z ostatnich dziewięciu prezydentów Stanów Zjednoczonych 6, możliwie nawet 7 było członkami Council of Foreign Relations, który to sprawuje faktyczną władzę w Stanach. Aby zrozumieć jak to wszystko się stało polecam nasze nagranie „The descentance of darkness” („Zstąpienie ciemności”). Mówi ono o powstaniu Rady, pochodzącej z tajnego stowarzyszenia, stworzonego przez Cecila Rhodesa w 1891, czyli z Grupy Okrągłego Stołu; oraz o Królewskiej Radzie ds. Zagranicznych w Anglii oraz British Common Wealth. Natomiast w ramach Council of Foreign Relations w Stanach załatwiane są interesy Okrągłego stołu i J.P. Morgan Banking.

Jeśli chcieliby państwo sprawdzić dokumenty na ten temat polecam fantastyczną książkę napisaną przez prof. Carrolla Quigley. Był on mentorem Billa Clintona, kiedy ten kończył uniwersytet w latach 60ych. Carroll Quigley był liberalnym profesorem uniwersyteckim. Wywarł ogromny wpływ na wielu swoich uczniów. Bill Clinton wspominał jego postać, kiedy został kandydatem demokratów. Przywołuje rok 1962, był wówczas studentem, usłyszał wezwanie Johna Kennediego do odpowiedzialności obywatelskiej, które było przedstawione i objaśnione przez prof. Carolla Quigly. W 1966 prof. Quigly napisał książkę „Tragedy & Hope. A history of the World in Our time” („Tragedie i nadzieje w historii współczesnej”). Opisywał w niej całą historię współczesną, poruszając min. takie tematy jak tajne stowarzyszenia, które zdominowały nasz rząd. Było to tak odkrywcze, że wkrótce cały nakład jak i wydawnictwo zostały wykupione. Następnie okazało się, że ktoś, kto pracował dla nowego właściciela zniszczył matryce książki. Jeśli wątpią państwo w to, co mówię, mamy dostępne dokumenty profesora z George Town University, do których dotarliśmy w latach 90ych. Mamy również wywiad z profesorem, w którym mówi o zniszczeniu matrycy i o tym jak nie dopuszczono do ponownej publikacji książki, mimo iż był na nią popyt na całym świecie. Jest to dostępne w naszym zestawie „Secret Goverment” wydanym przez nasze radio „Liberty”. Council of Foreign Relations nie jest jedynym tajnym stowarzyszeniem, które zmienia wolne amerykańskie społeczeństwo w społeczeństwo komunistyczno-faszystowskie. O tym mowa w naszych nagraniach: „Inside of the brotherhood of darkness” oraz „The true story of murdering…”.

Ameryka znajduje się w poważnych kłopotach. Czy nie zdążyli państwo jeszcze zauważyć, że nie ma tak naprawdę znaczenia, która partia, republikanie czy demokraci, są u władzy. Prowadzona jest bowiem ta sama polityka krajowa i zagraniczna. Jeśli przeczytają państwo książkę „With no apologies” na stronie 271 stoi napisane, że od późnych lat 40ych było 4 prezydentów republikanów, 3 demokratów aż do 1979 kiedy powstała książka. Przez następne 7 lat rządów Eisenhauera, bez względu czy u sterów stali republikanie czy demokraci, polityka zagraniczna pozostała niezmienna. Jeśli przeczytają państwo książkę prof. Quigly, na stronie 247/248 stoi, że tak naprawdę można głosować, ale nic się nie zmieni. I tak będzie prowadzona ta sama polityka.

Prof. Quigly na stronie 324, w książce „Tragedy & Hope”, której matrycę zniszczono i odmówiono wznowienia nakładu, mówi, że światowe banki centralne pracują nad stworzeniem systemu pozwalającego kontrolować rządy, a te z kolei będą kontrolować ludzkość. Prawdziwy cel obecnych wydarzeń to stworzenie rządu światowego, nowego porządku gospodarczego i nowej formy duchowości. Za tym wszystkim co wydaje się dziś oczywiste, działają ciemne siły. A my jesteśmy zaangażowani w duchową walkę.
Frag. z listu do Efezjan 6:12 13. : „Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich. Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko.”
Szanowni państwo siły rządzące Council of Foreign Relations, Komisją Trójstronną, stowarzyszeniami takimi jak: Bilderberg, Masoni, Scull & Bones, Radą Rezerw Federalnych, światowymi banki centralnymi, są siłami zła, siłami ciemności. Organizacje te finansowały komunizm od jego początków, finansowały Hitlera, wojny w Korei, w Wietnamie, a obecnie wspierają rozwój potencjału militarnego Chin.

Czy Ameryka przetrwa jako wolny kraj? Tylko jeśli jej mieszkańcy zgodnie połączą się i będą brali świadomy udział w życiu politycznym. Trzeba zrozumieć, że chodzi tu o walkę duchową. Trzeba przypomnieć sobie, że kiedyś Ameryka była wolnym krajem katolickim. A potem straciliśmy tą wolność. Abraham Lincoln powiedział w Illinois w 1840: „Do jakiego stopnia powinniśmy się spodziewać zagrożenia? Jak powinniśmy się przed nim chronić? Czy powinniśmy się spodziewać jakiś gigantów transatlantyckich, które przejdą przez ocean i zdmuchnął nas z powierzchni? Nigdy, żadne europejskie armie, azjatyckie i afrykańskie, nawet jeśli będą miały Boanpartego jako dowódcę nie będą w stanie napić się wody w Ohio, ani postawić stopy w Blue Ridge. A więc w jakiej mierze powinniśmy się spodziewać niebezpieczeństwa? Odpowiadam, jeśli kiedykolwiek nas dotknie, to my sami je spowodujemy, nie będzie ono pochodzić z zewnątrz. Jeśli dojdzie do zniszczenia, to my sami będziemy jego sprawcą. Jako wolny naród będziemy żyć po wieczne czasy, albo zginiemy przez samobójstwo”.

Wojna na sprzedaż. Załącznik nr.1 Rosja 1920-1930
http://www.prisonplanet.pl/polityka/wojna_na_sprzedaz,p1229697349
Wojna na sprzedaż. Załącznik nr.2 Rosja 1929-1945
http://www.prisonplanet.pl/polityka/wojna_na_sprzedaz,p109945507
Wojna na sprzedaż. Załącznik nr.3 Rosja 1945-1965
http://www.prisonplanet.pl/polityka/wojna_na_sprzedaz,p178365753


http://www.prisonplanet.pl/polityka/wojna_na_sprzedaz_wywiad,p1279254936

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 28 lut 2011, 18:28 
Można przypomnieć dla niedowiarków owych teorii spiskowych pewne "drobne" zdarzenie :w czasie anschlusu Austrii SS schwytała i wzięła w areszt barona Louisa von Rotchsilda takiego prominentnego żydka jak sie patrzy ,sam Himmler brał osobiscie w tym udział i co się stało??Po roku go wypuscili może za kaucją :twisted: ,ale myśle że bez nawet tego !
I tak to jest z tą całą antysemicką ideologią:maluczkich grzebią żywcem w piachu lub puszczają przez komin ,a prominentów wypuszczają na wolno!



Na górę
   
 
 
Post: 02 mar 2011, 21:37 
Offline
Grand Elect Mason * 14th Degree
Grand Elect Mason * 14th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 07 gru 2009, 21:34
Posty: 1401
Lokalizacja: Wrocław....
Płeć: mężczyzna
wklejam to tutaj:

Bezpłatne autostrady czyli jak Hitler drukował pieniądze

Przywoływanie doświadczeń III Rzeszy wydaje się z pewnością rzeczą wysoce niestosowną i takie wrażenie, zwłaszcza w Polsce, jest z całą pewnością zrozumiałe i uzasadnione.

Gehenna narodu polskiego w czasie II wojny światowej jest jeszcze otwartą, niezabliźnioną raną. Uważam jednak, że w poszukiwaniu rozwiązań naszej tragicznej sytuacji w jakiej znaleźliśmy się w wyniku niemieckiej agresji i następującej po niej bolszewickiej okupacji, która tak naprawdę trwa do dziś, należy zejść nawet do piekła i diabła spytać o radę.

Jak ogólnie wiadomo, historię piszą zawsze zwycięzcy. Tak jest także w tym przypadku.

Dużo wiemy o przebiegu samej wojny, trochę o zaprowadzaniu porządku powojennego ale prawie nic o przyczynach. To co nas powinno szczególnie zainteresować a co było jedną z najważniejszych przyczyn wybuchu wojny była polityka ekonomiczna III Rzeszy.

Gdy Hitler doszedł do władzy, dzięki poparciu finansowemu wielkiego kapitału i finansjery międzynarodowej, kraj był kompletnie zniszczony. Traktat Wersalski narzucił Niemcom drakońskie warunki spłaty reparacji wojennych. W praktyce, Niemcy miały zwrócić wszelkie koszty związane z prowadzeniem wojny wszystkim uczestniczącym w konflikcie państwom. Tym zwycięskim oczywiście.

Całkowita wysokość tych odszkodowań ocenia się na trzykrotność wszystkich istniejących w Niemczech własności.

Spekulacja na marce spowodowała jej upadek doprowadzając do inflacji jakiej świat przedtem nie znał. Taczka banknotów o wartości 100 miliardów marek starczała na bochenek chleba. Kasa państwa była pusta, niezliczone ilości domów, mieszkań, gospodarstw została zajętych przez banki i przeszły w ręce spekulantów. Warunki życia stały się opłakane. Nic podobnego nie wydarzyło się tam nigdy. Zniszczenie pieniądza pozbawiło ludność wszelkich oszczędności, spowodowało upadek jakiejkolwiek działalności gospodarczej i gospodarki jako całości. Sytuację pogarszał dodatkowo Wielki Kryzys, który z Wall Street rozlał się na cały kapitalistyczny świat. Tak mniej więcej wyglądała sytuacja. Niemcom nie pozostawało więc nic innego jak umrzeć z głodu albo zerwać się z pęt finansowych oprawców.

Naziści po dojściu do władzy przeciwstawili się kartelowi banków międzynarodowych zaczynając „drukować” własny pieniądz. Za wzór posłużył tutaj Abraham Lincoln, który sfinansował wojnę drukowanymi przez rząd dolarami zwanymi „Greenbacks”. Wydać się to może paradoksalne ale niemiecki bank centralny, który z definicji był uprawniony do emisji pieniądza był tak jak inne banki „narodowe” w rzeczywistości instytucją prywatną. Coś takiego ma miejsce także dziś, starczy spojrzeć na największego drukarza dolarów – FED.

Hitler rozpoczął swój program kredytu narodowego opracowując plan robót publicznych. Projekty, które miały być finansowane z tego źródła obejmowały budowę infrastruktury przeciwpowodziowej, remonty budynków użyteczności publicznej, budowę nowych domów, dróg, mostów, kanałów i infrastruktury portowej. Słowem wszystko co miało służyć dobru wspólnemu i było warunkiem rozwoju kraju znalazło się w orbicie zainteresowań programu (mam nieodparte wrażenie, że nasz kraj znajduje się obecnie w podobnej sytuacji). Koszt tych projektów został ustalony na miliard jednostek waluty narodowej. Miliard banknotów nie podlegających inflacji zwanych Certyfikatami Pracowniczymi Skarbu. Ten pieniądz, emitowany bezpośrednio przez rząd nie miał pokrycia w złocie lecz jego parytetem było wszystko co posiadało konkretną wartość. W praktyce certyfikat był pokwitowaniem wystawionym za roboty wykonane dla rządu.

Hitler mówił: „Za każdą wydrukowaną markę żądaliśmy równowartość jednej marki w postaci wykonanej pracy lub wyprodukowanego towaru.” Pracownicy wydawali potem te certyfikaty nabywając inne towary i usługi, tworząc w ten sposób miejsca pracy dla innych.

W praktyce naziści znacjonalizowali system bankowy odzyskując suwerenność monetarną. Odebrali prywatnym bankierom przywilej tworzenia pieniądza. Emisja pieniądza pozbawionego już na starcie obciążenia długiem, pieniądz który służył finansowaniu robót publicznych, tworzył miejsca pracy, popyt i podaż na produkowane towary zapobiegała skutecznie powstawaniu długu publicznego.

Oznaką głupoty i ekonomicznej ignorancji jest mówienie, że nie można wybudować np. drogi bo nie ma pieniędzy. To obecny, lichwiarski system każe nam wierzyć, że gdzieś tam jest jakiś Marcin Golden, który posiadając szkatułę ze złotem jako jedyny ma prawo drukować pieniądze, które następnie pożyczy nam na duży procent. Pieniądze są jedynie jednostką miary wartości. W momencie gdy ktoś posiada materiały i możliwości do przetworzenia to już można emitować pieniądze będące ekwiwalentem wykonanej pracy. Hitler połączył pieniądz z pracą uruchamiając w ten sposób samo nakręcający się mechanizm prosperity i rozwoju ekonomicznego.

Dzisiejszy system lichwy sam wymusza i projektuje cykle ekonomiczne. Zawsze jednak na swoją korzyść. Efektem tych radosnych działań jest coraz większe zadłużanie się państw i poszczególnych obywateli.Emisja pieniądza, który nie jest już oparty na żadnym praktycznie parytecie a powstaje jako dług jednym kliknięciem myszki pozostawiona jest w rękach prywatnych. Konsekwencją tego jest praktyczna prywatyzacja polityki, gdzie kukiełki wystawione na widok publiczny przez posiadaczy drukarek do pieniędzy udają, że strasznie się o nas, obywateli martwią.

W ciągu zaledwie dwóch lat problem bezrobocia w Niemczech został zlikwidowany i kraj stanął na nogach. Posiadał własny pieniądz, solidny, stabilny i nie obciążony długiem, zero inflacji. Ceny stabilne, płace adekwatne do pracy, brak długów czyli brak zależności od bankierów. I to w momencie gdy miliony osób w USA i innych państwach opanowanych przez system Wielkiej Lichwy było bez pracy i żyło z zasiłków. Był to jednym słowem system zbyt niebezpieczny dla prywatnych twórców pieniądza z powietrza, bo gdyby rozprzestrzenił się na inne kraje oznaczałby nieuchronna zagładę Marcinów Goldenów (znowu jakoś dziwnie przychodzi mi na myśl nasz kraj, gdzie eksport złotej, szlacheckiej wolności był zagrożeniem dla zamordystycznych monarchii otaczających Rzeczpospolitą).

Niemcom udało się odbudować wymianę z zagranicą mimo odmowy kredytowania przez banki międzynarodowe. W marcu 1933 roku, a więc zanim ruszył jeszcze nazistowski program naprawy finansów, żydostwo światowe wypowiedziało otwartą wojnę ekonomiczna z Niemcami. Biorąc pod uwagę wpływy Żydów na finanse i bankowość łatwo zrozumieć trudności jakie napotykał handel zagraniczny. Niemcy obeszli to jednak tworząc system wymiany barterowej towarów i usług omijając w ten sposób wrogie instytucje finansowe. System miał ponadto tę zaletę, że nie tworzył deficytu handlowego i zadłużenia. Jednym z pomników tego eksperymentu gospodarczego jest istniejąca do dziś sieć bezpłatnych autostrad.

Na stalinowskim procesie w 1938 roku jeden z oskarżonych, C.G. Rakowski, bliski współpracownik Lwa Dawidowicza Bronstaina (vel Trocki), powiedział: „Hitler przywłaszczył sobie przywilej produkowania pieniędzy, nie tylko tego fizycznego ale także tego finansowego. Przywłaszczył sobie nietykalny mechanizm falsyfikacji i zaprzągł go do pracy dla dobra państwa… Jeśli ta sytuacja rozprzestrzeniłaby się i zainfekowała także inne państwa to możecie sobie wyobrazić kontrrewolucyjne konsekwencje.”

Istnienie Wielkiej Lichwy zależy od emisji pieniądza pożyczanego państwom potrzebującym kapitału. Polityka Hitlera oznaczała ich zgubę.

Myślę, że można znaleźć wiele analogii między dzisiejszą sytuacją naszego kraju a Niemcami z 1933 roku. Pytanie tylko, czy znajdzie się w końcu w Polsce polityk umiejący zliczyć do trzech, który będzie potrafił wyciągnąć wnioski i wprowadzić je w życie. Obecny rząd ani przyszły, najprawdopodobniej pisowski, nie gwarantuje absolutnie żadnych zmian. Dlatego wszelkie walki toczone o dostęp do konfitur są jedynie podrygami zaślepionych rządzą władzy kukiełek. Z interesem narodowym nie mają nic, absolutnie nic wspólnego.

Autor i źródło: http://spiritolibero.blog.interia.pl/
http://wolnemedia.net/gospodarka/bezpla ... pieniadze/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 02 mar 2011, 23:58 
Mogę zapronowac tylko jedno:zamiast siedziec bezustannie przed kompem i wklejać cytaty z jakis lepszych lub gorszych stron to udajcie sie czasem do biblioteki i przeczytajcie sobie pare poważnych książek historycznych z tego okresu .
Pisarzy rzetelnych nie brakuje nawet w Niemczech trzeba tylko umiec sobie ich wyszukać !No czasami moga oni ulegac propagandzie goebelsowskiej ,ale od korygowania tego są przypisy od porządnego wydawcy książki ,który ją wydaje!

Podam tu dwa przykłady o tej "cudownej" ekonomii i ciekawy jestem jak do tego sie odniesiecie:
1. Autostrady : nie zostały wybudowane ,bo zwyczajnie zabrakło na nie bedących w dyspozycji sił i środków ,gdyż te zostały wykorzystane do budowy linii Zygfryda w roku 1938 zgodnie z wolą Hitlera ,ta linia obrony plus kilkanaście niepełnych dywizji miały zatrzymac Fracuzów uderzających z zachodu ,kiedy armia niemiecka atakowała by Polskę,sic to był priorytet w tym czasie !
2.
I tu posłuże sie cytatem z w.w. postu :
"W praktyce naziści znacjonalizowali system bankowy odzyskując suwerenność monetarną. Odebrali prywatnym bankierom przywilej tworzenia pieniądza. Emisja pieniądza pozbawionego już na starcie obciążenia długiem, pieniądz który służył finansowaniu robót publicznych, tworzył miejsca pracy, popyt i podaż na produkowane towary zapobiegała skutecznie powstawaniu długu publicznego."
To teraz nasuwa sie pytanie skoro było tak dobrze to skąd od roku 1933 rosły z roku na rok ceny i rząd Niemiecki stawał sie powoli niewypłacalny ,a od bankructwa uratowało go tylko pare anschlusów :Austrii i potem całej Czechosłowacji !
A potem to była już wojna:nałożenie stałych cen na przemysł zbrojeniowy i rabowanie czego sie da aż do końca!
Nie wystarczy ??To inny przykład o tzw. historykach:
James Irving jest naiwny w swoich osądach typu ,że Hitler nie wiedział nic o zagładzie Żydów i myslę ,że do każdego historyka należy podchodzić z dużym dystansem !Stosowanie tzw "wybielaczy " i zwykłych klapek na oczy przez prominentów było bardzo powszechne w owych ciężkich czasach ,a dzisiaj tez jest ,no nie???Irving jakby o tym zapominał ,a juz na pewno nie uwzględnił całości obrazu!



Na górę
   
 
 
Post: 03 mar 2011, 15:05 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
Agent MI5. Jego imie to Mussolini, Benito Mussolini.
guardian.co.uk

Obrazek

Odtajnione dokumenty ujawniają początki działalności włoskiego dyktatora, który wystartował w polityce w 1917 roku z pomocą Brytyjczyków. Od MI5 dostawał cotygodniowo wsparcie finansowe wysokości 100 funtów.


Historia pamięta Benito Mussoliniego jako włoskiego dyktatora oraz założyciela koalicji państw osi, który rządził krajem poprzez terror i stworzył katastrofalny sojuszu z hitlerowskimi Niemcami. Ale wcześniej nieznany obszar Curriculum Vitae Mussoliniego wyszedł na światło dzienne tj. jego kariera jako brytyjskiego agenta.

Materiały archiwalne wykazały, że Mussolini rozpoczął karierę w polityce w 1917 roku z pomocą finansową wysokości 100 funtów tygodniowo od MI5. Dla brytyjskiej agencji wywiadu, musiał się wydawać dobrą inwestycją. Mussolini, w tym czasie 34-letni dziennikarz, nie tylko zachęcał aby Włochy nadal walczyły u boku aliantów w I wojnie światowej, publikując propagandę w swojej gazecie, był też skłonny wysłać wojsko aby "namówić'' protestujących przeciw wojnie aby wrócili do swoich domów.

Płatności dla Mussoliniego zostały zatwierdzone przez sir Samuel Hoare, posła i człowieka MI5 w Rzymie, który miał w tym czasie pod swoim dowództwem 100 brytyjskich oficerów wywiadu we Włoszech. Historyk Cambridge Peter Martland, który odkrył szczegóły porozumienia zawartego z przyszłym dyktatorem, powiedział: "po wycofaniu się Rosji objętej rewolucją, w Wielkiej Brytanii najmniej wiarygodnym sojusznikiem w wojnie w tym czasie były Włochy, . Mussolini był opłacany sumą 100 funtów tygodniowo od jesieni 1917 r. co najmniej przez rok, aby utrzymać kampanię pro-wojenną. 100 funtów w tamtym czasie ma równowartość około 6000 funtów na tydzień dzisiejszy".

Hoare, o którym mowa przy rekrutacji, później został mianowany Lordem Templewood. W jego zapiskach/wspomnieniach rekrutacyjnych z 1954 roku wspomina rekrutację Mussoliniego, jednak Martland dotarł do szczegółów dotyczących płatności, podczas badania dokumentacji Hoarea.

Oprócz utrzymania druku w Il Popolo d'Italia, gazecie którą redagował Mussolini, “Duce” powiedział Hoare-owi, że pośle włoskich weteranów wojskowych do bicia protestujących w Mediolanie, które to jednostki stały się później podstawą faszystowskich jednostek tj “czarnych koszul”.

"Ostatnią rzeczą jaką chciała Wielka Brytania były pro-pokojowe strajki, które zatrzymywały pracę w fabrykach w Mediolanie. To było naprawdę dużo pieniędzy, na opłacanie człowieka, który był w tym czasie dziennikarzem, ale w porównaniu z czterema milionami funtów, jakie W. Brytania wydawała codziennie na wojnę, była to mało istotna suma", powiedział Martland.

"Nie mam na to dowodów, ale podejrzewam, że Mussolini, który był znanym kobieciarzem, także wydał sporo pieniędzy na swoje kochanki."

Po zawieszeniu broni, Mussolini zaczął dochodzić do władzy, wspomagany przez oszustwa wyborcze i przemoc “czarnych koszul” doprowadził do utworzenia faszystowskiego rządu na przestrzeni lat 20-tych.

W 1935 roku jego ambicje kolonialne w Afryce, doprowadziły go do ponownych kontaktów z jego starym pracodawcą. W tym czasie Hoare był brytyjskim ministrem spraw zagranicznych. Hoare podpisał pakt Hoare-Laval, który dał kontrolę Włochom nad Abisynią (później Etiopią).

"Nie ma powodu, by sądzić, że dwaj mężczyźni byli przyjaciółmi, chociaż Hoare miał trwały związek ze sprawami Włoch," powiedział Martland, którego badania zostały zawarte w książce Christophera Andrew'sa “MI5, Defence of the Realm”, która została opublikowana w Wielkiej Brytanii.

Niepopularność paktu Hoare-Laval w Wielkiej Brytanii zmusiła Hoarea do dymisji. Mussolini, w międzyczasie, zbudował nową siłę kolonialną do sojuszu z Hitlerem, wchodząc do drugiej wojny światowej w 1940 roku, tym razem jako przeciwnik aliantów.

Po inwazji wojsk sprzymierzonych we Włoszech w 1943 roku Mussolini został pozbawiony władzy, a dwa lata później zabity wraz ze swoją kochanką, Clarą Petacci, przez włoskich partyzantów podczas ucieczki do Szwajcarii.

Martland dodał: "Mussolini zakończył swoje życie wisząc do góry nogami w Mediolanie, ale historia nie była przychylna także dla Hoare, potępionego obok Neville Chamberlaina za zaspokajanie żądań faszystów.


http://www.prisonplanet.pl/polityka/agent_mi5_jego_imie_to,p619543350

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 04 mar 2011, 21:48 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
Wall Street i dojście do władzy Hitlera. #1
prisonplanet.pl
Polska
2011-03-04

Obrazek

Aby zrozumieć co naprawdę wydarzyło się w historii Polski na przestrzeni ostatnich 70 lat musimy cofnąć się do czasów przed II wojną światową. Po “wielkiej depresji” lat 20-30 do władzy w Niemczech dochodzi Adolf Hitler. Ustanawia nowy porządek, odbudowuje gospodarkę, buduje na ówczesne czasy największą machinę wojenną na świecie i w konsekwencji rozpoczyna II wojnę światową. Dalszą część historii można przeczytać w większości książek historycznych traktujących o tych czasach. To co jest kompletnie pominięte w książkach historycznych to odpowiedź na pytanie: jak to było możliwe, i skąd Hitler miał fundusze na swoje działania? W tym artykule na podstawie książki Antonyego C. Suttona postaramy się odpowiedzieć na to pytanie.


Antony Sutton. “Wall Street i dojście do władzy Hitlera.” (ang. “Wall Street and the rise of Hitler”)

“Przygotowania do wojny w Europie przed i po 1933 roku w dużej mierze były możliwe dzięki wsparciu finansowemu płynącemu z Wall Street – co zaowocowało powstaniem niemieckich karteli – oraz technologicznemu ze strony przemysłu amerykańskiego (nazwy konkretnych firm pojawią się wielokrotnie na kartach tej książki), czego skutkiem stała się potęga Wehrmachtu. Jakkolwiek to wsparcie jest określane jako „incydentalne” lub wynikające z „krótkowzroczności” amerykańskich przedsiębiorców, dowody zgromadzone przez autora i przedstawione poniżej sugerują, że przynajmniej do pewnego stopnia było ono przemyślaną działalnością ze strony amerykańskich biznesmenów...”

“...Amerykański przemysł i instytucje finansowe odegrały kluczową rolę w przygotowaniu Niemiec do wojny przed 1940 rokiem. Z pewnością odcisnęły one piętno na niemieckim potencjale wojskowym. Dla przykładu, w 1934 roku Niemcy wyprodukowały zaledwie 300 000 ton paliwa pochodzącego z przerobu ropy naftowej i niespełna 300 000 ton benzyny syntetycznej; resztę trzeba było importować. Tymczasem dziesięć lat później, pod koniec II wojny światowej, dzięki transferowi nowoczesnych technologii wytwarzania syntetycznej benzyny z węgla ze Standard Oil do IG Farben, Niemcy wyprodukowały około 6,5 miliona ton paliwa – z czego aż 85% (5,5 miliona ton) to było paliwo syntetyczne wytwarzane na podstawie opatentowanej przez Standard Oil technologii wodorowania węgla. Co więcej, kontrolę nad produkcją benzyny syntetycznej w Niemczech sprawował Braunkohle-Benzin AG, przedsiębiorstwo zależne od IG Farben, a sam kartel Farben otrzymał w 1926 roku substancjalne wsparcie finansowe ze strony kapitału amerykańskiego...”

“... Traktat wersalski po I wojnie światowej nałożył na pokonane Niemcy obowiązek wypłacenia ogromnych reparacji wojennych. Te ciężary ekonomiczne – prawdziwa przyczyna frustracji niemieckiego społeczeństwa a w konsekwencji rosnącej popularności Hitlera – zostały wykorzystane przez międzynarodową finansjerę do swoich własnych celów. Plan Dawesa a następnie Plan Younga dotyczące redukcji długu i rozłożenia go na raty, przewidywały możliwość udzielania niemieckim kartelom kredytów na warunkach korzystnych dla amerykańskich banków. Obydwa plany zostały skonstruowane przez bankierów, którzy dla własnych korzyści manipulowali opracowującymi je komisjami. Choć formalnie w skład komisji wchodzili międzynarodowi eksperci, w rzeczywistości obydwa plany zostały zaaprobowane i wprowadzone w życie przez rząd amerykański...”

...Kim byli owi międzynarodowi bankierzy, którzy wchodzili w skład komisji reparacyjnych?
W komisji Dawesa Stany Zjednoczone reprezentowali polityk i finansista Charles Dawes oraz Owen Young, prezes General Electric Company. W 1924 roku międzynarodowej komisji ekspertów przewodniczył Dawes. W 1929 roku ta rola przypadła Owenowi Youngowi, który reprezentował holding finansowy JP Morgan, a któremu sekundowali zastępcy: T.W. Lamont, partner Morgana, oraz T.N. Perkins, bankier również powiązany z JP Morgan. Innymi słowy, delegacja amerykańska była, jak to zauważył C. Quigley (w książce “Tragedy and Hope”), delegacją imperium finansowego JP Morgan, wykorzystującą autorytet i powagę państwa do wcielenia w życie korzystnego dla banku planu finansowego.“

“Równie interesującymi postaciami są eksperci po stronie niemieckiej. W 1924 roku był to Hjalmar Schacht, prezes Reichsbanku (Banku Rzeszy) oraz Carl Melchior, bankier. W 1928 jednym z delegatów został A. Voegler z koncernu stalowego Stahlwerke Vereinigte. Mówiąc wprost, dwa znaczące kraje na arenie międzynarodowej – Stany Zjednoczone i Niemcy – reprezentowane były z jednej strony przez bankierów JP Morgan, a z drugiej przez Schachta i Voeglera, którzy odegrali istotną rolę w dojściu Hitlera do władzy i w niemieckich zbrojeniach...”

“Konkretny przykład międzynarodowej finansjery działającej potajemnie, by manipulować systemami polityczno-ekonomicznymi, można znaleźć, gdy się prześledzi powstawanie karteli w Niemczech. Trzy największe kredyty, jakich na Wall Street udzielono niemieckim przemysłowcom w latach 20., jeszcze na warunkach określonych w Planie Dawesa, przyniosły zysk trzem kartelom, które w późniejszym okresie aktywnie wspierały marsz Hitlera i nazistów do władzy. Amerykańscy finansiści zasiadali w radach nadzorczych dwóch z trzech wspomnianych karteli. James Martin opisuje to następującymi słowami: „Kredyty na odbudowę przemysłu stały się narzędziem wykorzystanym do przygotowania II wojny światowej, a nie budowanie pokoju po I wojnie światowej”.(James Stewart Martin, All Honorable Men, (Boston: Little Brown and Company, 1950), s. 70)”

Wysokość pożyczek udzielonych niemieckim kartelom przez syndykat instytucji finansowych z Wall Street wygląda następująco:

Obrazek

“Analizując wszystkie przyznane Niemcom pożyczki1 można zauważyć, że niemieckimi reparacjami zajmowało się kilka zaledwie instytucji finansowych. Trzy banki inwestycyjne – Dillon, Read & Co., Harris, Forbes & Co. oraz National City Company – udzieliły niemal trzy czwarte całkowitej wielkości pożyczek i zgarnęły większość zysków.”

Obrazek

“W drugiej połowie lat 20. dwa niemieckie koncerny IG Farben (przemysł chemiczny) i Vereinigte Stahlwerke (hutnictwo i przemysł stalowy) zdominowały kartele, które powstały w Niemczech dla wykorzystania amerykańskich pożyczek. Chociaż firmy miały pozycję monopolistyczną w wytwarzaniu dwóch lub trzech podstawowych produktów w swoim segmencie rynku, udało im się – kontrolując ich sprzedaż – podporządkować sobie pozostałe przedsiębiorstwa wchodzące w skład kartelu. IG Farben (Wspólnota Interesów Przemysłu Farbiarskiego) dostarczała na rynek podstawowe chemikalia używane przez inne zakłady chemiczne, więc prawdziwej ekonomicznej potęgi tego koncernu nie można mierzyć jedynie w jego potencjale produkcyjnym. Analogicznie, Vereinigte Stahlwerke (Zjednoczenie Zakładów Stalowych – największe konsorcjum hutnicze w Niemczech) dostarczało więcej surówki hutniczej niż wszystkie inne niemieckie huty i stalownie łącznie, ale w kartelu producentów żelaza i stali miało jeszcze silniejszą pozycję, niż wynikałoby to z udziału w globalnej produkcji. Jednak warto przytoczyć dane dotyczące poziomu produkcji, gdyż najlepiej świadczą one o znaczeniu obu koncernów dla niemieckiej gospodarki.”

Obrazek

“Zarówno IG Farben jak Vereinigte Stahlwerke produkowały smołę pogazową i azot, które mają pierwszorzędne znaczenie przy wytwarzaniu materiałów wybuchowych; i to właśnie zaowocowało kooperacją obu koncernów. IG Farben miała w Niemczech monopolistyczną pozycję w produkcji i sprzedaży wytwarzanego chemicznie azotu, ale zaledwie 1% udziału w produktach uzyskiwanych w procesie koksowania. Zawarto porozumienie, na mocy którego filie IG Farben specjalizujące się w produkcji materiałów wybuchowych zamawiały benzen, toluen oraz produkty destylacji smoły pogazowej w zakładach Vereingte Stahlwerke i na warunkach przez nie dyktowanych, podczas gdy produkcja materiałów wybuchowych w Vereingte Stahlwerke odbywała się w oparciu o dostawy azotanów z IG Farben i na warunkach drugiego kartelu. Dzięki temu systemowi wzajemnych powiązań, współpracy i współzależności, w latach 1937-38, w przededniu II wojny światowej, Vereingte Stahlwerke i IG Farben wytwarzały 95% materiałów wybuchowych produkowanych w Rzeszy. Było to możliwe dzięki potencjałowi niemieckiego przemysłu, zbudowanego dzięki amerykańskim kredytom i w pewnej mierze przy wykorzystaniu amerykańskich technologii.”

“Współpraca między IG Farben a Standard Oil przy produkcji paliwa syntetycznego z węgla dała IG Farben monopol na produkcję benzyny w Niemczech w czasie II wojny światowej. Niemal połowa wysokooktanowej benzyny w 1945 roku pochodziła bezpośrednio z IG Farben, podczas gdy druga część wytwarzana była przez zakłady kooperujące z kartelem.”
“Podsumowując, jeśli idzie o benzynę syntetyczną i materiały wybuchowe (dwa niezbędne elementy współczesnych działań wojennych) losy II wojny światowej spoczywały „w rękach” dwóch konsorcjów powstałych dzięki amerykańskim kredytom na warunkach określonych w Planie Dawesa.”

Obrazek

“Podsumowując, amerykańskie spółki powiązane z międzynarodowymi bankami inwestycyjnymi imperiów finansowych Morgan-Rockefeller miały swój udział w rozwoju nazistowskiego przemysłu – ale trzeba z tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że nie dotyczyło to większości niezależnych amerykańskich przedsiębiorców. General Motors, Ford, General Electric, DuPont i kilka innych firm amerykańskich, którym można zarzucić bliskie związki z Trzecią Rzeszą i pozytywny wpływ na rozwój jej przemysłu –wszystkie, poza Ford Motor Company – kontrolowane były przez elitę Wall Street: JP Morgan, Rockefeller Chase Bank i w mniejszym stopniu bank Warburg Manhattan. Ta książka nie jest oskarżeniem całego amerykańskiego świata przemysłu i finansów. Oskarżenie skierowane jest pod adresem samego „wierzchołka” – tych firm kontrolowanych przez wybrane instytucje finansowe, Banku Rezerw Federalnych, Banku Rozrachunków Międzynarodowych i całego systemu międzynarodowych układów i karteli, które usiłują kontrolować ogólnoświatową politykę i gospodarkę.”

Oglądaj dalej: Film: Wojna na sprzedaż. Wywiad z A.C. Suttonem.
Czytaj dalej: Wojna na sprzedaż. Załącznik nr.1 Rosja 1920-1930
Czytaj dalej: Wojna na sprzedaż. Załącznik nr.2 Rosja 1929-1945
Czytaj dalej: Wojna na sprzedaż. Załącznik nr.3 Rosja 1945-1965


http://www.prisonplanet.pl/polityka/wall_street_i_dojscie_do,p776728999

Cytuj:
Plan Dawesa i Younga.

Traktat Wersalski narzucił po zakończeniu I wojny światowej wysokie reparacje wojenne na pokonane Niemcy. Ich roczna wysokość miała wynosić 132 miliardy marek, co stanowiło blisko jedną czwartą całkowitego niemieckiego eksportu w 1921 roku. Było to powodem bardzo ciężkiej sytuacji ekonomicznej w tym kraju, co później doprowadziło także do łatwiejszej akceptacji hitleryzmu przez zubożone społeczeństwo niemieckie. Jak się okazało wypłacanie tak wysokich reparacji przez Niemcy było w praktyce niewykonalne. Tym niemniej międzynarodowi bankierzy, którzy wcześniej świetnie zarobili na I wojnie światowej, również teraz postanowili wykorzystać swoją szansę przez zrealizowanie planu zyskownych pożyczek dla pokonanych Niemiec.


Do tego celu posłużono się autorytetem rządu USA, bo choć strona techniczna całego przedsięwzięcia nie była przezeń formalnie zatwierdzona, to faktycznie cały plan uzyskał jego aprobatę ([1] str. 23). W 1924 roku utworzono międzynarodową grupę ekspertów pod przewodnictwem amerykańskiego bankiera Charlesa G.Dawesa, której zadaniem miało być opracowanie skuteczniejszego programu płatności reparacji wojennych przez Niemcy. W wyniku prac tej grupy powstał tzw. Plan Dawesa, który jak podsumował prof. Carroll Quigley był w istocie "dziełem J.P.Morgana" i polegał między innymi na zrealizowaniu serii zagranicznych pożyczek dla gospodarki niemieckiej w wysokości ponad 800 milionów dolarów. Zyski z tych pożyczek zostały użyte w latach 1920-tych do budowy karteli przemysłowych stanowiących podstawę gospodarki Trzeciej Rzeszy ([1] str. 24).

Drugim, kluczowym reprezentantem ze strony USA w pracach owej grupy był Owen Young , prezydent "General Electric Company", kontrolowanego przez J.P.Morgana. Znaczącą rolę w zrealizowaniu Planu Dawesa ze strony niemieckiej odegrał także Hjalmar Schacht, w 1924 roku prezydent Reichsbanku. Był to człowiek także ściśle związany z międzynarodowym kapitałem spod znaku Wall Street. Okazuje się bowiem , że jego ojciec - William Schacht, był dyrektorem firmy ubezpieczeniowej "Equitable Life" Rockefellera na obszar Niemiec. Wyemigrował on kiedyś do Stanów Zjednoczonych, po czym powrócił do Niemiec w 1876 roku , ale już z amerykańskim obywatelstwem i zamieszkał w Berlinie wraz ze swoim synem Hjalmarem Horace Schachtem, przyszłym "czarnoksiężnikiem " hitlerowskich finansów. Tenże Hjalmar w 1918 roku w wieku czterdziestu lat przyłącza się do rady robotniczej i żołnierskiej Berlin-Zehlendorf, co dowodzi, że w istocie międzynarodowy kapitał nie zna barw ani "niedorzecznych" podziałów na "prawicę " i "lewicę". Po tym krótkim "epizodzie" Hjalmar Schacht wchodzi pomiędzy dyrektorów niemieckiego Banku Narodowego , kopii amerykańskiego Banku Federalnego. W radzie tego banku zasiada także Martin Schiff ze znanej rodziny Schiffów, która kierowała w Nowym Jorku firmą "Kuhn, Loeb & Co." skąd rozpoczęło się pierwsze wielkie finansowanie rewolucji bolszewickiej w Rosji. W najbliższym otoczeniu Schachta znajduje się także Emil Wittenberg , który w towarzystwie Maxa Maya z "Morgan Guaranty Trust" był w 1923 roku współdyrektorem pierwszego międzynarodowego banku sowieckiego "RusKomBank" ([2] str. 78).

Kontynuacją Planu Dawesa był tzw. Plan Younga. Został on sformułowany w 1928 roku przez agenta J.P.Morgana, Owena Younga i w konsekwencji doprowadził Hitlera do władzy w 1933 r. Podobnie jak to było w poprzednim wypadku tak i teraz postanowiono wesprzeć gospodarkę niemiecką ogromnymi zagranicznymi pożyczkami, zresztą bardzo zyskownymi dla kredytodawców. Jak się okazuje mimo, że w wyniku realizacji planów Dawesa i Younga w latach 1924-1931 Niemcy zapłaciły aliantom kwotę 36 miliardów marek jako reparacje wojenne, to w tym samym czasie otrzymały one 33 miliardy marek w ramach zagranicznych kredytów. Tak więc rzeczywista wartość reparacji wpłaconych przez Niemcy wynosiła "tylko" 3 miliardy marek ([1] str. 24). W ten sposób "wpompowano" ogromne sumy w rozbudowę gospodarki niemieckiej, szczególnie tej związanej z przemysłem zbrojeniowym i poddano ją kontroli kapitału międzynarodowego . Uzyskano to między innymi przez kartelizację niemieckich firm , a także umieszczanie w ich radach nadzorczych ludzi związanych zagraniczną finansjerą. Przykładowo w międzynarodowych radach "IG Farben" zasiadali : Edsel Ford , Walter Teagle ("Standard Oil") czy Paul Warburg ("Federal Reserve Board") - doradca Roosevelta ([2] str. 165). Kluczową rolę w usprawnieniu i rozwoju sytemu monetarnego i finansowego Rzeszy odegrał wspomniany już Hjalmar Schacht , który ([2] str. 199) :

" kazał używać wykrętów stwarzanych przez Plany Dawesa i Younga, wobec reparacji , których oczekiwali europejscy sprzymierzeńcy. Najpierw zainkasował on 826 milionów dolarów, co przywróciło przemysłowi niemieckiemu siłę ekspansji. Następnie otrzymał redukcję rocznych spłat reparacji wojennych. Potem znienacka zdewaluował markę i w ten sposób wykupił za bezcen marki znajdujące się za granicą , wykorzystawszy wcześniej dolary i inne środki dla prosperity Niemiec, które pozwalały sobie na gospodarkę wojenną. Kredytodawcy i inwestorzy amerykańscy nie stracili nic. Z czasem przyznali się do tego, ponieważ uczestniczyli w tych przedsięwzięciach ."

Co ciekawe w pierwszych spekulacjach niemiecką marką od 1921-1923 brał także udział Franklin Delano Roosevelt. Jak przypomniał w jednej ze swoich prac A.C.Sutton, Roosevelt założył w Kanadzie spółkę "United Europeen Investors" (UEI) wyspecjalizowaną w inwestycjach w Niemczech, a jego głównym finansowym "wspomożycielem" w tym przedsięwzięciu był wspomniany już Owen Young z grupy Morgana ([1] str. 25). Co więcej siedzibą własnej fundacji Roosevelta "Warm Spring Foundation" oraz jego wspólników z UEI był znowu słynny biurowiec przy 120 Broadway. Do owych wspólników późniejszego prezydenta USA należeli między innymi Max Warburg, ze znanej dynastii bankierskiej oraz Wilhelm Cuno, ówczesny prezes "Hamburg-America Line" (HAPAG), a od 1921 roku kanclerz Weimaru ([2] str. 196). Tenże Cuno, wywodzący się z Niemieckiej Partii Ludowej, reprezentującej wysoką finansjerę niemiecką, prowadził kampanię przeciw reparacjom wojennym przewidzianym w Traktacie Wersalskim. Dla pokazania niemożności płacenia tych sum -"kazał on przez dwa lata drukować banknoty z taką gorliwością, że w lecie 1923 podał się do dymisji , aby uniknąć odpowiedzi na kłopotliwe pytania" ([2] str. 197).

Zasadniczym elementem w Planie Younga było również utworzenie "Banku Rozliczeń Międzynarodowych" (Bank for International Settlements - B.I.S.) z siedzibą w Bazylei w Szwajcarii, który w latach 1930-tych stał się pewnego rodzaju centrum w tworzeniu systemu światowej kontroli i rodzaju wielkiej planetarnej całości gospodarczej. Bank ten kontynuował bez przeszkód swoją działalność przez cały okres II wojny światowej, służąc grupie międzynarodowych bankierów jako narzędzie do wymiany środków, planów i idei mających na celu ustanowienie powojennego porządku świata. Jak podkreśla Sutton pomysł utworzenia tego banku przedstawił Hjalmar Schacht, który u boku Owena Younga przyczynił się także, po 1945 roku, do utworzenia "Międzynarodowego Banku Rozbudowy i Rozwoju" (International Bank for Reconstruction and Development) ([1] str. 26-27). W sumie z pomocą międzynarodowej finansjery, tylko w latach 1924-1926 "wpompowano" do Niemiec 975 milionów dolarów, z czego 826 milionów dolarów poszło do wielkiego przemysłu, w tym 170 milionów posłużyło do założenia trzech karteli stanowiących podstawę dla rozwoju gospodarki III Rzeszy ([2] str. 163):

- "Vereinigte Stahlwerke" - węgla i stali

- "AEG" - czyli niemieckiego "General Electric" - elektryczności

- "I.G. Farben" - przemysłu chemicznego



Rozdział pożyczek amerykańskich dla Niemiec - Plan Dawesa 1924-1926 ([2] str. 161).

Obrazek

Chociaż oficjalnie Plany Dawesa i Younga były rezultatem prac zespołów międzynarodowych ekspertów, to w istocie stały za nimi następujące grupy finansowe, mające od 1919 roku siedziby w Nowym Jorku, w słynnym budynku przy 120 Broadway ([2] str. 164) - "Morgan Guaranty Trust", "National City", "Kuhn, Loeb & Co." , "Dillon" , Read & Co.", Equitable Trust" i "Standard Oil" Rockefellera. Później również takie firmy jak choćby "General Motors" (J.P.Morgan), "Ford", "General Electric", "DuPont" , zgodnie wspomagały rozwój gospodarczy hitlerowskich Niemiec. Wszystkie one , za wyjątkiem "Ford Motor Company" (H.Forda), były kontrolowane przez wspomnianą elitę finansową z Wall Street - czyli firmę J.P.Morgana, "Chase Bank" Rockefellera, a w nieco mniejszym stopniu także przez "Bank of Manhattan" Warburga - ([1] str. 31). Jak się później okazało ([2] str. 165) :

"Te same koncerny pomagały zresztą socjalizmowi sowieckiemu, wspierały korporacjonizm państwowy Mussoliniego (Thomas Lamont z grupy Morgana w 1926) oraz organizowały i wspierały rooseveltowski socjalizm "New Dealu". Dlaczego by nie równocześnie socjalizm hitlerowski ? ."

Reasumując rolę międzynarodowych bankierów w obu wymienionych planach można stwierdzić ,że ([2] str. 146) :

"pod przykrywką planów Dawesa i Younga , mających na celu pomoc gospodarce niemieckiej, aby uczynić ją wypłacalną, ludzie ci i ich kredyty napełniają kasy trzech głównych karteli przemysłowych Niemiec : "AEG", "I.G.-Farben" i "Vereinigte Stahlwerke". Inaczej mówiąc , wielkich konsorcjów elektryczności, chemii i stali, które za Hitlera wprowadzą w swą orbitę całą gospodarkę niemiecką i które zresztą od 1924 do 1933 finansowały Hitlera bez przerwy ."

W istocie oba plany miały za zadanie nie tyle, jak to oficjalnie rozgłaszano "zapewnienie pokoju po zakończeniu I wojny światowej" , lecz przygotowanie gospodarcze i technologiczne do kolejnej wojny. Ponadto jak się okazuje plany te miały także jeszcze inny aspekt. Sutton przytacza jeden z raportów wywiadu USA odnoszący się do przesłuchania Fritza Thyssena we wrześniu 1945 roku, gdzie napisano iż "akceptacja Planu Younga i jego finansowych zasad powodowały ciągłe zwiększanie się bezrobocia (...) ludzie byli zdesperowani. Hitler powiedział ,że zlikwiduje bezrobocie. Ówczesny rząd u władzy był zły, a sytuacja ludzi ciągle się pogarszała. To był naprawdę powód niezwykłego sukcesu, jaki Hitler osiągnął w wyborach ... ." ([1] str. 26).

Gdy w październiku 1929 roku nastąpił słynny "Czarny Piątek" na nowojorskiej giełdzie, zresztą dokładnie zaplanowany i przeprowadzony przez międzynarodowych bankierów, po kilku dniach zadłużeni Niemcy odczuli co się stało - "gwałtownie wzrosła liczba samobójstw. Wielka armia bezrobotnych i robotników sezonowych wystawała bezczynnie na rogach ulic. Te 4 500 000 poszukujących pracy zastanawiało się i dyskutowało o tym , co się dzieje. Po czym podejmowali decyzję - albo na lewo do komunistów, albo na prawo do narodowych socjalistów (...) Ludzie cierpieli głód. Rosły kolejki przed urzędami pracy. Gdy człowiek ma wybierać między wolnością a chlebem, wybiera chleb, zwłaszcza , gdy ma rodzinę lub chce ją założyć. Dlatego wokół Hitlera gromadziło się coraz więcej ludzi (...) poza tym , co równie ważne w lokalach S.A. można było dostać talerz ciepłej zupy i miejsce do spania ." ([3] str. 88-89).
W ten sposób używając narzędzi ekonomicznych dokonano pewnej manipulacji, niejako rzucając część zubożonego społeczeństwa niemieckiego w objęcia Hitlera, który obiecywał poprawę sytuacji. Co ważne Hitlerowi i jego partii nigdy nie zabrakło środków finansowych na prowadzenie działalności, gdyż o to już postarali się jego zagraniczni, bogaci sponsorzy. Jeszcze w 1925 roku amerykański kongresman Louis Mc Fadden, który w latach 1920-1930 pełnił funkcję szefa Komisji Bankowej i Walutowej, ostrzegał Kongres przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Dał on następującą syntezę przyczyn dramatu II wojny światowej, wykreowanej przez finansową oligarchię ([6] str. 195):

"Po pierwszej wojnie światowej Niemcy wpadli w ręce niemieckich międzynarodowych bankierów. Bankierzy ci kupili Niemcy i teraz są ich właścicielami, żywią je, zaopatrują i kontrolują. Kupili ich przemysł, posiadają hipoteki na ich ziemię, kontrolują ich produkcję, kontrolują ich wszystkie zakłady użyteczności publicznej (...) Międzynarodowi niemieccy bankierzy opłacali obecny rząd niemiecki, a także dostarczali każdego dolara z pieniędzy, których Adolf Hitler użył w swojej rozpustnej kampanii budowy zagrożenia dla rządu Bruninga. Kiedy Bruning przestaje przestrzegać rozkazów niemieckich międzynarodowych bankierów, wychodzi na świat Hitler, żeby zmusić Niemców do uległości. (...) Poprzez kierownictwo Rezerwy Federalnej (...) ponad 30 miliardów dolarów amerykańskich zostało (...) wpompowanych w Niemcy (...) Słyszeliście wszyscy o wydatkach, jakie zostały poniesione w Niemczech na (...) nowoczesne mieszkania, wielkie planetaria, sale gimnastyczne, baseny, znakomite drogi publiczne, ich doskonałe fabryki. Wszystko to zostało zrobione za nasze pieniądze. Wszystko to Niemcy otrzymali przez dyrektorów Rezerwy Federalnej. Dyrektorzy Rezerwy Federalnej (...) wpompowali tyle miliardów dolarów w Niemcy, że nawet nie odważą się podać ich sumy."

Louis Mc Fadden był jednym z tych amerykańskich patriotów, którzy usiłowali rzucić wyzwanie finansowej oligarchii, jednak swoją odwagę przypłacił własnym życiem. Próbowano go trzykrotnie zamordować. Trzecia próba okazała się skuteczna - zginął w jak zawsze "niewyjaśnionych okolicznościach" w Nowym Jorku ([6] str. 47).


Literatura:

1. A.C.Sutton - "Wall Street and the rise of Hitler" - Seal Beach 1976.

2. P.Vilemarest - "Zródła finansowe komunizmu i nazizmu" - Warszawa 1997.

3. H.Kardel - "Hitler założycielem Izraela ?" - Warszawa 1996.

4. J.A.Cervera - "Pajęczyna władzy" - Wrocław 1997.

5. H.Pająk - "Bestie końca czasu" - Lublin 2000.

6. H.Pająk - "Trzecia wojna światowa" - Lublin 2002.


http://www.kki.pl/piojar/polemiki/novus/hitler/hitl2.html

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Post: 14 maja 2011, 14:21 
Wskazane tematy na prośbę połączono.

EN.KI pisze:
Do moderatora: Nie dodałem tego tekstu do poprzedniego postu bo jest limit na zdjęcia. Moglibyście ten limit powiększyć z 3 do 6. ...


Podniesienia limitu obecnie nie przewiduję żeby nie przeciążać serva i transferu. Przede wszystkim korzystajcie z bezpłatnych hostingów fotek np. imageshack, fotosik etc. Jest tego tego typu serwisów sporo, również w PL.



Na górę
   
 
 
Post: 25 wrz 2011, 10:59 
Offline
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Knight of the East or Sword * 15th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 13 lut 2010, 23:29
Posty: 1780
Płeć: mężczyzna
Cytuj:
Kiedyś - pomocnicy nazistów. Dziś - rynkowi giganci. Oto firmy, które wspierały Hitlera

Wiele światowych koncernów, które dziś zaliczają się do rynkowych gigantów, ma za sobą kontrowersyjną przeszłość. Do najbardziej mrocznych epizodów zaliczyć należy współpracę niektórych z nich z nazistami. O kooperacji wielu firm ze zbrodniczym systemem wiadomo od dawna. Inne z historii ujrzały zaś światło dzienne całkiem niedawno. Pomimo tego, że wiele z tych przedsiębiorstw próbuje od dawna zmazać niechlubną plamę, temat ich zaangażowania w pomoc nazistom powraca wciąż jak bumerang.

Oto znane na rynku koncerny, które dźwigają na swych barkach piętno historii.

BMW

Pochodzący z Bawarii koncern motoryzacyjny znajduje się dziś w czołówce producentów luksusowych samochodów. W czasie II wojny światowej, BMW zajmowało się produkcją silników dla Luftwaffe, a także wyposażonych w doczepiany kosz motocykli. Do 1940 r. BMW zajmowało się także produkcją wojskowych samochodów.

Przez długi czas, aby podołać zapotrzebowaniu nazistów na sprzęt, bawarskie zakłady zatrudniały także m.in. więźniów z obozów koncentracyjnych oraz pracowników przymusowych.

Bayer

Znane na całym świecie przedsiębiorstwo trudniące się produkcją leków. W 1925 r., dyrektor firmy Bayer, powołał do życia koncern chemiczny IG Farben. Bayer był jednym z podmiotów wchodzących w skład IG Farben.

W czasie II wojny światowej, firma zajmowała się produkcją Cyklonu B - substancji, która w obozach zagłady stosowana była do uśmiercania więźniów.

Ingvar Kamprad - twórca firmy IKEA

Pochodzący ze Szwecji miliarder Ingvar Kamprad znany jest przede wszystkim jako założyciel giganta branży meblarskiej. Ojciec powstałej w 1943 r. firmy, jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, kontaktował się z nazistowskim ruchem o nazwie Nysvenska Rďż˝relsen.

Niedawno na rynku wydawniczym pojawiła się także książka, której autorka podjęła się analizy dokumentów szwedzkiej służby bezpieczeństwa. Wynika z niej, że Kamprad należał także do partii nazistowskiej Svensk Socialistisk Samling. Twórca firmy IKEA wielokrotnie podkreślał, że wstydzi się swojej przeszłości, a swoje poczynania z tamtego okresu nazwał "błędem młodości".

General Electric

Jedno z największych przedsiębiorstw na świecie. Działająca od końca XIX wieku firma zajmuje się dziś m.in. produkcją sprzętu AGD, silników lotniczych czy sprzętu medycznego. Prężnie działa także w bankowości. W czasie II wojny światowej, koncern nabył udziały w koncernie Siemens, który wykorzystywał do pracy pracowników przymusowych.

Po zakończeniu II wojny światowej, firma GE została oskarżona o współpracę z firmą Krupp. Oba te koncerny, w czasie, kiedy trwały działania zbrojne, sztucznie zawyżały koszty węgliku wolframu wykorzystywanego do obróbki metali. Praktyka ta znacznie zawyżyła koszty produkcji zbrojeń przez aliantów, co przełożyło się na wzrost środków niezbędnych do pokonania nazistów. W tym samym czasie, GE pomagało Hitlerowi w finansowaniu zbrojeń.

Siemens

Gigant branży telekomunikacyjnej i energetycznej. W czasie II wojny światowej był jednym z kluczowych przedsiębiorstw wykorzystywanych przez nazistów do realizacji zadań okołomilitarnych.

Jednym ze zleceń wykonywanych przez firmę Siemens była budowa pocisków V1 oraz V2. Aby osiągnąć wytyczone przez nazistów cele, koncern na wielką skalę angażował w proces produkcyjny pracowników przymusowych. To właśnie Siemens pracował nad projektami krematoriów, m.in. w obozie Auschwitz Birkenau, i zajmował się montażem urządzeń gazowych.

Hugo Boss

Firma, która w świecie mody jest dziś wyznacznikiem dobrego smaku, w czasie II wojny światowej wykorzystywała pracowników przymusowych do szycia mundurów dla nazistów. Dużą część wykorzystywanej przez koncern siły roboczej, stanowili Polacy i Francuzi.

Hugo Boss

Hugo Boss, który był założycielem słynnego przedsiębiorstwa, należał do zaangażowanych nazistów, a jego działalność na rzecz systemu totalitarnego nie była podyktowana wyłącznie chęcią osiągnięcia zysków, ale także wiarą w słuszność tej doktryny. Dzisiejsi przedstawiciele koncernu przepraszają za nazistowską przeszłość, a na swoje stronie internetowej zamieszczają też "wyrazy ubolewania", skierowane do dawnych pracowników przymusowych fabryki.

AGFA

Niegdyś jeden z czołowych dostawców materiałów wykorzystywanych w fotografii analogowej, dziś znana firma wytwarzająca urządzenia stosowane w branży poligraficznej i medycznej.

AGFA, podobnie jak wspomniany wcześniej koncern Bayer, w ramach przeprowadzonej w 1925 r. konsolidacji firm działających w branży chemicznej, stała się częścią koncernu IG Farben, który zatrudniał więźniów obozów koncentracyjnych. W samych tylko Niemczech zatrudnienie znalazło w nim ponad 100 tysięcy pracowników przymusowych.

Volkswagen

Pochodzący z Niemiec, jeden z najpopularniejszych w Europie i na świecie koncernów motoryzacyjnych. W czasie II wojny światowej, do głównych zadań realizowanych przez ówczesny koncern KdF-wagen Stadt, należała produkcja sprzętu dla niemieckiej armii - głównie samochodów oraz amfibii.

Pod koniec XX w. firma przyznała się do wykorzystywania w procesie produkcyjnym pracowników przymusowych. W czasie wojny stanowili oni zdecydowaną większość siły roboczej w fabryce znajdującej się w dzisiejszym Wolfsburgu. Wielu z nich wywodziło się z obozów koncentracyjnych.

IBM

Powstała w 1911 r. firma była od lat 80-tych ubiegłego wieku wiodącym na rynku producentem komputerów osobistych. W 1937 r., prezes firmy IBM odbył spotkanie z Adolfem Hitlerem. W jego trakcie omówione zostały szczegóły dotyczące dostaw sprzętu dla III Rzeszy.

Sprzęt dostarczany był nazistom przez niemiecką filię firmy IBM, znaną jako Dehomag. Wśród towarów dostarczanych przez niemiecki oddział IBM, znajdowały się maszyny liczące i karty perforowane, które były wykorzystane przez Niemców podczas przygotowań do ataku na Polskę. Dużą rolę w czasie holokaustu odegrał opracowany przez IBM system służący do kierowania ruchem kolejowym. Naziści korzystali także z przygotowanych przez amerykański koncern rozwiązań służących do przetwarzania informacji.


http://niewiarygodne.pl/gid,13821195,img,13821363,kat,1017185,page,11,title,Te-firmy-wspolpracowaly-z-nazistami,galeriazdjecie.html

_________________
Obrazek

http://www.prisonplanet.pl/



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 13 ] 

Strefa czasowa UTC [letni]



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  
Nowości Nowości Mapa Strony Mapa Strony Index Mapy strony Index Mapy strony RSS RSS Lista kanałów Lista kanałów | Powered by phpBB © 2007 phpBB3 Group