Zaloguj się
Nazwa użytkownika:   Hasło:   Loguj mnie automatycznie  
Dzisiaj jest 22 wrz 2020, 2:48

Strefa czasowa UTC [letni]





Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 
Autor Wiadomość
Post: 30 lip 2013, 14:34 
Offline
Sublime Master Elect * 11th Degree
Sublime Master Elect * 11th Degree
Awatar użytkownika

Rejestracja: 11 sty 2013, 14:21
Posty: 609
Płeć: mężczyzna
Lokalizacja: Łódź
Obrazek

Obrazek


Pierwsze wzmianki o smoczych-wężowych istotach, znajdują się w przekazach Sumeryjskich. Następnie opisywane jako "latające węże" występują także w pismach i kulturze Mezopotamii oraz Starożytnego Egiptu, od ok. 3 tysiąclecia p.n.e., gdzie były czczone jako boskie zwierzęta oraz symbole mądrości. Wąż obecny jest także w sferze niebios, już to jako konstelacje gwiezdne, już to jako… Droga Mleczna! Akadowie używali specjalnej nazwy dla tego „mlecznego" niebiańskiego węża — Labbu.W starożytnej astrologii znalazło się miejsce na gwiazdozbiór Węża, Węża Wodnego czyli Hydry oraz Smoka i Wężownika. Aby wskazać, z jakiej strefy pochodzi wąż, o którym się akurat powiada, starożytni przydali niebiańskiemu wężowi skrzydła, analogicznie jak Grecy uczynili z Baranem w micie o Argonautach. Skrzydła to znak sfery Nieba.
Jeśli zaś idzie o wizerunki węża, to trudno powiedzieć, które są najstarsze. Jednym ze starszych przedstawień jest wąż na ceramice z VI tys. p.n.e. z terenu tzw. Żyznego Półksiężyca. Nie wiemy oczywiście jaką funkcję pełnił w mitach tamtych ludzi. Potem węża „uwikłano" w walkę; już na pięknie inkrustowanym naczyniu z Nippur widzimy kota walczącego z wężem; kot jak dowiadujemy się z podpisu to sama Wielka Bogini Inanna. Około 2100 r p.n.e. pojawi się wąż - Apopis w wierzeniach egipskich i przypada to właśnie mniej więcej na I okres przejściowy. Wężom mitycznym nie przysługuje wyłącznie „czysta" forma, są również obrazowane jako stwory hybrydyczne. Tak przedstawiani są nagowie. Na sumeryjskich i akadyjskich tabliczkach takich postaci jest naprawdę sporo. Nie obce są też Grecji.
Wydaje się, że postać smoka występuje w dostępnej historii ludzkości od zawsze.
W Starym Testamencie Księga Rodzaju zapoznaje nas z tym, w jaki sposób Bóg stwarzał świat. Z niektóre wersetów można wywnioskować, że Jahwe musiał przedtem stoczyć bój z broniącym się zaciekle przed ujarzmieniem praoceanem, przybierającym postać Lewiatana, którego utożsamiano ze smokiem. Najprawdopodobniej motyw ten zaczerpnięty został z mitologii babilońskiej. Tam również początki świata sięgają walki naczelnego z bogów, Marduka, z boginią pramorza Tiamat, która przybrała postać straszliwego smoka – ucieleśnienia morza i chaosu. Marduk pokonał smoczycę i rozciął jej ciało na pół, z obu części tworząc świat – „wody górne” i „wody dolne”, niebo i ziemię. W ten sposób chaos przeobraził się w uporządkowany kosmos. Podobnie Jahwe rozprawił się z Lewiatanem. Różnica polega na tym, że Lewiatan – w religii, w której może być i jest tylko jeden Bóg – to jedynie potwór, prasiła, pozbawiona boskości. Ale już w przypowieści o Adamie i Ewie w ogrodzie Eden mamy do czynienia z wężem.

Obrazek

W Sumerze w „czystej" wężowej postaci czczony był zwłaszcza Nirah, co w ogóle jest raczej rzadkością w Mezopotamii, bo bóstwa były tu przedstawiane antropomorficznie. Nirah czczony był wpierw w Der, na północy, przy granicy z Elamem, a potem w wielu innych miastach. Elam to kraj leżący między Sumerem a Doliną Indusu, obszar wpływów i inspiracji idących z obu stron, może więc kult tej postaci wywodzi się z pradawnych Indii. W Ur rozwinął się kult boga-węża Irhana.
I właśnie zarówno Nirah, jak i Irhana przedstawiani bywali jako ludzie o wężowych kończynach, jak grecki Erichtonios.
Natomiast wg. ksiąg wedyjskich na początku świata uosabiający suszę (rozumianą jako nicość, bezkształt, bezład) smok-wąż Wrytra, zwinięty w 99 pierścieni, zatrzymał rzeki, zagrażając wszelkiemu istnieniu. Zabił go bóg Indra.
Dlateg też wygląd smoka nie jest taki oczywisty. Okazuje się, że pod pojęciem „smok” przez wieki skrywał się olbrzymi wąż, nierzadko skrzydlaty. Ślady takiego myślenia pozostały w definicjach, np. tej stworzonej przez Jacoba Grimma ( Encyklopedia 'G.W.' - „smok jest to skrzydlaty wąż”; podobna definicja występuje w słowniku etymologicznym języka polskiego: „mityczny groźny wąż skrzydlaty”). Egipskie słowo utet to „wąż", zaś miano Uto (jak łatwo zauważymy wyraz o tym samym źródłosłowie) nosi „wężowa" bogini, której imię znaczy „zielona". Także azteckie mity, opisują stworzenie człowieka przez upierzonego węża. Starożytni Majowie również czcili upierzonego węża. Na Haiti, legendy o wężach sięgają czasów stworzenia świata. Podobnie w Ameryce Północnej - wąż stanowił nieodłączny element kultury rdzennych mieszkańców. Wąż dominował w sztuce Indian Hohokam. Na dalekim wschodzie, także znajdujemy wężowych bogów. Rdzenna ludzkość Australii troskliwie przechowuje legendy o wężu w mitach dotyczących stworzenia Ziemi.

Obrazek

I tu niezwykle ciekawe wydają się przekazy z bliższej historii. Oto przykład: nauczycielem ludzkości w Indiach był potężny wąż z rodu nagów (węży) Śesza, przedstawiany z pługiem oraz z tłuczkiem do ziarna — a to są wszak emblematy cywilizacyjne, znaki sztuk, jakich Śesza był patronem. Niewykluczone, a nawet bardzo prawdopodobne, że nagowie, w tym Śesza, pełnili taką samą rolę mityczną, jak sumeryjski Oannes. Śesza był smokiem 7-mio głowym, co zdaje się mieć znaczenie symboliczne. Ophion siedmiokrotnie oplata Jajo Świata. Indra uwalnia z ciała Wrytii siedem rzek. Klasyczna forma labiryntu, np. z Krety ma siedem zwojów. I centrum. Labirynt i sploty kosmogonicznego Węża pozostają ze sobą w związku znaczeniowym. Centrum, które tworzą - to miejsce odrodzenia, nowego życia. Budowle sakralne, które nawet pomijały symbolikę siódemki wpisywane były w ideę Centrum. To w centrum piramidy spoczywa faraon — wiecznie żywy. Choć w sumeryjskich zikkuratach nie spoczywał władca, nieraz, najczęściej zresztą, miały one siedem pięter, a ich nazwy odsyłają do idei centrum, związanej z obrazem Góry jako axis mundi. Podobnie W biblijnej Apokalipsie św. Jana pojawia się siedmiogłowy Smok, identyfikowany z Szatanem.

Obrazek

W owym czasie, a nawet później wąż w Iniach był utożsamiany z nieśmiertelnością gdyż jak wierzono, Nag mógł wcielać się dusze umarłych. Z czasem wąż staje się raczej strażnikiem lub „właścicielem" nieśmiertelności: dostaje mu się ziele młodości jak w micie o Gilgameszu. Strzeże cudownej perły jak mityczni nagowie, czy też prawdziwe zmumifikowane węże w grobach na wyspie Bahrajn, mitycznym Dilmunie Sumerów albo innych „skarbów", jak egipski wąż-strażnik, dwugłowy Nehebkau. Ogólnie mówiąc — Wąż strzeże źródeł i skarbu.
Natomiast bóstwo Azteków, czyli Quetzalcoatla – Upierzony Wąż – był uważany za dobroczyńcę ludzkości.
Jego ciało pokrywało pierze kwezala, pięknego ptaka, czczonego w religii azteckiej, ogon zaś należał do grzechotnika. Quetzalcoatl występował i w ludzkiej postaci. Według mitu podjął się tytanicznego wysiłku, jakim było oddzielenie nieba od ziemi, i podźwignął sklepienie niebios. Następnie wykradł z domeny boga śmierci kości zmarłych i wskrzesił z nich ludzi.
Podobnie dla celtyckich ludów Europy smok był niezaprzeczalnym symbolem władzy
najwyższej. Celtyccy władcy nosili miano pendragonów, czyli przywódców smoków -królów nad
królami.
Mniej jednoznaczny jest wizerunek charakteru smoka chińskiego. Pomimo tego, że smok w kulturze Chin jest
wszechobecny, to uważany jest za istotę zimną, nielogiczną, zapominającą o uprzejmości i potrafiącą zachowywać się nieprzyzwoicie. Jednakże warto zauważyć, że wyobrażenie chińskiego smoka jest wyraźnie wężowe.

Obrazek

Japońskie smoki podobne są do chińskich. Najbardziej znane to : Tats-Maki i ciekawy ptakokształtny smok hai riyo, zwiastujący klęski i epidemie.

Obrazek

Średniowieczne – a nawet wcześniejsze bestiariusze, czyli ilustrowane księgi zawierające opisy znanych ówcześnie zwierząt - są niezwykle bogate w przykłady najróżniejszych „fantastycznych” stworzeń, często bardzo szczegółowo omówionych, a staranność i powaga z jakimi były przedstawiane budzą dzisiaj wielkie zdziwienie.
Francuski mnich Fulko z Chartres, zmarły w 1127 roku, tak pisał o smokach:

„Smoki charakteryzują się długimi, wstrętnymi pyskami, ostrymi zębami i ognistym językiem, uszy mają podobne do rogów, kark jest długi a ciało jaszczurcze”.

Nawet w pierwszej polskiej powszechnej encyklopedii wydanej w 1745 roku, której autorem jest Benedykt Chmielowski, była mowa o smokach. W „Nowych Atenach”6 znaleźć można nie tylko bardzo obszerne informacje o smokach (w rozdziale „Rzeczy Czołgające się po Ziemi, Mianowicie Węże cudowne”), ale także ilustracje takie jak „smoki rysowane z natury” czy „szkielet i rekonstrukcje smoka”. Autor wymienia kilka gatunków smoków:

Obrazek

- AMPHISBENA, jest Wąż potężny, o dwóch głowach
- BAZYLISZEK, po Łacinie Basiliscus, Regulus, jest rodzaj Wężów osobliwych, według Solina rodzący się w Egypcie, który jadem swoim drzewa suszy, dopieroż rzeczy żjiące i czulące, toicst Ludzi, Zwierzęta.” I dalej naukowo stwierdza, że:”nie Oczyma ten Wąż zabija jadowitemi, ale będąc pełen jadu ciężkiego, bliskie zaraża powietrze, a te zaraża Subjecta & Objecta capacia
- DRACO, to jest Smok, to ma singulare o sobie: Koło Jordanu rzeki tak wielki się znajdował niegdy, że całe staje sobą zasłonił, jeźdźca z koniem w swoim pysku pomieścił; łuska z niego była tak wielka, jak tarcze. Przy rzece Bragadus, czyli Brugada, w Afryce koło Utyki w morze wpadającej, tak wielki smok się wylągł, że Attilius Regulus z całym się wojskiem z nim potykał, pociskami, strzałami, kuszami położył bestię; skóra z niej do Rzymu posłana na stóp 120 duża. Gellius libr. 6. cap. 3. Może Smoka ugłaskać, że nic człekowi szkodzić nie będzie. Tiberius Cesarz tego doznał przez experiencję, gdy mu z rąk własnych dawał pożywienie. Ale go potym znaleziono od mrówek zjedzonego cum proginosi, że też i ten Cesarz od pospólstwa będzie zgubiony. Tranquillus
- SMOK jest także z Wężów rodzaju; gdy Wąż w miejscu ukrytym, wygodnym przez długość lat, do wielkiego przyjdzie wzrostu, nawet i skrzydła mający, nie z piór morę Ptaków, ale z błonek i skóry jak nietoperz. Natale solum daje mu Pliniusz Murzyńską Ziemię. Ex mente Kirchera rodzą się SMOCY jako i inne Monstra z pomieszania nasienia circa coitum. Gdzie Orłów i Sępów wiele, tam mało tych strasznych bestii, Teste Kirchero. DRACO u Greków nazwany od widzenia bystrego i czujnego.

Smoki opisuje także Kanonik Conradus Megenbergensis, znany szerzej jako Konrad z Megenbergu (1309-1374) w swoim dziele „Księga przyrody” z roku 1349.
Interesujące wzmianki o smokach podał także słynny niemiecki medyk, teolog i jezuita Athanasius Kircher (1602 - 1680) w swoim przyrodniczym dziele „Mundus Subterraneus” („Podziemny świat”). Przyznaje on, że wierzy w istnienie smoków, powołując się przy tym na Pismo Święte, Arystotelesa, kapitanów statków i wielu znanych uczonych. Opisał smoki, których istnienie popierał wieloma wspomnieniami i opisami rzekomo wypchanych smoków z najróżniejszych kolekcji ważnych osób. Wymienia czworonogiego, skrzydlatego smoka, którego rycerz zakonny Deodatus z Gozon, zgładził na wyspie Rodos. Ciekawszy jest fragment opisujacy; dwunogiego smoka – wielkiego jaszczura bez skrzydeł... Według Kirchera, należał on do kolekcji przyrodnika Aldrovandiego. Natomiast uskrzydlony smok z dwiema nogami oraz dwunogi i dwuskrzydły zdobił kolekcję kardynała Baberiniego.
Jak widać obraz smoka jest wszechobecny w kulturach całego niemal Świata w całej niemal historii.
My także mamy tu swojego „reprezentanta”, którego zna każde dziecko. Smok Wawelski.

Obrazek

Jerzy Strzelczyk uważa, że nie da się ostatecznie ustalić źródła pochodzenia legendy – być może jest pozostałością miejscowej tradycji, możliwe też, że narodziła się pod wpływem popularnych w średniowieczu opowieści o smokach, szczególnie modnych w dobie wypraw krzyżowych i fascynacji Orientem.
O wiele ciekawszy, ze względu na choćby przekazy Sumeryjskie jest całkowicie pomijany w przekazach historycznych
zmiennokształtny Weles. W baśniach ludowych zaś pojawia się wątek walki smoków ze żmijami – smoki pochłaniają wodę, doprowadzając do suszy, i porywają kobiety, by je pożreć, żmijowie natomiast – związani z żywiołem ognia – walczą ze smokami, latając po przecinanym błyskawicami niebie, a z kobietami wchodzą w związki, z których przychodzą na świat herosi.
Smoki pożerają gwiazdy, księżyc i słońce. Wtedy herosi interweniują, ucinając potworom głowy i uwalniając ciała niebieskie. Żmijowie, są mocno zakorzenieni w przekazach zza naszej wschodniej granicy.
Tu zacieranie się granicy między smokiem a Żmijem widać w polskich tłumaczeniach staroruskich bylin.
Ruski heros, Dobrynia, walczy z ogromnym smokiem 'Zmiejem Goryniczem'.

Obrazek

Dobrynia rusza za nim na rączym koniu. Toczą ze sobą trzydniową walkę, w której heros zabija smoka. Krew maszkary wsiąka w ziemię, a w miejscu tym otwiera się przejście do podziemi. Dobrynia uwalnia księżniczkę oraz czterdziestu carów, carewiczów, królów i ich synów i innych ludzi. W przekładzie Czesława Jastrzębca-Kozłowskiego 'Zmiej' ukazany został zdecydowanie jako smok, natomiast Tadeusz Mongird wybiera w swoim tłumaczeniu jednak żmija. Również definicje, zawarte w słowniku języka rosyjskiego, nie rozjaśniają tej kwestii.
Od zarania dziejów smoki stanowiły jeden z najważniejszych elementów kultury, a
przedstawiano je w najrozmaitszych postaciach i nadawano im różnorakie znaczenie.
Jak widać dość trudno jest określić jednoznacznie charakter przekazu historycznego
w zakresie smok-wąż. Nie mniej, uwagę zwraca powszechność występowania
„ smoczego mitu „ w czasie i przestrzeni ludzkiej historii.


Obrazek



Cryptologicon 30-07-2013



Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

UDOSTĘPNIJ:

Share on Facebook FacebookShare on Twitter TwitterShare on Tuenti TuentiShare on Sonico SonicoShare on FriendFeed FriendFeedShare on Orkut OrkutShare on Digg DiggShare on MySpace MySpaceShare on Delicious DeliciousShare on Technorati TechnoratiShare on Tumblr TumblrShare on Google+ Google+

: 30 lip 2013, 14:34 
Offline
VIP Member
Awatar

Rejestracja: 17 kwie 2009, 22:37
Posty: 10000
Lokalizacja: PL



Na górę
   
 
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 

Strefa czasowa UTC [letni]



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  
cron Nowości Nowości Mapa Strony Mapa Strony Index Mapy strony Index Mapy strony RSS RSS Lista kanałów Lista kanałów | Powered by phpBB © 2007 phpBB3 Group